Οικογενειακές αναμνήσεις-παραδόσεις

1 Ιανουαρίου 2020. Η καινούρια χρονιά, όπως μερικοί την ονομάζουν «καταραμένη», μόλις είχε μπει. Εμείς εκείνη την μέρα την περάσαμε απίθανα, κάνοντας κάτι διαφορετικό, έτσι για αλλαγή.

Συνηθίζουμε να γιορτάζουμε την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, σαν παράδοση, με το μεγάλο μας σόι. Γονείς, παιδιά, γιαγιάδες, παππούδες, ξαδέρφια, όλοι μαζεμένοι σε ένα σπίτι. Τα μικρά παιδιά είναι  διασκεδάζουν σε ένα δωμάτιο, εμείς οι «μεγάλοι» σε ένα άλλο και γονείς στο σαλόνι. Παίξαμε καραόκε, χορέψαμε, φάγαμε και γελάσαμε τόσο πολύ ώστε να μας πονέσει η κοιλιά. Λίγο πριν τα μεσάνυχτα , αποφάσισα να παίξω πιάνο στους παρευρισκόμενους της οικογένειας μας. Τα πήγα φανταστικά , που όλοι τους με χειροκρότησαν. Ύστερα βάλαμε κάποια χριστουγεννιάτικα τραγούδια στην τηλεόραση και η ατμόσφαιρα ήταν πραγματικά πολύ γιορτινή.

Τα μεσάνυχτα μόλις είχαν φτάσει. Επιτέλους σκέφτηκα, είχα αρχίσει να βαριέμαι. Κόψαμε την βασιλόπιτα αλλά δυστυχώς για ακόμη μία χρονιά δεν έτυχα το φλουρί. Παρόλα αυτά , το κέρδισε η αγαπημένη μου ξαδέρφη οπότε ήμουν και πάλι ευχαριστημένη. Μετά το κόψιμο της βασιλόπιτας και αφού είχαμε πει μεταξύ μας χρόνια πολλά , είχε έρθει η ώρα για την δική μας «παράδοση». Την ονομάζουμε το πέταγμα των φαναριών . Αυτήν την παράδοση την κάνουμε μετά την αλλαγή του χρόνου και όλοι μας πρέπει να πετάξουμε το φαναράκι μας και να πούμε μία ευχή από μέσα μας. Θα μου μείνει αξέχαστη αυτή η εμπειρία. Στο τέλος, για να κλείσουμε αυτήν την βραδιά χορέψαμε ακούσαμε ποντιακούς χορούς. Μερικοί από αυτούς είναι τα Ποντιακά κάλαντα, η «Τρυγόνα», το «Κότσαρι» και η «Σερενίτσα». Για αυτό κάθε φορά που ακούω αυτούς τους χορούς, περνάν απίστευτες αναμνήσεις στο μυαλό μου.

     Παρόλο που κάθε παραμονή την περνάμε με την οικογένειά μας, σαν παράδοση, η περσινή Πρωτοχρονιά ήταν μια απίστευτη και ιδιαίτερη μέρα, που θα μου μείνει αξέχαστη.

pexels-photo-431722

Σχολιάστε

Top