Η πρόσφατη κατάσταση, έφερε ως αποτέλεσμα, την δεύτερη πρωτοπορία της Ελλάδας μέσα σε ένα τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Το πλωτό αυτό ηλιακό πάρκο, θα είναι η πρώτη παγκόσμια  προσπάθεια να επιτευχθεί κάτι τέτοιο και για κάποιον καθημερινό πολίτη μοιάζει απίθανο. Το σχέδιο θα ωφελήσει στο κοντινό και μακρινό μέλλον. Πιο συγκεκριμένα, το ύψος της επένδυσης ανέρχεται στα 100 εκατομμύρια ευρώ, ποσό αναγκαίο για την παρούσα ελληνική οικονομία.

Σε περιοχή 1000 στρεμμάτων γύρω από τις εγκαταστάσεις της χαλυβουργίας Sovel,  θα τοποθετηθούν πυλώνες. Τα υλικά εξαρτήματα ακόμη και καλώδια που θα χρησιμοποιηθούν κατά την κατασκευή είναι όλα ελληνικής προέλευσης, ένα ακόμη πλεονέκτημα για την οικονομία της χώρας. Οι πυλώνες που ανέρχονται στο 60% του κόστους του έργου, θα συνδεθούν με τις πλωτές κατασκευές και ενοποιημένες θα μεταφερθούν μέσω του λιμανιού του Αλμυρού, το οποίο θα αναβαθμιστεί στο πλαίσιο της νέας επένδυσης, στον θαλάσσιο χώρο που έχει προβλεφθεί να εγκατασταθεί. Παράλληλα, μικρές κατασκευαστικές εταιρίες θα κατασκευάσουν τα πτερύγια που θα ομαδοποιηθούν με το υπόλοιπο έργο αργότερα για διαφόρους λόγους.

Από την έναρξη κατασκευής του, το έργο, θα ολοκληρωθεί σε 18 με 24 μήνες, μικρό διάστημα μπροστά στη μεγάλη εικόνα του τελικού σχεδίου. Τους πρώτους 12 μήνες, θα κατασκευαστούν 120 πλωτές αιολικές ενέργειες. Στο μακρινό μέλλον, προβλέπεται πως με παρόμοιες κατασκευές, μπορούν να παραχθούν 30 – 40 GW από τις ελληνικές θάλασσες. Ένα τεράστιο ποσό από το οποίο μπορούμε να ωφεληθούμε στο έπακρο.

Αβίαστα συνάγεται το συμπέρασμα, πως αυτό το έργο, θα είναι από τα σημαντικότερα που έχουν πραγματοποιηθεί στην Ελλάδα
ως προς την οικονομική και ενεργειακή του ωφέλεια. Αν και τόσο μεγαλειώδες, είναι μόνο ένα αρχικό, μικρό βήμα, το οποίο θα ακολουθήσουν πολύ μεγαλύτερα, που θα διαδραματίσουν καθοριστικό ρόλο στην έξοδο της ελληνικής οικονομίας από την οικονομική και ενεργειακή κρίση την οποία περνάνε μαζί μας πολλές ακόμη χώρες του κόσμου. Ο ελληνικός πληθυσμός, αγωνιεί την έναρξη του σχεδίου με περηφάνια για τη χώρα του, καθώς αυτό δεν είναι το μέλλον της παρούσας ενήλικης γενεάς, αλλά της παρούσας ανήλικης.

Αλέξανδρος Ευγενίδης

Όλοι χρειαζόμαστε μια αποτοξίνωση από την κουραστική καθημερινότητα στις μεγαλουπόλεις. Μια εξόρμηση στην Αίγινα είναι η λύση… Ο προορισμός αυτός είναι εύκολα προσβάσιμος από τις περισσότερες ελληνικές  πόλεις και προσφέρει μέρες χαλάρωσης και ξεκούρασης.

Ο προορισμός αυτός είναι ένα νησί Νότια της Αθήνας και υπόσχεται ημέρες αποφόρτισης, καλό φαγητό, όμορφες παραλίες και πολλές επιλογές για διασκέδαση. Το πλοίο, φτάνει στο νησί σε λιγότερο από 90 λεπτά και τα εισιτήρια θα σας κοστίσουν όσο ένα γεύμα. Μόλις φτάσετε στο λιμάνι μπορείτε να πάρετε ένα ταξί για το ξενοδοχείο σας ή να πάρετε κάποιο ΚΤΕΛ.

