Ο πλούτος που έχουν στην κατοχή  τους  οι δισεκατομμυριούχοι της Ευρώπης, σύμφωνα με το Forbes, αυξήθηκε σε πολύ μεγάλο βαθμό τον τελευταίο χρόνο και, πλέον ξεπερνά τα 3 τρισεκατομμύρια  ευρώ. Απ’ ό,τι φαίνεται οι δισεκατομμυριούχοι εξασφάλισαν κάποιου είδους  εμβόλιο για την καταπολέμηση της οικονομικής παρακμής από τον Κορωνοϊό. Παράλληλα, οι 2.153 δισεκατομμυριούχοι της υφηλίου έχουν στα χέρια τους περισσότερα χρήματα από το 60% του παγκόσμιου πληθυσμού! Ο μέσος πολίτης ακούγοντας τα εν λόγω δεδομένα και χωρίς καμία γνώση για την φύση και τη λειτουργία της οικονομίας, νιώθει αδικημένος και επιθυμεί να αλλάξει αυτή την «κανονικότητα» κάνοντας  ό,τι περνάει από το χέρι του! Τι πρέπει όμως να κάνει; Και τι μπορεί τελικά να κάνει;

   Για να βρούμε απάντηση σε αυτό το ερώτημα πρέπει πρώτα να διερευνήσουμε την έννοια του «πλούτου». Όταν αναφερόμαστε στην παραπάνω έννοια αναφερόμαστε στην ακίνητη και κινητή περιουσία ενός ανθρώπου. Πώς, όμως, είναι δυνατόν 2.153 άνθρωποι να κατέχουν το 60 % της ακίνητης και κινητής περιουσίας όλου του κόσμου; Υπάρχει επάγγελμα που αποφέρει τόσο μεγάλο κέρδος; Φυσικά και υπάρχει. Επαγγέλματα που ικανοποιούν τέτοιου «υψηλού» επιπέδου φιλοδοξίες είναι μέτοχος φαρμακοβιομηχανίας, CEO εταιρειών κολοσσών, έμπορος όπλων, εφοπλιστής, βιομήχανος κ.λπ.

     Υπό κανονικές συνθήκες, η προσπάθεια επίτευξης κέρδους δεν θα δημιουργούσε πρόβλημα στο κοινωνικό σύνολο. Ωστόσο, στον βωμό του κέρδους πολλές φορές παρατηρούνται καταχρηστικές συμπεριφορές εις βάρος συγκεκριμένων ανθρώπων ή συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων. Αυτό συμβαίνει επειδή, η δυτική σκέψη έχει επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό από τον καπιταλισμό που εμφανίστηκε περίπου μετά την βιομηχανική επανάσταση (μετά το 1860) και έτσι δεν έχει επιτευχθεί ακόμη η ισορροπία μεταξύ της οικονομικής ελευθερίας και ανάπτυξης και του ελέγχου, που επιβάλλεται να υπάρχει, από το κράτος. Ως αποτέλεσμα, υπάρχουν εταιρείες και οργανισμοί που λόγω της συσσωρευμένης δύναμης που κατέχουν, μπορούν να την εκμεταλλευτούν και να μείνουν ατιμώρητοι.

     Παράλληλα, λόγω αυτής της εξουσίας που έχουν, πολλές εταιρείες και οργανισμοί επιχειρούν να έχουν μονοπώλιο. Για να πετύχουν αυτό το σκοπό, πολλές φορές καταφεύγουν σε πρακτικές αθέμιτου ανταγωνισμού, υπονομεύοντας και πολλές φορές καταστρέφοντας τους ανταγωνιστές τους.

    Επίσης, έχει παρατηρηθεί ότι σε περιόδους κρίσης η άνιση κατανομή του πλούτου γίνεται πιο ακραία.  Επί παραδείγματι, σε περιόδους κρίσης, κατά τις οποίες τα πιο ασθενή κοινωνικά στρώματα χρειάζονται βοήθεια, παρατηρείται συχνά το φαινόμενο της τοκογλυφίας, της εκμετάλλευσης δηλαδή των ανθρώπων που βρίσκονται σε ανάγκη. Επιπροσθέτως, σε περιόδους κρίσης, πολλές φορές οι οικονομικά ασθενείς αναγκάζονται να αποδεχτούν όρους εργασίας και αμοιβές, που είναι επαχθείς και τους οδηγούν σε συνθήκες μεγαλύτερης φτώχειας, ενώ οι εργοδότες τους αποκομίζουν μεγαλύτερο κέρδος.

Για όλους τους ανωτέρω λόγους και για πολλούς άλλους, η άνιση διανομή του πλούτου αυξάνεται περισσότερο. Τίθεται, λοιπόν, ξανά το ανωτέρω ερώτημα: πώς μπορεί να αντιδράσει ο μέσος πολίτης σε αυτήν την αδικία;

Μία λύση είναι να απαιτήσει ο μέσος πολίτης από τις κυβερνήσεις την υψηλή φορολόγηση αυτών των πολύ κερδοφόρων εταιρειών και τη μετέπειτα απόδοση των εν λόγω χρημάτων στους ανθρώπους που τα χρειάζονται είτε έμμεσα, με τη μορφή δημοσίων έργων και παροχών, είτε άμεσα με τη μορφή επιδομάτων: υπολογίζεται ότι το 7,1% των Ευρωπαίων πολιτών είναι άνεργοι και ο μέσος μισθός των εργαζομένων σε κάποιες χώρες δεν ξεπερνά τα 250€. ‘Ένας άλλος τρόπος είναι να υποχρεούνται οι δισεκατομμυριούχοι να διανέμουν ποσοστό του κέρδους τους σε φιλανθρωπίες. Επίσης, θα πρέπει να πιεστούν οι κυβερνήσεις, ώστε να αυξηθούν οι κατώτατοι μισθοί.

