Έχεις βέβαια να θυμάσαι ήδη  με νοσταλγία,  μια δημιουργική ομάδα παιδιών, τα οποία κάθε Πέμπτη μεσημέρι είχαν επιλέξει να μην ξεκουράζονται στο σπίτι τους, αλλά να συναντιούνται και να μοιράζονται ιδέες, ανησυχίες, προσδοκίες, αλλά πάνω από όλα την αγάπη τους για τη γλώσσα και τη γραπτή έκφραση. Έξω από τα «κλασικά» μαθήματα, βρήκαμε έναν χώρο και λίγο χρόνο, να γράφουμε για θέματα που μας απασχολούσαν και μας άρεσαν, να χαλαρώνουμε και να γελάμε με διάφορα ζητήματα που προέκυπταν και ταυτόχρονα να μαθαίνουμε, με ευχάριστο ελπίζω τρόπο, τεχνικές της γλώσσας μας, ώστε να αποτυπώνουμε εύστοχα τις απόψεις μας, αλλά και να κατανοούμε αποτελεσματικά δημοσιογραφικά κειμενικά είδη.

       Αναμφίβολα, κι αν ακόμα συνεχισθεί η προσπάθεια τις επόμενες χρονιές, αυτή η πρώτη ομάδα θα μείνει ανεξίτηλα χαραγμένη στη μνήμη. Η συνεργασία, η ανταλλαγή απόψεων, το παραγόμενο αποτέλεσμα, η χαρά της δημιουργίας μιας εφημερίδας θα επανέρχονται συνεχώς στο νου. Τέλος, είναι βέβαιο ότι αυτή η ερασιτεχνική ενασχόληση αποτελεί μόνο την αρχή για πολλούς από  τους μαθητές που συμμετείχαν…

Β. Σταυρόπουλος

Μία ομάδα καθηγητών και εθελοντών μαθητών της τρίτης τάξης του Γυμνασίου οργάνωσε και προετοίμασε μία παρουσίαση σχετικά με τη ζωή του Ι.Βαρβάκη, η οποία μετουσιώθηκε σε  εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στις 16 του μηνός. Η παρουσίαση  δεν περιελάμβανε ένα φορτωμένο με εκατοντάδες πληροφορίες κείμενο, αλλά  μια ιστορική διήγηση της ζωής του Βαρβάκη. Η παρουσίαση είχε τη μορφή πρωτοπρόσωπης αφήγησης, έτσι ώστε να δίνεται η εντύπωση πως ο ίδιος ο Βαρβάκης διηγείται τη ζωή, τις περιπέτειές του, τα συναισθήματα και τις ελπίδες του. Οι συντελεστές της ιστορίας αυτής εργάστηκαν σε μικρότερες ομάδες, κάθε μία από τις οποίες ανέλαβε ένα συγκεκριμένο κομμάτι της ζωής του ευεργέτη.

Στα μέσα του Φεβρουαρίου, οι μαθητές των τμημάτων της Γ’ Γυμνασίου ρωτήθηκαν αν επιθυμούσαν να συμμετέχουν στη δράση σχετικά με τη ζωή του Βαρβάκη. Στόχος ήταν να συγκεντρωθούν αρκετές πληροφορίες, ώστε να γραφτούν ξεχωριστά, γύρω στα 20 κείμενα, γραμμένα από την οπτική γωνία του Βαρβάκη, τα οποία μετά ενώθηκαν για να δημιουργήσουν μία ενιαία ιστορία που καλύπτει ολόκληρη τη ζωή του, από τις πειρατικές επιδρομές που οργάνωνε στα Ψαρά και τις εμπορικές συναλλαγές στο Αστραχάν, έως τον θάνατό του το 1825 σε ένα λοιμοκαθαρτήριο στη Ζάκυνθο. Συνολικά 28 παιδιά προσφέρθηκαν να δουλέψουν πάνω στην ιστορική αναδρομή. Κάποιους τους παρακίνησε η περιέργεια για τις εμπειρίες του Βαρβάκη ή άλλοι ήθελαν να τιμήσουν με κάποιον τρόπο τα 200 χρόνια από την έναρξη του Αγώνα.

Συνολικά, πραγματοποιήθηκαν 2 γενικές πρόβες με όλους τους μαθητές, οι οποίες χρησίμευσαν ως προετοιμασία για την επίσημη εκδήλωση στις 16 του μηνός. Αν και υπήρχε ένα γενικό άγχος από όλους, όλες οι πρόβες πήγαν τέλεια και το κλίμα που επικρατούσε ήταν πάντοτε ευχάριστο κι έφερνε έναν αέρα αισιοδοξίας.

