Πριν λίγες ημέρες γύρισα από το ταξίδι των ονείρων μου. Πήγα στην Ιταλία μέσω του προγράμματος Εrasmus + KA122 στο οποίο συμμετέχω, ‘’Volunteering begins at school’’, ένα πρόγραμμα που αφορά τον εθελοντισμό. Η επίσκεψη διήρκησε από 20-27 Οκτωβρίου και η πόλη υποδοχής ήταν η μεσαιωνική πόλη Lucca, στην περιοχή της Τοσκάνης και το σχολείο της, το ISI Niccolo Machiavelli το οποίο περιλαμβάνει τα σχολεία: Lyceo Classico, Civitali & Liceo delle Scienze Umane Paladini. Ωστόσο επισκεφτήκαμε και άλλες πόλεις, την Πίζα, τη Φλωρεντία και την Μπολόνια.
Δεν θα μπορούσα να το έχω φανταστεί καλύτερο. Κάθε μέρος ήταν ξεχωριστό με την δική του αυθεντική ομορφιά. Είδα πράγματα που με έκαναν να μην πιστεύω στα μάτια μου! Γνώρισα παιδιά από το πρόγραμμα με τα οποία δέθηκα και δημιούργησα τόσο υπέροχες αναμνήσεις που θα τις θυμάμαι για πάντα. Ήρθα σε επαφή με έναν νέο πολιτισμό και μία νέα κουλτούρα η οποία είχε πολλές διαφορές αλλά και ομοιότητες με τη δική μας.
Κατέγραψα την εμπειρία και τις αναμνήσεις μου στο αγαπημένο μου ημερολόγιο.
Κείμενο: Χαλκιαδάκη Ελένη
Φωτογραφία: Σκαλιδάκη Κωνσταντίνα
Κυριακή, 20 Οκτωβρίου
Αγαπημένο μου ημερολόγιο,
Μόλις φτάσαμε στο αεροδρόμιο της Μπολόνια, πήγαμε στον σιδηροδρομικό σταθμό για να πάρουμε το τρένο και να φτάσουμε κοντά στην Λούκκα. Λόγω έλλειψης συνεννόησης με τους Ιταλούς, χάσαμε δύο τρένα και ακόμα κι αν εκείνη την στιγμή όλοι/ες ήμασταν κουρασμένοι/ες και ταλαιπωρημένοι/ες από το ταξίδι και γκρινιάζαμε, μπορείς να το καταλάβεις αυτό, η ώρα πέρασε ευχάριστα γιατί είχαμε ο/η ένας/μία τον/την άλλον/η. Παίξαμε και γελάσαμε και έτσι ήρθαμε ένα βήμα πιο κοντά. Μετά από περίπου τρεις ώρες αναμονή ήρθε το τρένο και όχι πολύ ώρα αργότερα γνωρίσαμε τις οικογένειες που θα μας φιλοξενούσαν. Ήμασταν όλοι/ες πολύ αγχωμένοι/ες και γεμάτοι/ες αγωνία για να γνωρίσουμε τους ανθρώπους με τους οποίους θα μέναμε μαζί για τις επόμενες ημέρες.
Και τελικά όλοι ήταν υπέροχοι! Πόσο ζεστά με υποδέχτηκε η κοπέλα που με φιλοξενούσε, η Alice, αλλά και η μαμά της, δεν μπορώ να σου περιγράψω! Είχε μαγειρέψει ένα τέλειο ιταλικό φαγητό και από την πρώτη στιγμή με έκανε να νιώσω τόσο οικεία σε ένα τόσο ξένο περιβάλλον. Παρότι δεν ήξερε να μιλάει τόσο καλά αγγλικά, συνεννοούμασταν πολύ καλά, είτε μέσω της κόρης της είτε μέσω κάποιας εφαρμογής μετάφρασης, είτε με τη γλώσσα … του σώματος. Είναι καταπληκτική!
Νεότερα αύριο!
Τετάρτη, 23 Οκτωβρίου
Αγαπημένο μου ημερολόγιο,
νεότερα τελικά μετά από δύο μέρες …αλλά, όπως καταλαβαίνεις, είναι πολύ γεμάτο το καθημερινό μας πρόγραμμα. Για αυτό θα σου γράψω πιο συμπυκνωμένα τα νέα μου
Κάθε πρωί παίρνουμε το λεωφορείο για να πάμε στο σχολείο, όπου και συναντιόμαστε με τα υπόλοιπα παιδιά και τις καθηγήτριες.