Είναι απαράδεκτο να υπάρχει τόσο μεγάλη διάκριση μεταξύ των πλουσίων και των φτωχών και είναι υποχρέωση όλων μας να δράσουμε, ώστε να εξαλειφθεί αυτή η ανισότητα, που οδηγεί ανθρώπους σε εξαθλίωση και απόγνωση.

Κ. Καρεκλάς   Γ2

        Ο αγώνας ξεκίνησε με καθαρή υπεροχή για τους «Ροχιμπλάνκος» οι οποίοι ήθελαν πάση θυσία τους 3 βαθμούς, σε αντίθεση με την Οσασούνα που είχε ήδη σωθεί από τον υποβιβασμό, και είχαν σπουδαίες φάσεις στο τελευταίο τρίτο του γηπέδου με τους Σουάρεζ και Κορέα, με αποκορύφωμα το δοκάρι του Ουρουγουανού στο ΄22. Οι φιλοξενούμενοι αντιθέτως δεν προσπαθούσαν να αναλάβουν την πρωτοβουλία στο γήπεδο κι έψαχναν τους ελεύθερους χώρους στις αντεπιθέσεις.

           Το δεύτερο ημίχρονο άρχισε όπως τελείωσε και το πρώτο με τους παίκτες του Σιμεόνε να ψάχνουν μανιωδώς το γκολ της λύτρωσης, όμως όσο περνούσε ο χρόνος οι παίκτες εξαντλούνταν κι η ελπίδα τους έπεφτε. Αναπόφευκτα στο ’75, στην μοναδική επικίνδυνη επίθεση στο ματς για την Οσασούνα, ο Μπουντιμίρ έκανε την κεφαλιά με την μπάλα να περνά ολόκληρη τη γραμμή σύμφωνα με το VAR κι έτσι έβαλε την Ατλέτικο σε μεγάλους μπελάδες. Στο ’82 οι 2 αλλαγές του Σιμεόνε οι Ζοάο Φέλιξ και Ρέναν Λόντι συνεργάστηκαν με επιτυχία, με τον δεύτερο να τελειώνει άψογα το τετ-α-τετ κι έβαλε τους Ροχιμπλάνκος πάλι στο κόλπο της νίκης. Η λύτρωση ήρθε στο ’88 από τον πολυτιμότερο παίχτη της σεζόν για την Ατλέτικο, τον Λουίς Σουάρεζ, ο οποίος υποδέχτηκε την άψογη μπαλιά του Καράσκο κι εκτέλεσε τον τερματοφύλακα της Οσασούνα δίνοντας επιβλητικό τόνο στη νίκη της ομάδας του.

              Έτσι η Ατλέτικο παρέμεινε στην κορυφή με 83 πόντους και θέλει ίδιο ή καλύτερο αποτέλεσμα από αυτό της Ρεάλ στις 22/5 για να σηκώσει και πάλι το πρωτάθλημα έπειτα από 7 χρόνια!

      Έχεις βέβαια να θυμάσαι ήδη  με νοσταλγία,  μια δημιουργική ομάδα παιδιών, τα οποία κάθε Πέμπτη μεσημέρι είχαν επιλέξει να μην ξεκουράζονται στο σπίτι τους, αλλά να συναντιούνται και να μοιράζονται ιδέες, ανησυχίες, προσδοκίες, αλλά πάνω από όλα την αγάπη τους για τη γλώσσα και τη γραπτή έκφραση. Έξω από τα «κλασικά» μαθήματα, βρήκαμε έναν χώρο και λίγο χρόνο, να γράφουμε για θέματα που μας απασχολούσαν και μας άρεσαν, να χαλαρώνουμε και να γελάμε με διάφορα ζητήματα που προέκυπταν και ταυτόχρονα να μαθαίνουμε, με ευχάριστο ελπίζω τρόπο, τεχνικές της γλώσσας μας, ώστε να αποτυπώνουμε εύστοχα τις απόψεις μας, αλλά και να κατανοούμε αποτελεσματικά δημοσιογραφικά κειμενικά είδη.

       Αναμφίβολα, κι αν ακόμα συνεχισθεί η προσπάθεια τις επόμενες χρονιές, αυτή η πρώτη ομάδα θα μείνει ανεξίτηλα χαραγμένη στη μνήμη. Η συνεργασία, η ανταλλαγή απόψεων, το παραγόμενο αποτέλεσμα, η χαρά της δημιουργίας μιας εφημερίδας θα επανέρχονται συνεχώς στο νου. Τέλος, είναι βέβαιο ότι αυτή η ερασιτεχνική ενασχόληση αποτελεί μόνο την αρχή για πολλούς από  τους μαθητές που συμμετείχαν…

Β. Σταυρόπουλος

Πριν από λίγο καιρό, η Εθνική Πινακοθήκη στην Αθήνα ανακαινίστηκε, ένα ακόμα σύμβολο των διακοσίων χρόνων, που γιορτάζονται φέτος από την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.  Είναι  το πρώτο μεγάλο έργο του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού στη νέα δεκαετία. Αποδίδεται στο κοινό στις 24 Μάρτη και φιλοξενεί έργα του 19^ου και του 20^ου αιώνα.