Ακόμα και για τα παιδιά τα οποία δεν πήραν μέρος στην δράση, είτε γιατί δεν είχαν χρόνο είτε γιατί απλά δεν ήθελαν, η εμπειρία ήταν πολύ ευχάριστη, από την πρώτη μικρή συζήτηση στην αρχή του μαθήματος, μέχρι το άγχος της τελευταίας ημέρας και τις μικρές λεπτομέρειες που απασχολούσαν του καθηγητές και τους μαθητές όσο τίποτα άλλο. Παρόλο που πολλές φορές δεν ξέραμε ακριβώς για ποιο πράγμα μιλούσαν οι συμμετέχοντες, η γιορτή τα εξήγησε όλα από μόνη της! Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι ακόμα και την τελευταία μέρα πριν την παρουσίαση της δράσης επικρατούσε μία υπέροχη γαλήνη μεσα τον πανικό!

Τέλος, κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης όλα τα παιδιά φάνηκαν πολύ αποφασισμένα και δίνοντας τον καλύτερό τους εαυτό άφησαν άφωνους τους καλεσμένους της εκδήλωσης, καθώς και όλους όσους την παρακολούθησαν μέσω youtube. Ήταν μια τεράστια επιτυχία για το σχολείο μας, ειδικά υπό αυτές τις αντίξοες συνθήκες του κορωνοϊού, όπου μαθητές και καθηγητές τίμησαν με τον δικό τους ξεχωριστό τρόπο τον ευεργέτη του έθνους μας Ιωάννη Βαρβάκη.

Βασιλείου Λυδία – Διώνη

Καρεκλάς Κων/νος

Κορδέλη Χριστίνα

Τράπαλης Θοδωρής

Στην εποχή μας, παίζονται κάθε χρόνο ποικίλες θεατρικές παραστάσεις, οι οποίες δεν έχουν πάντα τους στόχους που είχε  το αρχαίο θέατρο. Πολλές φορές έχουν καθαρά ψυχαγωγικό χαρακτήρα και άλλες φορές έχουν ως στόχο την ανάδειξη της καλλιτεχνικής πλευράς του θεάματος. Κάποιες φορές, μάλιστα, στον «βωμό» της διαφορετικής οπτικής, θυσιάζεται το κείμενο και η ουσία του θεατρικού έργου.  Ωστόσο, από την άλλη πλευρά, ο σημερινός θεατρικός κόσμος απαρτίζεται από καλλιτέχνες, που εξειδικεύονται στο αντικείμενό τους και πολλές φορές γεννούν ένα αριστουργηματικό καλλιτεχνικό αποτέλεσμα.

Σήμερα, στην εποχή του Κορωνοϊού, δεν μπορεί κάποιος να προβλέψει πού οδεύει το θέατρο ως θέαμα, ως μέσο κοινωνικοποίησης και ως περιεχόμενο. Το θέατρο είναι μία ζωντανή τέχνη, που απαιτεί την ύπαρξη κοινού και ανθίζει μέσα από την αλληλεπίδραση των ηθοποιών με τους θεατές. Η παρακολούθηση θεάτρου μέσω διαδικτύου είναι μία προσωρινή λύση και δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να αντικαταστήσει τη ζωντανή τέχνη. Ας ελπίσουμε λοιπόν ότι σύντομα θα βρεθούμε και πάλι σε μία αίθουσα θεάτρου για να βιώσουμε ξανά τη μαγική αυτή εμπειρία, αφού όλοι έχουμε την ανάγκη να χαιρόμαστε, να λυπόμαστε, να συγκλονιζόμαστε και να προβληματιζόμαστε τόσο ως άτομα όσο και ως ομάδα.

Αλλά μέχρι τότε…..

https://www.theatro-technis.gr/

https://poreiatheatre.com/

https://www.n-t.gr/

Βασίληα Ζώγα Α1 – Κωνσταντίνος Καρεκλάς  Γ2

          Είναι γεγονός πως η θέση των Κριστιάνο Ρονάλντο και Λιονέλ Μέσι στον χώρο του ποδοσφαίρου έχει αρχίσει να ξεθωριάζει και ετοιμάζονται να παραδώσουν τα βασιλικά τους σκήπτρα στους επόμενους διαδόχους τους, που ακούνε στα ονόματα Κιλιάν Εμπαπέ και Έρλινγκ Χάλαντ.

Παρόλο που ο Αργεντίνος σούπερ σταρ μετράει στο ισπανικό πρωτάθλημα 23 γκολ και 8 ασίστ σε 28 αγώνες και είναι ο κορυφαίος σκόρερ μέχρι στιγμής, ενώ ο Ρονάλντο μετράει 23 γκολ και 2 ασίστ σε 27 συμμετοχές στο ιταλικό πρωτάθλημα και είναι το φαβορί για το χρυσό παπούτσι στην Ιταλία, οι επιδόσεις τους δεν μπορούν να συγκριθούν σε καμία περίπτωση με αυτές του παρελθόντος, ειδικά αφού έχουν πατήσει στα 33 και στα 36 χρόνια τους αντίστοιχα.