Στο σχολείο κάναμε παρουσιάσεις για την Ελλάδα και τον πολιτισμό μας και τα παιδιά από την Ιταλία μάς έδειξαν το σχολείο τους και μας γνώρισαν τους/τις συμμαθητές/τριες τους.
Χτες, μάλιστα, μετά το σχολείο, πήγαμε σε ένα κέντρο, το “Anfass” , όπου φιλοξενούνται άτομα με ειδικές ανάγκες (νοητική υστέρηση, σύνδρομο down, σοβαρές διάxυτες αναπτυξιακές διαταραχές κ.α) και τα οποία, με βοήθεια ειδικών και ψυχολόγων, μαθαίνουν να επικοινωνούν καλύτερα με τους γύρω τους και να κάνουν διάφορες δραστηριότητες, όπως για παράδειγμα θέατρο. Μάλιστα, έκαναν μια παράσταση μία από τις μέρες που βρισκόμασταν στην Λούκκα.
Εκεί, αφού ξεναγηθήκαμε και ενημερωθήκαμε για τον τρόπο δουλειάς τους, γνωρίσαμε παιδιά όπως τον Ryan, ο οποίος είχε σύνδρομο down, συμμετείχαμε στο καθημερινό τους πρόγραμμα, συνεργαστήκαμε και προσφέραμε εθελοντική εργασία, προκειμένου να βοηθήσουμε στις κατασκευές και τις δημιουργίες τους, όπως στολίδια, για παράδειγμα, για τις ερχόμενες γιορτές ή διάφορα πήλινα αγγεία όπως ποτήρια ή κούπες. Τα πράγματα που φτιάχνουν, τα πουλούν σε ένα μικρό μαγαζάκι στην κεντρική πλατεία της παλιάς πόλης της Λούκκα, το οποίο και επισκεφτήκαμε αργότερα το ίδιο απόγευμα.
Δεν έχω λόγια, αγαπημένο μου Ημερολόγιο, που να εκφράζουν απολύτως τα συναισθήματά μου … θαυμασμό για αυτά τα άτομα, χαρά και ικανοποίηση που προσέφερα αλλά κυρίως, που λάμβανα…λάμβανα δύναμη ζωής…
Πέμπτη, 24 Οκτωβρίου
Αγαπημένο μου ημερολόγιο,
Μια πολύ ξεχωριστή μέρα ήταν η σημερινή! Επισκεφτήκαμε τον Πύργο της Πίζας, στην… Πίζα.
Βρεθήκαμε νωρίς το πρωί στον σταθμό των τρένων, η ομάδα από την Ελλάδα και η ομάδα από την Ιταλία, από όπου πήραμε το τρένο για την Πίζα. Η διαδρομή ήταν απλά υπέροχη. Κοιτούσα έξω από το παράθυρο και έβλεπα πράσινο, πράσινο κι άλλο πράσινο. Και πριν το καταλάβει κανείς/καμιά μας, είχαμε φτάσει στον προορισμό μας.
Τα πάντα εκεί ήταν τόσο φροντισμένα και περιποιημένα! Μπήκαμε στην πλατεία Piazza del Duomo, και από εκεί και πέρα μείναμε με το στόμα ανοιχτό… Απέραντο γρασίδι και κτήρια των οποίων η αρχιτεκτονική τους εντυπωσίαζε. Μέσα από αυτά ο γνωστός Πύργος της Πίζας (που τελικά όντως έγερνε πολύ) ξεχώριζε. Βγάλαμε άπειρες φωτογραφίες με τον Πύργο και βίντεο στα οποία γελούσαμε που κάναμε «κόλλα πέντε» σε όσους/ες έβγαζαν τη διάσημη φωτογραφία που κρατάνε τον Πύργο που γέρνει.
Στη συνέχεια, ένα από τα παιδιά από την Ιταλία που ήταν μαζί μας και έμενε στην Πίζα, μας έκανε ξενάγηση στην πόλη. Μας έδειξε τα πιο γνωστά τουριστικά κέντρα και τους πιο παλιούς δρόμους της πόλης. Μετά από πολλές βόλτες στην παλιά πόλη, πήραμε τον δρόμο για την επιστροφή και γυρίσαμε πίσω στην Λούκκα.
Σε αφήνω τώρα. Καληνύχτα!