Άνοιξε τις πύλες της την παραμονή των εορτασμών των διακοσίων χρόνων από την Επανάσταση. Παρευρέθηκαν εκπρόσωποι των μεγάλων δυνάμεων που βοήθησαν την Ελλάδα, κατά την περίοδο αυτή και οι προσκεκλημένοι είχαν την ευκαιρία να θαυμάσουν τους «θησαυρούς» της. Για τους εορτασμούς της επετείου, έχει δημιουργηθεί μία έκθεση με θέμα τον Αγώνα των Ελλήνων, αλλά λόγω της πανδημίας, η είσοδος δεν είναι ακόμα ανοιχτή για το κοινό.

Το νέο κτήριο είναι ένα έργο αξιοθαύμαστο και επιβλητικό. Ο επισκέπτης μπορεί να το καταλάβει αυτό από την υποδοχή κιόλας, χάρη στην κομψή επένδυση των επίπλων και την εφαρμογή του ξύλου στον χώρο. Εντυπωσιακό είναι επίσης το γκριζογάλαζο χρώμα των τοίχων, καθώς και η τοποθέτηση των έργων σε αυτούς. Τα έργα φαίνονται σωστά φωτισμένα, χάρη στις ψευδοροφές της Πινακοθήκης. Το πρωτοποριακό αυτό κατασκεύασμα, αναδίδει μια μοντέρνα αίσθηση και συγχρόνως αναδεικνύει τη σεμνότητα και την αυστηρότητα του χώρου.

Η ανανέωση που υπέστη η πινακοθήκη είναι μεγάλη. Στο μουσείο επιπλέον προστέθηκαν αίθουσα περιοδικών εκθέσεων, αμφιθέατρο, και δύο μπαρ-εστιατόρια. Αυξήθηκαν και οι αποθηκευτικοί χώροι. Η πινακοθήκη πλέον είναι πολύ πιο ευρύχωρη από την παλιά και μπορεί να φιλοξενήσει περισσότερα έργα. Το νέο αυτό κτίσμα ολοκληρώθηκε με τη δημιουργία κήπου, στα νότια της κεντρικής του πύλης.

Μια επίσκεψη στη Νέα Εθνική Πινακοθήκη θα ήταν αναμφισβήτητα μια ξεχωριστή εμπειρία, γεμάτη γνώση και τέχνη.

Ιουλία και Πολυξένη Σοκολάκη

Η έκρηξη προκλήθηκε κατά τη διάρκεια ενός πειράματος για τον έλεγχο των συστημάτων ασφαλείας του αντιδραστήρα και οφειλόταν σε σχεδιαστικές ατέλειες του αντιδραστήρα, στη μη τήρηση ορισμένων κανόνων ασφάλειας, καθώς και σε λάθος χειρισμούς. Από την έκρηξη ο αντιδραστήρας άρχισε να φλέγεται και στην ατμόσφαιρα απελευθερώθηκαν μεγάλες ποσότητες ραδιενεργών ουσιών. Αρχικά, έγινε ρίψη, από ελικόπτερα, σάκων που περιείχαν άμμο, μόλυβδο και βορικό οξύ, για να καλύψουν τον αντιδραστήρα, και μέχρι τον Δεκέμβριο του 1986 είχε χτιστεί μια μεγάλη τσιμεντένια σαρκοφάγος για να σφραγίσει τον αντιδραστήρα και τα περιεχόμενά του. Το 2019 ολοκληρώθηκε η κατασκευή η ενός ασφαλούς ατσάλινου κελύφους πάνω από τον αντιδραστήρα. Την επόμενη μέρα του ατυχήματος, δόθηκε εντολή εκκένωσης, της γειτονικής στο εργοστάσιο, κωμόπολης Πρυπιάτ, η οποία πια είναι εγκαταλελειμμένη και αναφέρεται ως «πόλη– φάντασμα». Κάθε δραστηριότητα, σε ακτίνα 30 χιλιομέτρων από το χώρο του ατυχήματος είναι απαγορευμένη λόγω της επικινδυνότητας και συνολικά 135.000 άνθρωποι εκκένωσαν την περιοχή.

Οι συνέπειες του ατυχήματος ήταν σοβαρές και μακροχρόνιες, όχι μόνο για την υγεία των ζωντανών οργανισμών κοντά στο εργοστάσιο, αλλά και σε όλη την Ευρώπη και πέρα από αυτήν. Στους πρώτους τρεις μήνες πέθαναν από οξείας μορφής μόλυνση από ραδιενέργεια 31 εργάτες, πυροσβέστες και διασώστες. Στους πληθυσμούς που εκτέθηκαν στη ραδιενέργεια, τα επόμενα χρόνια παρατηρήθηκε αύξηση άνω του 15%, του ποσοστού των θανάτων από καρκίνο και λευχαιμία και κληρονομικές ανωμαλίες αφού η ραδιενέργεια προκαλεί αλλοιώσεις στο DNA. Επιπλέον η χλωρίδα και η πανίδα στην περιοχή επηρεάστηκαν σημαντικά μετά το ατύχημα και ολόκληρα δάση νεκρώθηκαν. Η ραδιενέργεια βρισκόταν παντού. Στον αέρα, στο νερό, στο έδαφος, στα προϊόντα των καλλιεργειών και στα ζωικά προϊόντα όπως στο γάλα και στο κρέας. Μέρος του ραδιενεργού νέφους έφτασε και στην Ελλάδα μετά από μερικές μέρες και επηρέασε κυρίως την Βόρεια Ελλάδα και τη Θεσσαλία, όπου χρόνια αργότερα ανιχνεύονταν ποσά ραδιενέργειας υψηλότερα του κανονικού.