             Έτσι, λοιπόν, σιγά σιγά περνάμε σε μια άλλη εποχή χωρίς τα γνωστά «goats» που ξέραμε κι έχοντας στη θέση τους νεαρούς αστέρες που σπάνε το ένα ρεκόρ πίσω απ’ το άλλο,  γεμίζοντάς μας με πολλές και ευχάριστες φιλοδοξίες για το μέλλον του ποδοσφαίρου.                  «Ο βασιλεύς απέθανεν, ζήτω ο βασιλεύς!»

Τrapalinho

Το άρθρο περιέχει πληροφορίες (spoilers) από τα βιβλία Χάρι Πότερ. Αν δεν τα έχετε διαβάσει θα σας προέτρεπα να μην διαβάσετε το άρθρο μου γιατί θα χαλάσει η μαγεία του βιβλίου.

Χάρι Πότερ. Ποιος έφηβος δεν έχει ακούσει για το αγόρι με τις μαγικές δυνάμεις που μπλέκει μαζί με τους φίλους του σε περιπέτειες και βαθιά μυστικά. Τα βιβλία της J.K. Rowling είναι ένα από τα δημοφιλέστερα εφηβικά βιβλία. Παρόλα αυτά στα βιβλία της υπάρχουν δείγματα διαχωρισμού. Δεν είναι φυλετικός, ούτε ομοφυλετισμός, αλλά έχει σχέση με παράγοντες από τους οποίους κρίνονται οι χαρακτήρες, ενώ δεν θα έπρεπε.

Από το πρώτο βιβλίο μαθαίνουμε ότι ο Χάρι Πότερ θα πάει σε ένα μαγικό σχολείο ονόματι Hogwarts. Το σχολείο αυτό χωρίζεται σε τέσσερις κοιτώνες. Τον Gryffindor, τον Ravenclaw, τον Hufflepuffκαι τον Slytherin. Οι κοιτώνες έχουν πάρει τα ονόματά τους από τους ιδρυτές του Hogwarts. Σε πoιον κοιτώνα θα περάσεις τα εφτά μαθητικά σου χρόνια το επιλέγει το καπέλο της επιλογής, το οποίο διαβάζει το μυαλό σου και ανάλογα με τον χαρακτήρα σου, σε τοποθετεί στον κοιτώνα σου. Οι Gryffindor έχουν καρδιά λιονταριού, οι Ravenclaw είναι έξυπνοι σαν τους αετούς, οι Hufflepuff μικροί και ευγενικοί σαν τους ασβούς και οι Slytherin, που χαρακτηρίζονται πονηροί όπως τα φίδια. Παρόλα αυτά στα βιβλία φαίνονται πολλά στερεότυπα σύμφωνα με αυτούς τους κοιτώνες.

Αρχικά όλοι οι βασικοί πρωταγωνιστές μας, δηλαδή ο Χάρι Πότερ και οι φίλοι του Ρον και Ερμιόνη, είναι όλοι Gryffindor, άρα υποδεικνύει ότι όσοι φοιτούν σε αυτόν τον κοιτώνα είναι καλοί. Ο ‘‘κακός’’ της σειράς βιβλίων Ντράκο Μάλφοϊ φοιτά στο Slytherin. Από τους άλλους δυο κοιτώνες συναντάμε ελάχιστα πρόσωπα σε κάποια βιβλία. Μάλιστα έως το τρίτο βιβλίο δεν ξέραμε κανέναν χαρακτήρα από τους δύο τελευταίους κοιτώνες. Η συγγραφέας είχε προσδιορίσει από την αρχή ότι οι Gryffindor είναι οι καλοί και οι τίμιοι του βιβλίου. Οι Hufflepuff είναι οι ευγενικοί αλλά ανίκανοι μάγοι και οι Ravenclaw παρουσιάζονται ως έξυπνοι αλλά δειλοί. Ένα παρόμοιο περιστατικό έγινε και στο τέλος του πρώτου βιβλίου. Στο σχολείο όταν αριστεύεις δίνονται βαθμοί στον κοιτώνα, ενώ αν παραβείς τους κανόνες αφαιρούνται. Στο τέλος κάθε χρονιάς ο κοιτώνας με τους περισσότερους βαθμούς κερδίζει και το έπαθλο. Την τελευταία ημέρα το Slytherin προηγούταν με 160 βαθμούς και δεύτερο το Gryffindor. Στην συνέχεια ο διευθυντής του σχολείου,Dumbledore, επιβράβευσε το Gryffindorμε άλλους 170 πόντους γιατί ο Χάρι Πότερ και οι φίλοι του είχαν βοηθήσει σε μια αποστολή και ο διευθυντής δεν άφησε το ‘’κακό’’Slytherin να ξανασηκώσει το κύπελλο. Τέλος, μεγάλος διαχωρισμός φαίνεται και για τους ίδιους τους κοιτώνες. Για το Gryffindor ξέρουμε τα πάντα. Που βρίσκεται στο κάστρο, πώς μπαίνεις μέσα, πώς είναι μέσα και ποιος είναι ο υπεύθυνος καθηγητής του κοιτώνα. Για τους άλλους κοιτώνες έχουν γίνει μικρές αναφορές σε κάποια βιβλία.  Για το Hufflepuff το μόνο που ξέρουμε είναι ότι ο χώρος των μαθητών βρίσκεται δίπλα στις κουζίνες.