Παρασκευή & Σάββατο 25 & 26 Οκτωβρίου
Αγαπημένο μου ημερολόγιο,
Η Παρασκευή μάς βρήκε στη Φλωρεντία. Αυτή η τόσο μαγευτική πόλη, για την οποία όλοι/ες μιλούν, μας άφησε με το στόμα ανοιχτό. Ομορφότερο από όλα τα σημεία της πόλης ήταν η διάσημη εκκλησία, Cattedrale di Santa Maria del Fiore. Τόσο μεγάλη και τόσο εντυπωσιακή εκκλησία και με τόσο απίστευτες αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες, που ακόμα και αν περάσαμε αρκετή ώρα να την παρατηρούμε, καθώς φεύγαμε και προχωρούσαμε για να δούμε την υπόλοιπη πόλη, δεν μπορούσα να συγκρατήσω τον εαυτό μου από το να γυρνάει πίσω ξανά και ξανά για να κλέψει μια τελευταία μάτια από αυτό το μοναδικό αρχιτεκτόνημα.
Η υπόλοιπη πόλη βέβαια ήταν εξίσου μαγευτική. Όπως επίσης και το Μουσείο Uffizi το οποίο επισκεφτήκαμε. Τα εκθέματα, πίνακες αλλά και γλυπτά, ήταν από άλλο κόσμο. Πρέπει όμως να σου εξομολογηθώ, αγαπημένο μου ημερολόγιο, ότι, από όλο το Μουσείο αυτό που κυριολεκτικά με συνεπήρε, ήταν ο πίνακας με την γέννηση της Αφροδίτης του Μποτιτσέλι. Ένας πίνακας μαγευτικός, και ίσως αυτός να ήταν ο λόγος που μου τράβηξε τόσο το ενδιαφέρον. Αν και… δεν ξέρω…τώρα που το ξανασκέφτομαι, ίσως πιο πολύ με γοήτευσε το άγαλμα του Δαβίδ του Μιχαήλ Άγγελου, στο Μουσείο έργων του καθεδρικού ναού της Φλωρεντίας. Το άγαλμα αυτό ήταν τόσο ψηλό και καλοδουλεμένο, στη λεπτομέρειά του, που σε έπιανε δέος με το που έμπαινες στην αίθουσα στην οποία φιλοξενείται. ΄΄Καθόλου τυχαίο΄΄, σκέφτηκα ΄΄δεν είναι που μερικοί άνθρωποι που παρατηρούσαν αυτό το αριστούργημα συγκινούνταν εξαιτίας της τελειότητάς του΄΄. Με λεπτομέρειες από τα μαλλιά μέχρι να πόδια που άγγιζαν την ακρίβεια. Όλα τα υπόλοιπα αγάλματα που είδαμε από εκεί και έπειτα, αν και πολύ εντυπωσιακά, κανένα δεν μπορούσε πλέον να συγκριθεί με αυτό που είχαμε αντικρίσει.
Πόση μαγεία εσωκλείει η τέχνη…
Κυριακή, 27 Οκτωβρίου
Αγαπημένο μου ημερολόγιο,
Έφτασε όμως η δυσκολότερη στιγμή της διαμονής μας, ο αποχαιρετισμός…
Πριν μπούμε, η ελληνική ομάδα, στο τρένο για Μπολόνια και η ιταλική, στο τρένο για Λούκκα, αγκαλιαστήκαμε όλοι/ες μεταξύ μας και δώσαμε υπόσχεση ο/η ένας/μία στον/στην άλλον/η να μην χάσουμε επαφές ποτέ. Ιταλοί/ίδες και Έλληνες/ίδες αρχίσαμε να κλαίμε, όχι για κάτι κακό, αλλά επειδή το τόσο υπέροχο ταξίδι μας είχε φτάσει στο τέλος του. Επειδή δεν θα ξυπνούσαμε κάθε πρωί γνωρίζοντας πως άλλη μια μέρα γεμάτη όμορφες εκπλήξεις μάς περιμένει στην Ιταλία. Το μόνο που μας έκανε να χαμογελάσουμε πριν πούμε το τελευταίο αντίο ήταν η σκέψη πως θα ξανασυναντιόμαστε σε λίγους μήνες. Και αυτήν τη φορά, εμείς θα είμαστε αυτοί/ές που θα δείξουμε την πόλη μας σε αυτούς/ές. Θα γνωρίσουν τις δικές μας συνήθειες, τη δική μας κουλτούρα και τις δικές μας παραδόσεις. Ξέρουμε πως αυτό το ταξίδι ήταν παρά μόνο η αρχή για κάτι μεγάλο!
Σε χαιρετώ!
Κείμενο & Φωτογραφίες: Χαλκιαδάκη Ελένη