Η πυρηνική ενέργεια αποτελεί ένα σημαντικό επίτευγμα της επιστήμης. Εξερευνήθηκε ο μικρόκοσμος, ανακαλύφθηκε η δομή του ατόμου, στη συνέχεια οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι όταν το νετρόνιο βομβαρδίζει τον πυρήνα ενός ατόμου, αυτός διασπάται και παράγονται δύο ή περισσότερα νέα άτομα με μικρότερους πυρήνες καθώς και νετρόνια. Ταυτόχρονα η ενέργεια που απελευθερώνεται είναι τεράστια και σε αυτό βασίστηκε η κατασκευή των πυρηνικών αντιδραστήρων. Στη δεκαετία του 1940 κάποιες χώρες δοκίμασαν να αξιοποιήσουν την πυρηνική ενέργεια για την κατασκευή πυρηνικών όπλων ενώ τη δεκαετία του 1950 ξεκίνησε η χρήση της πυρηνικής ενέργειας για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας.

Αρχικά, θεωρούνταν ότι η πυρηνική ενέργεια θα κάλυπτε τις παγκόσμιες ενεργειακές ανάγκες με πολύ χαμηλό κόστος. Όμως η χρήση της δεν επεκτάθηκε τόσο γιατί κρύβει κινδύνους. Τα πυρηνικά απόβλητα, είναι εξαιρετικά επικίνδυνα για το περιβάλλον και τους ζωντανούς οργανισμούς λόγω της ραδιενέργειας και της τοξικότητάς τους. Δεν μπορούν να καταστραφούν και η φύση χρειάζεται έως και χιλιάδες χρόνια για να τα αφομοιώσει. Τέλος, το ατύχημα στο Τσερνόμπιλ δεν ήταν το μοναδικό και ποτέ ο κίνδυνος ατυχήματος δεν μπορεί να εκμηδενιστεί. Σίγουρα όμως αυτό το ατύχημα, με τις καταστροφικές συνέπειες στον πλανήτη, έγινε αφορμή για να δοθεί μεγαλύτερη βαρύτητα στην ασφάλεια στους χώρους παραγωγής πυρηνικής ενέργειας και όλοι να προβληματιστούν για τη χρήση της.

Αρχικά δημιουργήθηκε το 1836 ακριβώς δίπλα στο Βασιλικό Παλάτι (το οποίο αργότερα έγινε η Βουλή των Ελλήνων). Εκείνη την εποχή εκτεινόταν σε 500 στρέμματα που ήταν προφανώς κάπως πολλά, οπότε τον αναδιαμόρφωσαν τρία χρόνια αργότερα. Τη λαμπρή ιδέα να χτιστεί ένας μεγάλος κήπος στο κέντρο της πόλης είχε η Βασίλισσα Αμαλία (η οικοδόμηση κήπων ήταν οικογενειακή παράδοση, ή κάτι τέτοιο), η σύζυγος του Βασιλιά Όθωνα, που παρεμπιπτόντως ήταν ο πρώτος βασιλιάς της Ελλάδας . Φαίνεται πως αγαπούσε πραγματικά τον Κήπο καθώς συχνά πήγαινε για ιππασία και περνούσε τουλάχιστον τρεις ώρες την ημέρα εκεί, συχνά φροντίζοντας η ίδια τη χλωρίδα. Λέγεται επίσης ότι η ίδια ήταν που φύτεψε τις Ουασινγκτόνιες (ούτε κι εγώ είχα ξανακούσει αυτή τη λέξη, μην ανησυχείτε. Ας πούμε ότι μοιάζουν κάπως με φοίνικες) που κοσμούν μία από τις έξι πύλες του κήπου, αυτή στη Λεωφόρο Αμαλίας. Εκείνη την εποχή, ο Κήπος ήταν ως επί το πλείστον ανοιχτός στο κοινό, εκτός από τις ώρες που οι βασιλείς ήταν μέσα.

 Όταν ολοκληρώθηκε η κατασκευή του, το πάρκο ονομάστηκε για να τιμήσει τον ιδρυτή του και έγινε γνωστό ως «Κήπος της Αμαλίας». Παρέμεινε έτσι μέχρι το 1927, όταν ξεκίνησε μια περίοδος αβασίλευτης δημοκρατίας, και η περιοχή ονομάστηκε για πρώτη φορά «Εθνικός Κήπος». Τότε οι βασιλείς επέστρεψαν και ο τίτλος του άλλαξε ξανά, αυτή τη φορά σε «Βασιλικός Κήπος». Τελικά, η μοναρχία εκδιώχθηκε από την Ελλάδα το 1974 και το επίσημο όνομά του έγινε «Εθνικός Κήπος» και έχει διατηρηθεί μέχρι σήμερα. (Μην ανησυχείτε, δεν χρειάζεται να θυμάστε όλες αυτές τις ημερομηνίες)