Πολλοί μαθητές έχουν κριθεί από τους κοιτώνες τους, θετικά ή αρνητικά ενώ δεν θα έπρεπε. Σε ποιον κοιτώνα θα φοιτήσεις δεν θα έπρεπε να επηρεάζει τα χαρακτηριστικά των ηρώων, ούτε να εξαρτιούνται από αυτούς. Το γεγονός ότι το σχολείο έχει κοιτώνες θα έπρεπε να υποδεικνύει ένωση της διαφορετικότητας και θα έπρεπε να περνάει θετικά μηνύματα όπως ότι μικροί παράγοντες σαν το χρώμα της ρόμπας σου στο σχολείο δεν θα έπρεπε να είναι κριτήριο για τις φιλίες σου.

Εβάνα

Η Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα Πινότση (1771-1825) ήταν Ελληνίδα ηρωίδα της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Πιθανότατα, υπήρξε η πιο σπουδαία γυναίκα που έλαβε μέρος στην επανάσταση. Μετά θάνατον, έλαβε τιμητικά από την Ελληνική Πολιτεία το βαθμό της Υποναυάρχου. Πολέμησε ηρωικά το 1821.

Ο Ιωάννης Βαρβάκης προσέφερε πάρα πολλά στον Αγώνα πριν και κατά την περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης. Με δικά του έξοδα εξόπλισε τους ομογενείς που πολεμούσαν με τον Αλέξανδρο Υψηλάντη. Επίσης μέσω του Πατριαρχείου κατάφερε να εξαγοράσει πάρα πολλούς Έλληνες αιχμαλώτους. Ο Βαρβάκης πάνω απ” όλα βοήθησε τον αγώνα των Ψαριανών, των συμπατριωτών του. Έστειλε τρόφιμα και διάφορα άλλα εφόδια. Μετά την καταστροφή των Ψαρών, το 1824, ήρθε στην Ελλάδα, για να βοηθήσει με κάθε μέσο τους πρόσφυγες. Στη διαθήκη του άφησε 1.000.000 ρούβλια κληροδότημα για την ίδρυση του Βαρβακείου Λυκείου, και το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας του στο ελληνικό Δημόσιο για κοινωφελείς σκοπούς.

Η  Μαντώ Μαυρογένους (1796–1840), μια μορφωμένη γυναίκα αριστοκρατικής καταγωγής, στήριξε ηθικά και υλικά τον Αγώνα διαθέτοντας ολόκληρη την περιουσία της για να χρηματοδοτήσει  εκστρατείες,  τον  εξοπλισμό  πλοίων και την ανακούφιση των στρατιωτών και των οικογενειών τους. Πούλησε μέχρι και τα κοσμήματά της για τη χρηματοδότηση του αγώνα. Παράλληλα προσπάθησε και για την ευαισθητοποίηση της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης. Με επιστολή προς τις γυναίκες της Γαλλίας, έκανε συγκινητική έκκληση, ζητώντας τη συμπαράστασή τους στον πληθυσμό της Ελλάδας. Μετά από όλη την προσφορά της κατέληξε να ζει σε κατάσταση φτώχειας και εξαθλίωσης. Όταν ο πόλεμος τελείωσε, ο Ιωάννης Καποδίστριας της απέδωσε τιμητικά  τον βαθμό του Αντιστράτηγου και της παραχώρησε μια κατοικία στο Ναύπλιο.

Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης (1792-1828), αξιωματικός του ρωσικού στρατού, ήταν γιος του Ηγεμόνα της Μολδοβλαχίας  και γόνος εύπορης και ισχυρής Φαναριώτικης οικογένειας.  Είχε πατριωτικά αισθήματα και γι’ αυτό αποδέχθηκε με ενθουσιασμό την αρχηγία της Φιλικής Εταιρείας – της μυστικής οργάνωσης που προετοίμασε την ελληνική επανάσταση – και κήρυξε την Επανάσταση στο Ιάσιο της Μολδαβίας στις 24 Φεβρουαρίου 1821. Ο στρατός του όμως συνετρίβη στο Δραγατσάνι, στη σημερινή νότια Ρουμανία, στις 7 Ιουνίου 1821. Σε αυτήν τη μάχη, 500 Έλληνες σπουδαστές από ευρωπαϊκά πανεπιστήμια και σχολές, που πολέμησαν ως εθελοντές στον Ιερό Λόχο, έπεσαν μαχόμενοι κατά των Τούρκων. Το σχέδιο του Υψηλάντη για την ταυτόχρονη εξέγερση των υπόδουλων της Βαλκανικής απέτυχε, δημιούργησε όμως ισχυρό αντιπερισπασμό στον στρατό του Σουλτάνου, επιτρέποντας έτσι την εδραίωση της Επανάστασης στην Πελοπόννησο. Οι πιέσεις της Υψηλής Πύλης για σφαγές των Χριστιανών σε αντίποινα οδήγησαν στον αφορισμό του Υψηλάντη από τον Πατριάρχη Γρηγόριο Ε’,  Ο Υψηλάντης παραδόθηκε στους Αυστριακούς, φυλακίστηκε και απελευθερώθηκε τον Νοέμβριο του  1827. Η κλονισμένη υγεία του δεν του επέτρεψε να βοηθήσει το επαναστατημένο έθνος και δύο μήνες μετά την αποφυλάκισή του πέθανε στη Βιέννη.

Ο Ιωάννης Καποδίστριας (1776 –1831), πολιτικός και διπλωμάτης με κύρος, ανέλαβε το 1828 τη διακυβέρνηση της ταλαιπωρημένης Ελλάδας. Στο εσωτερικό της χώρας, είχε να αντιμετωπίσει τεράστια προβλήματα που αφορούσαν  την κακή οικονομική κατάσταση της χώρας, τη διάλυση του στρατού, τις εμφύλιες διαμάχες, τα εχθρικά στρατεύματα, τη διάλυση των θεσμών. Εργάστηκε συστηματικά για την ανόρθωση του κράτους με την  εσωτερική και την εξωτερική  πολιτική που εφάρμοσε. Ως κυβερνήτης, ο Καποδίστριας αρνήθηκε να δεχθεί μισθό, ενώ διέθεσε όλη του την περιουσία για τους σκοπούς του κράτους. Το αρνητικό κλίμα που δημιουργήθηκε από τους πολιτικούς του αντιπάλους για το πρόγραμμά του, οδήγησε στην δολοφονία του από τους Γεώργιο και Κωνσταντίνο Μαυρομιχάλη, στο Ναύπλιο στις 27 Σεπτεμβρίου 1831.

Διώνη και  Ντέμης Παπαθεοδώρου

Για τι πράγματα όμως οφείλεται η Τρισωμία 21;

Ο Σύνδρομος Down μπορεί να επηρεάσει πολλά συστήματα στο σώμα του ανθρώπου και να είναι υπεύθυνος για υποτονία, μικροκεφαλία, μικρά αυτιά και μύτη, αδυναμία στον έλεγχο της γλώσσας, κοντά και πλατιά χέρια, κοντά δάχτυλα…Ο σύνδρομος αυτός αποδυναμώνει την καρδιά, τους πνεύμονες, τα μάτια και τα αυτιά. Βέβαια, εκτός από αυτές τις αναπτυξιακές παθήσεις, τα παιδιά που έχουν γεννηθεί έτσι δεν διαφέρουν από τα άλλα.

Οι 21 Μαρτίου είναι μέρα ενημέρωσης και προώθησης των δικαιωμάτων των ανθρώπων με Σύνδρομο Down. Οργανώνονται δράσεις, έρανοι, εκδηλώσεις και άτομα που πάσχουν από Τρισωμία 21 προσκαλούνται να μοιραστούν την ιστορία τους με τον υπόλοιπο κόσμο. Τι ιστορίες έχουν λοιπόν να πούνε;

“Μακάρι οι άνθρωποι να καταλάβαιναν πως ο Σύνδρομος Down, από μόνος του, δεν είναι κάτι που πρέπει να προκαλεί συμπάθεια. [...] Ο γιός μου έχει σύνδρομο Down και μπορεί να κάνει ό,τι κάνει ένα συνηθισμένο παιδί, απλά του παίρνει λίγο παραπάνω”, δηλώνει ο πατέρας του 14χρονού Abdullahi. “…Ο γιός μου είναι ένα δώρο απ’ τον ΘΕΟ”.

“Αυτή είναι η καταπληκτική μου κόρη, η Αrianna. Είναι κυριολεκτικά ένα λαμπρό φως…”, εξηγεί ο γονέας του μικρού κοριτσιού “Συχνά την υποτιμούν και θέλω ο κόσμος να την προκαλέσει και να έχει υψηλές προσδοκίες από αυτή, αντί να θεωρεί πως το γεγονός πως έχει Σύνδρομο Down σημαίνει πως δεν μπορεί να κάνει ό,τι και τα άλλα εφτάχρονα.”