Εκτός από την ιστορία όμως, ας μιλήσουμε για το ίδιο το μέρος. Ο κήπος διακοσμήθηκε όμορφα με περίπου 7.000 δέντρα και 40.000 θάμνους (πολλοί θάμνοι, το ξέρω) μεταξύ πολλών άλλων. Υπάρχουν 519 διαφορετικά είδη φυτών που φιλοξενούνται εκεί, εκ των οποίων μόνο 102 είναι ελληνικής προέλευσης. Υπάρχει ακόμη και Αείλανθοι από την Κίνα! Εκτός από τη χλωρίδα, κάπου στο τέλος ενός μονοπατιού υπάρχει ένας μικρός ζωολογικός κήπος και μερικές μικρές λίμνες με ψάρια και πάπιες (λατρεύω τις πάπιες). Σε έναν άλλο δρόμο θα βρείτε το μικρό καφέ του κήπου, ένα ωραίο και άνετο μέρος για να φάτε ένα σνακ κάτω από τον σκεπασμένο από φύλλα ουρανό. Μετά υπάρχει η βιβλιοθήκη που λειτουργεί από το…νομίζω το 1984 και έχει έως και 6.000 βιβλία σήμερα (και ένα ειδικό μικρό δωμάτιο για παραμύθια, φυσικά) και, επιπλέον, υπάρχουν ακόμα κάνα δυο παιδικές χαρές κρυμμένες πίσω από τους 40.000 θάμνους (σοβαρά, τόσοι πολλοί;). Υπάρχει ακόμη ένα ηλιακό ρολόι που περιβάλλεται όμορφα από τους Αείλανθους που σίγουρα θα σας απασχολήσει για αρκετό διάστημα έως ότου καταλάβετε τι ώρα είναι (και τότε… ω, κοίτα να δεις, είναι ώρα να κλείσει ο κήπος).

Κι επιπλέον, δεν θα ήταν η Ελλάδα αν δεν υπήρχαν κάποια αρχαιολογικά ευρήματα διάσπαρτα εδώ και εκεί. Μεταξύ άλλων, έχει ανακαλυφθεί ένα αρχαίο ρωμαϊκό μωσαϊκό που κάποτε ήταν μέρος μίας ρωμαϊκής έπαυλης. Έπειτα υπάρχει το αρχαίο υδραγωγείο. Ξέρετε, απλά μια συνηθισμένη βόλτα στον κήπο και Ω! Κοίτα να δεις, ένα τμήμα από αρχαία ερείπια!

Σήμερα ο Εθνικός Κήπος εκτείνεται σε περίπου 284 στρέμματα αν μετρήσουμε και τον κήπο του Ζάππειου που βρίσκεται ακριβώς δίπλα του. Ξεχάστε τις πλάκες όμως, ο Κήπος είναι μια δόση καθαρού αέρα μέσα σε μια πολυσύχναστη, σύγχρονη πόλη (μην με παρεξηγείτε, λατρεύω την πόλη μου!). Στο τέλος τέλος, μια βόλτα στη φύση όταν έχεις συνηθίσει να βλέπεις μόνο γκρι χρώματα είναι … ένα μικρό θαύμα για το οποίο όλοι είμαστε ευγνώμονες.

Χριστίνα Κορδέλη, Γ2

«Πέντε λεπτά ακόμη!», «Ναι, τώρα έρχομαι», «Εντάξει, θα πάω στο κρεβάτι μου σε μισό λεπτό». Οι γονείς ακούνε πολύ συχνά τέτοιου είδους φράσεις. Το παιδί, αρνείται να πάει για ύπνο. «Εντάξει, σε λίγο θα αποκοιμηθεί». Οι γονείς, πολλές φορές, αφήνουν τα παιδιά τους να κοιμούνται όποια ώρα θέλουν, χωρίς να σκεφτούν τις συνέπειες. Τα ίδια τα παιδιά, δεν είναι συνεργάσιμα και δεν κάνουν προσπάθειες να βελτιώσουν το πρόγραμμα του ύπνου τους. Τι επιπτώσεις μπορεί όμως αυτό να έχει στην υγεία τους;

Η έλλειψη ύπνου μόνο κακά μπορεί να προσφέρει στο παιδί. Αρχικά, το παιδί δεν ξεκουράζεται αρκετά, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να ανταποκριθεί στα μαθήματα, τις υποχρεώσεις και στην καθημερινότητά του. Επιπλέον, ίσως αποκτήσει κάποιο πρόβλημα στην υγεία του, αφού δεν θα έχουν ξεκουραστεί οι μύες και η καρδιά του αρκετά. Τέλος, επιβραδύνεται η ανάπτυξή του.

Ο ύπνος μπορεί να προσφέρει περισσότερα στο παιδί απ’ ό,τι φανταζόμασταν. Αρχικά, ενισχύεται η εγκεφαλική λειτουργία. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την αποθήκευση των αναμνήσεων της ημέρας στον εγκέφαλο. Έτσι, το παιδί απομνημονεύει καλύτερα τα πράγματα που διδάχτηκε στο σχολείο. Ακόμα, με τις πολλές ώρες ύπνου, οι μύες του εγκεφάλου και η καρδιά ξεκουράζονται. Επιπλέον, η ανάπτυξη του παιδιού δεν διαταράσσεται. Με αυτούς τους τρόπους, το παιδί παραμένει υγιές.

Εκτός από τα παραπάνω, με τον ύπνο ελέγχεται το αίσθημα της πείνας κι έτσι διατηρείται ένα ιδανικό σωματικό βάρος. Τέλος, με τον ύπνο τα παιδιά ξεκουράζονται, κι έτσι αυξάνεται η προσοχή τους στο σχολείο, καθώς μπορούν και συγκεντρώνονται με μεγαλύτερη ευκολία.

Οι ώρες τις οποίες τα παιδιά πρέπει να κοιμούνται, είναι διαφορετικές ανά ηλικία. Ένα νεογέννητο πρέπει να κοιμάται 12 – 18 ώρες, ένα πολύ μικρό παιδί (περίπου τριών ετών) 11-14 ώρες την ημέρα, ένα νήπιο 11-13 και ένας έφηβος 8–10.

Ο ύπνος είναι πιο σημαντικός για τα παιδιά απ’ όσο πιστεύαμε. Για να μπορούν να ανταποκρίνονται στην καθημερινότητα και τις δυσκολίες τις, είναι απαραίτητος.

         Η Julia Lorraine Hill γεννήθηκε το 1974 στο Mount Vernon του Missouri. Ζούσε σε ένα τροχόσπιτο μήκους 32 ποδιών με τον πατέρα της Ντάλε, τη μητέρα της Κάθι και τους αδελφούς της Μάικ και Νταν. Από μικρό παιδί λάτρευε τη φύση. Με την οικογένειά της πήγαινε μάλιστα πολύ συχνά για ορειβασία. Στην ηλικία των έξι ετών, κατά τη διάρκεια μιας οικογενειακής εκδρομής στην εξοχή,  μια πεταλούδα κάθισε στο δάχτυλό της και τη συνόδευσε για το υπόλοιπο της πεζοπορίας. Από αυτό το περιστατικό πήρε το παρατσούκλι “butterfly”.

Το ατύχημα που της άλλαξε τη ζωή

           Το 1996, σε ηλικία μόλις 22 ετών, ένα ατύχημα έρχεται να επαναπροσδιορίσει τη ζωή της. Η Julia μετά από διασκέδαση με φίλους και, καθώς ήταν η μόνη νηφάλια, αναλαμβάνει να οδηγήσει και να τους μεταφέρει στο σπίτι. Τραγική ειρωνεία, το αυτοκίνητό τους συνθλίβεται από τη σύγκρουση με ένα άλλο αμάξι, του οποίου ο οδηγός ήταν… μεθυσμένος!  Τραυματίζεται βαριά. Το τιμόνι του οχήματος διεισδύει στο κρανίο της. Της πήρε σχεδόν ένα χρόνο εντατικής θεραπείας, ώστε να καταφέρει να περπατήσει και να μιλήσει ξανά, όπως πριν. Ωστόσο, η Julia δηλώνει πως χάρη σε αυτό το απαίσιο ατύχημα κατάφερε να βρει ξανά τον δρόμο της στη ζωή. Το ατύχημα την “ξύπνησε” και την έκανε να καταλάβει πως το σημαντικό είναι να ζεις την κάθε στιγμή ξεχωριστά και να κάνεις ό,τι μπορείς για το γενικό καλό.

Η Ζωή της 

Μετά την ανάρρωσή της η Julia ταξίδεψε στην Καλιφόρνια, ταξίδι το οποίο θα αποτελούσε και το σημείο επανεκκίνησης της ζωής της.  Το 1997, έγινε μέλος μιας ομάδας ακτιβιστών, γνωστοί και ως “tree sitters”, στη βόρεια Καλιφόρνια, οι οποίοι διαδήλωναν ενάντια στην εκρίζωση των δέντρων και την αλόγιστη υλοτομία από την εταιρεία “Pacific Lumber”. Καταλαμβάνοντας τα δέντρα, με κίνδυνο της ζωής τους, προσπαθούσαν να τα προστατεύσουν. Τον Δεκέμβριο του 1997 ως tree sitter επανήλθε και κατάφερε να ζήσει μέσα στη Luna, μία γιγάντια Σεκόγια, για περισσότερο από δύο χρόνια. Κατά τη διάρκεια της διαμονής της στη  Luna είχε να αντιμετωπίσει πολλά προβλήματα, άσχημες καιρικές συνθήκες και παρενοχλήσεις από την Pacific Lumber.

Το κουράγιο και η επιμονή της, προσέλκυσε το ενδιαφέρον των διεθνών μέσων και η Hill έγινε διάσημη για τις οικολογικές της ανησυχίες. Μόνο τότε, τον Δεκέμβριο του 1999 η Julia αποφάσισε να αφήσει τη Luna. Παρά τη νίκη της, η Luna  δεν παρέμεινε ανέγγιχτη. Ένα χρόνο μετά βάνδαλοι προσπάθησαν να κόψουν το δέντρο με ένα πριόνι. Ευτυχώς οι προσπάθειες των γεωπόνων να «θεραπεύσουν» το τραυματισμένο δέντρο έπιασαν τόπο, καθώς κατάφεραν να σταθεροποιήσουν τη Luna με καλώδια από χάλυβα. Τέλος, το 2002 τη συνέλαβαν στο Εκουαδόρ,  όπου διαδήλωνε ενάντια στην δημιουργία ενός αγωγού πετρελαίου που απειλούσε με καταστροφή τα δάση των Άνδεων. Τελικά την απέλασαν μαζί με άλλους διαδηλωτές.

Η προστασία που προσέφερε η Julia στη Luna ήταν μόνο η αρχή των ακτιβιστικών της δράσεων,  που θα ακολουθούσαν για τη Hill. Έγραψε δύο βιβλία τα οποία έγιναν best seller: “Η κληρονομιά της Luna”  και ένα περιβαλλοντολογικό εγχειρίδιο με τίτλο  “Ένας κάνει τη διαφορά”. Επίσης ίδρυσε το “Circle of Life Foundation”, ένα περιβαλλοντικό ίδρυμα, που μεταμορφώθηκε στο “Engage Network”, μια μη κερδοσκοπική ακτιβιστική ομάδα.