“Αν υπήρχε ένα μήνυμα που θα ήθελα να στείλω σε νεαρά κορίτσια σαν εμένα είναι να μη φοβούνται. Δεν είναι καθόλου τρομακτικό. Μάλιστα, το να έχεις ένα χρωμόσωμα παραπάνω κάνει τη ζωή ακόμα πιο συναρπαστική.”,  Η Grace είναι 21 ετών και ζει ευτυχισμένη στην Ινδονησία. Αγαπάει το τραγούδι το χορό και το κολύμπι…

  Για τον Σύνδρομο Down θεραπεία δεν έχει βρεθεί. Είναι κάτι αποτυπωμένο στο ίδιο το DNA και παρεμβάσεις της ιατρικής γίνονται σπάνια και μονάχα όπου είναι εφικτό. Όμως αυτό δεν σημαίνει κάτι. Η Παγκόσμια Ημέρα Συνδρόμου Down καθιερώθηκε επειδή υπάρχει η αντίληψη πως άτομα με Τρισωμία 21, ή οποιαδήποτε μορφή του συνδρόμου, δεν διαθέτουν τις ίδιες ικανότητες με τους υπόλοιπους ανθρώπους, πως αποτελούν ενός είδους φορτίου για τους γύρω τους και ζουν μία επώδυνη ζωή. Αυτή η δήλωση δεν θα μπορούσε να είναι περισσότερο λάθος. Παρόλο που οι άνθρωποι με Σύνδρομο Down όντως παρουσιάζουν κάποια καθυστέρηση στην ομιλία και αντιμετωπίζουν κάποιες μαθησιακές δυσκολίες, αυτό σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει πως με υποστήριξη και καθοδήγηση υπάρχουν όρια που δεν μπορούν να ξεπεράσουν. Σήμερα ο κόσμος υποδέχεται βραβευμένους ηθοποιούς, σεναριογράφους, γλύπτες, επιχειρηματίες, μοντέλα που έχουν τις λέξεις “Σύνδρομο Down” στο βιογραφικό τους. Γιατί λοιπόν να θεωρούμε πως κάποια άτομα δεν βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο με τους περισσότερους ανθρώπους, εξαιτίας ενός μονάχα χρωμοσώματος παραπάνω;

Χριστίνα Κορδέλη – Παντελής Μόσχοβος

Στις αρχές Μάρτη παρατηρήθηκε ένα…αξιοπερίεργο φαινόμενο. Τα ύδατα αποτραβήχτηκαν, αφήνοντας πίσω τους γυμνές παραλίες. Δεν πρόκειται όμως για το γνωστό φαινόμενο της παλίρροιας που έχει παρατηρηθεί από τα αρχαία χρόνια. Η θάλασσα υποχώρησε αρκετά μέτρα, ενώ σε κάποιες περιοχές υπήρξαν ισχυρισμοί πως οι παραλίες επεκτάθηκαν έως και 10 μέτρα! Ο βυθός βγήκε στην επιφάνεια παραδίδοντας όλων των ειδών περίεργα αντικείμενα και «δώρα». Φύκια, πέτρες, κοχύλια και βράχοι. Καΐκια έμειναν να στέκονται μοναχικά πάνω στη βρεγμένη άμμο, ολόκληροι κορμοί δέντρων σηκώθηκαν από τα άδυτα, ακόμα και πατίνια έκαναν εμφανή την παρουσία τους, με αποτέλεσμα να «ψαρευτούν» από τυχαίους περαστικούς. Ο κόσμος, με μάσκες στα πρόσωπα και διατηρώντας αποστάσεις ο ένας από τον άλλον, βγήκε να περπατήσει στις παραλίες και να σκαλίσει τον βυθό που συνήθιζε να κάνει μακροβούτια για να φτάσει. Είναι ένα φαινόμενο που δεν παρουσιάστηκε σε μία μόνο πόλη, ούτε σε μία μονάχα περιοχή. Διήρκησε σχεδόν μία εβδομάδα και παρατηρήθηκε, όχι μόνο σε κάθε παραθαλάσσια γωνιά της Ελλάδας αλλά σε πολλά από τα παράλια της Μεσογείου. Στη Βενετία, οι γόνδολες βρέθηκαν στον πάτο των καναλιών!