Σήμερα 

Η Hill εργάζεται μέχρι και σήμερα για περιβαλλοντικούς και κοινωνικούς σκοπούς, ενώ πάντα σκέφτεται την επόμενη ηθική της δέσμευση: « Η φροντίδα των δέντρων και η όλη δράση μου σχετικά με τα δάση, δημιούργησαν αυτόν τον πολύ ιδιαίτερο ρόλο που η Julia Butterfly Hill εκπληρώνει. Την ίδια στιγμή όμως πάντα ψάχνω για τον επόμενο ιδανικό σκοπό και είναι τόσο εύκολο για μένα να παραμείνω πιστή σε αυτόν τον ρόλο που εγώ και αυτός ο κόσμος συν-δημιουργήσαμε. Αλλά γνωρίζω ότι υπάρχουν πτυχές αυτού που μπορούν να βελτιωθούν!». 

Συμπεράσματα

Η δράση της Hill υπήρξε ένα πρότυπο παραδειγματισμού προς εμάς, για να συνειδητοποιήσουμε το τεράστιο περιβαλλοντολογικό πρόβλημα που έχει δημιουργηθεί τις τελευταίες δεκαετίες και ως αποτέλεσμα να μας οδηγήσει σε πρωτοβουλίες για την προστασία του πλανήτη μας. Πιστεύουμε ότι πρέπει να γίνουν και άλλες, ατομικές και συλλογικές δράσεις, ώστε να ευαισθητοποιηθεί μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού και να βοηθήσουν στην (σωστή) αποκατάσταση της ισορροπίας του περιβάλλοντος. Ακόμα, χρειάζεται η βοήθεια των ΜΜΕ, για την ευρύτερη διάδοση του μηνύματος αυτού, έτσι ώστε να ξεκινήσουν να προβάλλονται στον κόσμο συνειδητοποιημένοι πολίτες, όπως η Hill και όχι άτομα με πλούτο που αδιαφορούν πλήρως για το κοινό καλό, αλλά ενδιαφέρονται μόνο για τη δημοσιότητα.

https://www.flowmagazine.gr/julia_-butterfly_-hill_i_petalouda_ton_dason/

Αργύρης Αμουντζάς, Ιωάννα Βίτσιου, Γιώργος Κασπίρης

Η Jamie Margolin είναι μία νέα ακτιβίστρια που υποστηρίζει τη μάχη κατά την κλιματική αλλαγή. Το έργο της αναφέρεται κυρίως στo δικαίωμα των νέων να εκφράζουν τις απόψεις και τις αντιρρήσεις τους για τις επιπτώσεις αυτού του φαινομένου. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της ακτιβιστικής οργάνωσης «Zero Hour» και έχει υποβάλει αγωγή στην πολιτεία της Washington με το κίνημα Our Children’s Trusts, για την περιβαλλοντική αδράνεια των φορέων εξουσίας. Υποστηρίζουμε την ιδεολογία της, καθώς και οι νέοι επηρεάζονται από την κλιματική αλλαγή, θα πρέπει να έχουν το δικαίωμα να υπερασπιστούν το περιβάλλον τους στο οποίο μεγαλώνουν!

Λίγα λόγια για τη Jamie και το έργο της

Η Jamie κατάγεται από τις Η.Π.Α. και την Κολομβία και είναι ευρέως γνωστή για τη δράση της στον τομέα της κλιματικής δικαιοσύνης. . Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της ακτιβιστικής οργάνωσης «Zero Hour»  σε ηλικία μόλις 15 χρόνων. Ο σημαντικότερος λόγος που πήρε μέρος σε αυτό το κίνημα, τόσο νωρίς, ήταν το ότι η κλιματική αλλαγή άρχισε να επηρεάζει το Seattle, όπου έμενε.

“Έκανα αγωγή στην πολιτεία της Washington, γιατί δε μπορούσα να αναπνεύσω εκεί. Τα καλοκαίρια τα καυσαέρια ήταν τόσο έντονα  που να κάνουν εμένα και τους φίλους μου να αρρωστήσουμε. Αυτό παραβιάζει τα δικαιώματά μας”.

Πήγε στα επείγοντα λόγω αυτού του καπνού. Της στερήθηκε το δικαίωμα για ένα υγιές περιβάλλον. Έτσι αποφάσισε να λάβει μέρος στην αγωγή των Our Children’s Trusts (η εμπιστοσύνη των παιδιών μας) κατά της πολιτείας. Μέσω του κινήματος, δίνει φωνή σε όσους νέους θέλουν να μιλήσουν για την κλιματική αλλαγή.

Γιατί υποστηρίζουμε το έργο της

Η κλιματική αλλαγή είναι ένα φλέγον θέμα της εποχής μας και είναι σημαντικό να ακούγονται όλοι. Σε αυτούς συμπεριλαμβάνεται και η νεολαία, της οποίας τα δικαιώματα είναι αδιαμφισβήτητα και πρέπει να σταματήσει η παραβίασή τους. Τα παιδιά στην ηλικία των 15 με 18 ξέρουν ήδη αρκετά, ώστε να μπορούν να επιχειρηματολογήσουν και να υπερασπιστούν τα δικαιώματά τους. Σε αυτό συμβάλλει το κίνημα της Jamie, όπως είδαμε στη δίκη κατά της πολιτείας της Washington, για τη ρύπανση στο Seattle. Η νεολαία είναι πάνω από το 20% του πληθυσμού του πλανήτη, άρα η συμβολή  τους είναι ιδιαίτερα χρήσιμη.

Η νεολαία έχει ξεκάθαρη άποψη στο θέμα της κλιματικής αλλαγής και μπορεί να βοηθήσει στην αναστροφή του φαινομένου. Κάτι που πρέπει να γίνει άμεσα, αφού με τον καιρό η θερμοκρασία θα αυξηθεί ραγδαία και πολλές περιοχές του κόσμου θα βυθιστούν από την άνοδο της στάθμης του νερού. Αυτό θα έχει διάφορες συνέπειες, όπως την καταστροφή των παγκόσμιων οικονομικών κολοσσών και τον υπερπληθυσμό σε μικρές περιοχές. Μία ακόμα επίπτωση της κλιματικής αλλαγής είναι η επιδείνωση της υγείας μας από αρρώστιες που έχουν σχέση με την αλλαγή του κλίματος.