Μόλις οι άνθρωποι αναγνώρισαν το παράδοξο γεγονός ξεφύτρωσαν σειρές από θεωρίες όσον αφορά στα αίτια που το προκάλεσαν, από ισχυρισμοί πως ευθυνόταν ο πρόσφατος σεισμός στη Θεσσαλία μέχρι και προφητείες για το τέλος του κόσμου. Τι πραγματικά συνέβη ωστόσο; Οι επιστήμονες όρμησαν να διαψεύσουν τις λανθασμένες αντιλήψεις που διαδόθηκαν στον τόπο, διαβεβαιώνοντας τον κόσμο πως δεν πρόκειται για μετεωρολογικό φαινόμενο. Τελικά, φαίνεται πως υπάρχουν πολλαπλά αίτια, ο συνδυασμός των οποίων προκάλεσε αυτό το μικρό «θαύμα». Από τη μία, εξαρτιόταν σε μεγάλο βαθμό από τις θέσεις των ουράνιων σωμάτων. Το φαινόμενο της παλίρροιας από μόνο του οφείλεται στις κινήσεις τις Σελήνης, η οποία ασκεί βαρυτικές δυνάμεις στα ύδατα της Γης. Σε αυτή την περίπτωση ωστόσο, δεν πρόκειται μονάχα για την επιρροή του δορυφόρου μας, αλλά για τη συμβολή πολλών πλανητών και ουράνιων σωμάτων τα οποία βρέθηκαν στην ίδια γωνιά του Ηλιακού συστήματος. Από την άλλη, ειδικοί υποστηρίζουν πως οφείλονται και οι αυξημένες ατμοσφαιρικές πιέσεις, οι οποίες μπορούν να χαμηλώσουν τη στάθμη της θάλασσας. Τέλος, την περίοδο εκείνη τα Βαλκάνια διέρρεαν βόρειοι άνεμοι, οι οποίοι φτάνοντας στην Ελλάδα ώθησαν τα ύδατα προς τον Νότο και τη Βόρεια Αφρική, όπου έγινε αισθητή η αύξηση της στάθμης του νερού.

Αν και πρόκειται για ένα ιδιαίτερα σπάνιο φαινόμενο το οποίο πιθανότατα θα χρειαστεί δεκαετίες για να ξαναεμφανιστεί στις ακτές μας, ήταν μία όμορφη υπενθύμιση πως, ακόμα και σε αποπνιχτικούς καιρούς όπως κι αυτούς, η φύση βρίσκει τρόπο να  παραδώσει μικρά θαύματα!

-Ηχώ

Ένας από τους πιο φημισμένους εορτασμούς του καρναβαλιού είναι το καρναβάλι της Βενετίας. Πρωτοεμφανίστηκε το 1162 και από τότε συνεχίζουν να το γιορτάζουν με τον ίδιο τρόπο. Όλοι οι κάτοικοι αλλά και πολλοί τουρίστες, μεταμφιεσμένοι συγκεντρώνονται στην πλατεία του Αγίου Μάρκου για να γιορτάσουν τις Απόκριες. Το πιο σημαντικό κομμάτι της παραδοσιακής Βενετσιάνικης μεταμφίεσης είναι κυρίως οι πορσελάνινες μάσκες. Οι πιο σημαντικές εκδηλώσεις είναι η παρέλαση στην πλατεία του Αγίου Μάρκου, το καρναβάλι για τα παιδιά και φυσικά, αφού διαδραματίζεται στην Βενετία, βόλτες με καράβια και γόνδολες.

Άλλο ένα πολύ γνωστό καρναβάλι είναι αυτό της Νέας Ορλεάνης. Το καρναβάλι για αυτούς είναι μια περίοδο χαράς αλλά και φαγητού πριν αρχίσει η νηστεία. Ξεκινάει την λεγόμενη “MardiGras”(η γαλλική καθαρά δευτέρα) και κρατάει περίπου δύο εβδομάδες. Οι δρόμοι, τα σπίτια και τα μαγαζιά είναι διακοσμημένα κυρίως με χρυσές, μωβ και πράσινες χάντρες. Οι άνθρωποι ντυμένοι με αστεία, χρωματιστά κοστούμια περνούν την μέρα τους στους διακοσμημένους δρόμους της Νέας Ορλεάνης με μουσική, χορό και πολύ φαγητό.

Ένα από τα διασημότερα καρναβάλια για τον εορτασμό των Αποκριών, είναι αυτό που πραγματοποιείται κάθε χρόνο στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Θεωρείται ένα από τα καλύτερα, καθώς κάθε χρόνο 1,5 εκατομμύρια τουρίστες από όλες τις γωνιές του πλανήτη επισκέπτονται το Ρίο, για να συμμετάσχουν σε αυτή τη γεμάτη ένταση εκδήλωση. Ο εορτασμός του ξεκίνησε τον  17ο αιώνα και γιορτάζεται κάθε χρονιά αδιάκοπα, μέχρι και σήμερα. Οι δρόμοι εκείνη την περίοδο είναι γεμάτοι χορευτές, άρματα και μασκαράδες, οι οποίοι δημιουργούν μια εορταστική ατμόσφαιρα. Διάσημος χορός του καρναβαλιού, είναι η σάμπα. Πρόκειται για έναν χορό με ιδιαίτερα ζωηρό ρυθμό και χορευτική έκφραση. Η σάμπα είναι τέλος ένα κυρίαρχο πολιτισμικό και μουσικοχορευτικό στοιχείο της Βραζιλίας.