Η άποψη μας πάνω στο θέμα της κλιματικής αλλαγής είναι ξεκάθαρη. Πρέπει αμέσως να λάβουμε δράση.Οι παγκόσμιοι ηγέτες πρέπει να πιεστούν και να θεσπίσουν νόμους για την προστασία του περιβάλλοντος.  Όμως, για να γίνει πρόοδος στον αγώνα υπέρ του κλίματος, πρέπει να αλλάξουμε μόνοι μας τις συνήθειες που είναι επιβλαβείς προς το περιβάλλον. Για παράδειγμα, να μη χρησιμοποιούμε ιδιωτικά μέσα μετακίνησης που επιβαρύνουν την ατμόσφαιρα, αφήνοντας υψηλό αποτύπωμα διοξειδίου του άνθρακα. Αντί για αυτά, να μετακινούμαστε με ΜΜΜ, ποδήλατο ή με τα πόδια.

          Πηγές

• Jamie Margolin — THE INTERNATIONAL CONGRESS OF YOUTH VOICES  
• How Climate Activist Jamie Margolin Plans to Save the World (and Graduate High School)
• ZeroHour – WhoWeAre
• Wikipedia – JamieMargolin 
• The Guardian 

Βαρελά Ειρήνη 

Καρπούζης Χρήστος 

Καλαντζής Γιώργος 

      Η «Μεγάλη Ιδέα» του παρόντος βασίζεται στη συλλογή ιδιωτικών-και πιθανώς άρρητων-πληροφοριών χρησιμοποιώντας την τρομοκρατία του κόσμου μέσω των ΜΜΕ σχετικά με την ηθελημένα επονομαζόμενη τραγική εξέλιξη της πανδημίας. Οι περισσότεροι υποκύπτοντες του σχεδίου υποστηρίζουν ότι η υποβολή των προσωπικών τους στοιχείων στο κράτος δεν θα τους επηρεάσει καθόλου κι ότι δεν θα αναγκαστούν να υποκύψουν σε μελλοντικούς εκβιασμούς χρησιμοποιώντας τα κλεμμένα στοιχεία τους. Η πραγματικότητα όμως φαίνεται να έχει οριστεί εντελώς διαφορετική κι απλώς πολλοί δεν μπορούν να την αντιληφθούν.

      Αυτή η απρόοπτη και ταυτόχρονα συγκλονιστική αλλαγή της συμπεριφοράς του ανθρώπου κόντρα στην εξουσία φαίνεται να έχει περάσει από διάφορα στάδια με το πέρασμα του χρόνου. Από τα πρώτα μάλιστα χρόνια του Χριστιανισμού, οι άνθρωποι με δυσκολία έδιναν την παραμικρή πληροφορία για τους εαυτούς τους όσο ασήμαντη κι αν ήταν. Η λέξη εχεμύθεια δεν υπήρχε στην καθημερινή τους ρουτίνα και προστάτευαν με κάθε μέσο το πραγματικό «είναι» τους.

       Ήδη από τον Μεσαίωνα πάντως, οι άνθρωποι άρχισαν να υποκύπτουν στη δύναμη των εξουσιούχων με αποκορύφωμα τα συγχωροχάρτια, τα οποία εισήγαγε για πρώτη φορά ο Πάπας της Ρώμης τον 16^ο αιώνα ως μέσο συγχώρεσης των αμαρτιών του ανθρώπου χρησιμοποιώντας τα «περισσεύματα» των καλών πράξεων των Αγίων. Πολλοί ρωμαιοκαθολικοί πίστεψαν την ομολογία του κι εκτέλεσαν την ιδέα του, η οποία μετατράπηκε σε κανόνα και διαταγή, αφού οι αρνούντες των συγχωροχαρτιών στερήθηκαν για μεγάλο χρονικό διάστημα την ατομική τους ευδαιμονία.

       Έτσι λοιπόν και σήμερα, είμαστε πρόθυμοι να υπακούσουμε και να πραγματοποιήσουμε την οποιαδήποτε επιθυμία της εξουσίας και μάλιστα χωρίς να φέρουμε καμία αντίρρηση. Σε λίγα χρόνια θα έχουν μαζευτεί τόσα πολλά δεδομένα για την ιδιωτική ζωή του καθενός που θα είναι έτοιμο το σχέδιο για εφαρμογή. Με τη χρήση διαφόρων δικαιολογιών για την τελική υλοποίηση της «Μεγάλης Ιδέας», ο πλήρης έλεγχος των πράξεων και των σκέψεων του ανθρώπου θα είναι αναπόφευκτος και θα τον δεχτούμε χωρίς πόλεμο, παραδίνοντας τα όπλα στα χέρια του εχθρού.

         Έχουμε ήδη υποταχθεί σε έναν αντίπαλο που θέλει να φαίνεται αόρατος και στην πραγματικότητα εμφανίζεται μπροστά στα μάτια μας αλλά αρνούμαστε να τον κοιτάξουμε στα μάτια. Μακάρι οι απόγονοι των Βυζαντινών και των αρχαίων Ελλήνων να εξέφραζαν κάποια αντίσταση και να μην την κατάπιναν όπως γίνεται τώρα…

Θοδωρής Τράπαλης