 Όλοι οι τρόποι με τους οποίους γιορτάζονται οι Απόκριες σε κάθε τόπο, είναι μοναδικοί. Καταφέρνουν να μας περάσουν το μήνυμα και τη χαρά της γιορτής, ψυχαγωγώντας μας και φέρνοντάς μας πιο κοντά με άλλους ανθρώπους. Γι΄ αυτό και ο εορτασμός των Αποκριών είναι ένα αγαπημένο έθιμο κάθε λαού.

Αριάδνη – Ιουλία

Ο πίνακας «Η Ελλάδα στα ερείπια του Μεσολογγίου» απεικονίζει μια γυναίκα που φοράει παραδοσιακή στολή, ξεκούμπωτη στο στήθος, να κοιτάζει προς τον θεατή απεγνωσμένη. Το κεφάλι της είναι ελαφρώς γερμένο προς τα αριστερά του πίνακα. Στα πόδια της, είναι τα ερείπια του Μεσολογγίου, τα οποία έχουν πλακώσει έναν πολεμιστή. Στο πίσω μέρος του πίνακα, στέκεται ένας άντρας με κίτρινο τουρμπάνι, ο οποίος υψώνει μια σημαία στο έδαφος. Η γυναίκα, συμβολίζει τη μαχήτρια    Ελλάδα, ενώ ο άντρας τον κατακτητή

Ο πίνακας του Νικόλαου Γύζη «Η δόξα των Ψαρών», είναι ένας πίνακας εμπνευσμένος από το ποίημα του Διονύσιου Σολωμού «Η καταστροφή των Ψαρών». Απεικονίζει τη δόξα η οποία φοράει λευκό χιτώνα, να περπατάει στα κατεστραμμένα  Ψαρά. Παρόλο που τα Ψαρά ηττήθηκαν από τον Τουρκικό ζυγό, ο καλλιτέχνης παρουσιάζει το γεγονός με μια διαφορετική οπτική γωνία, παρουσιάζοντας τους Έλληνες αγωνιστές σαν νικητές.

«Η έξοδος του Μεσολογγίου»Θεόδωρος Βρυζάκης. Ο πίνακας αυτός αποτελείται από τρία επίπεδα. Στο πάνω τμήμα, στον ουρανό, απεικονίζεται ο Παντοκράτορας, τριγυρισμένος από Αγγέλους. Στο μεσαίο τμήμα του πίνακα, διακρίνονται οι Έλληνες αγωνιστές, που συγκρούονται με την τουρκική δύναμη, πάνω σε μία ασταθή γέφυρα. Ο κεντρικός ήρωας του πίνακα, κρατάει την ελληνική σημαία υψωμένη στον αέρα, ενώ μαζί με τους συμπολεμιστές του ορμάει προς το μέρος των Τούρκων. Μεταξύ των ανδρών, διακρίνονται και γυναίκες. Στο κάτω μέρος του πίνακα, βλέπουμε δύο νεκρές μητέρες, οι οποίες ακόμα κρατάνε τα βρέφη τους. Στο δεξί μέρος του πίνακα, βλέπουμε μερικούς από τους κατακτητές, οι οποίοι προσπαθούν να ανέβουν δύο σκάλες, για να κρεμάσουν τη σημαία τους. Μέσα από τον πίνακα, ο καλλιτέχνης μας παρουσιάζει τη θυσία των Ελλήνων για την ελευθερία και τον πατριωτισμό τους, φέρνοντάς τους σε αντίθεση με τους Τούρκους κατακτητές.

Ο πίνακας «Η Ελλάς ευγνωμονούσα», απεικονίζει μια γυναίκα, ντυμένη αρχαιοπρεπώς, με στεφάνι στην κόμη, να βρίσκεται ανάμεσα σε γνωστούς ήρωες και οπλαρχηγούς της ελληνικής επανάστασης. Τα χέρια της είναι απλωμένα, ενώ τα δεσμά της σκλαβιάς που έδεναν τα πόδια της είναι σπασμένα. Στη γυναίκα αυτή, προσφέρεται ένας σωρός νομισμάτων. Η γυναίκα συμβολίζει την Ελλάδα μετά την απελευθέρωσή της. Τα απλωμένα της χέρια είναι σύμβολο προστασίας και εναγκαλισμού σε αυτούς που τη βοήθησαν, ενώ ο σωρός των νομισμάτων συμβολίζει την περιουσία που διαθέτουν οι αγωνιστές για την ανασυγκρότησή της.

Ιουλία Σοκολάκη Α4