Μια ιδανική λύση για την ολιγοήμερη διαμονή σας είναι ανεπιφύλακτα το χωριό Πέρδικα.  Αποτελεί ένα από τα δύο βασικά ψαροχώρια του νησιού και από τους λίγους πλέον τόπους της Αίγινας που συνδυάζει την παράδοση και τη νησιωτική καθημερινότητα των κατοίκων με τη φιλοξενία προς τους τουρίστες. Το άλλο ψαροχώρι ονομάζεται Αγία Μαρίνα, είναι ιδιαίτερα κοσμοπολίτικο και προσφέρει πολλές και ενδιαφέρουσες επιλογές για νυχτερινή διασκέδαση.

Οι ψαροταβέρνες στην ακτή είναι εξαίσιες και το φαγητό τους εξίσου θεσπέσιο. Μια βόλτα στα στενάκια ανάμεσα από τα σπίτια είναι ότι χρειάζεσαι για να ξεκινήσεις την ημέρα σου. Προτείνω επίσης, κατά την επιλογή του χώρου διαμονής σου να μην επηρεαστείς από στοιχεία όπως το πρωινό στο ξενοδοχείο, μιας και η ακτή προσφέρει μια ποικιλία café για να επιλέξεις, που με τη σειρά τους παρέχουν πρωινό από κλασσικά αυγά scramble μέχρι και παραδοσιακή χειροποίητη φυστικόπιτα. Αφού απολαύσεις το πρωινό σου μπορείς να πάρεις το ΚΤΕΛ και να πας στην πόλη της Αίγινας, στον Άγιο Νεκτάριο ή στον Ναό της Αφαίας. Το μεσημέρι, μπορείς να βρεις μία ψαροταβέρνα που να ταιριάζει με τη διάθεσή σου αλλά να μην αργήσεις αφού στις δύο δεν θα βρεις να κάτσεις ούτε σε παγκάκι (από προσωπική εμπειρία).

Το μοναδικό μειονέκτημα της Αίγινας είναι η μεταφορά. Τα κύρια σημεία ενδιαφέροντος στο νησί βρίσκονται σε μεγάλη απόσταση μεταξύ τους και το ταξί θα σου στοιχήσει γύρω στα 15 ευρώ. Τα ΚΤΕΛ από την άλλη περνάνε ανά δύο ώρες και το τελευταίο όλων των προορισμών φεύγει στις 2:30 το μεσημέρι. Το πρόβλημα αυτό απαιτεί οργανωμένο πρόγραμμα οπότε μην ξεχάσετε να κάνετε μια μικρή έρευνα των αξιοθέατων πριν την επίσκεψή σας.

Η Αίγινα προσφέρει μια ευρεία ποικιλία αξιοθέατων από Μουσεία μέχρι αρχαίους και σύγχρονους ιστορικούς ναούς. Αδιαμφησβήτητα, η επίσκεψή σας θα πρέπει να περιλαμβάνει τον Ναό του Αγίου Νεκταρίου. Ο ναός αυτός κατασκευάζεται ακόμη αλλά είναι σχεδόν τελειωμένος. Πρόκειται για έναν μεγάλων διαστάσεων χώρο που βρίσκονται σε αυτόν ο κεντρικός Ναός και σε ένα ύψωμα ο παλαιότερος. Εξίσου αξιοσημείωτος είναι και ο αρχαίος Ναός της Αφαίας. Ειδικότερα, ο μεγαλοπρεπής αυτός ναός κτίστηκε το 500 π.Χ. και μπορεί κάποιος να πει πως είναι μια μικρότερη έκδοση του Παρθενώνα που είναι όμως καλύτερα διατηρημένος και προκαλεί ισάξιο δέος.

Ανακεφαλαιώνοντας, η Αίγινα είναι ένας προορισμός εύκολα προσβάσιμος με λογικές τιμές και ποικίλα σημεία ενδιαφέροντος. Επιπροσθέτως, προσφέρει μια σειρά δραστηριοτήτων για όλες τις ηλικίες, τα ενδιαφέροντα και τις εποχές του χρόνου. Τέλος, ο τόπος διαμονής επαφίεται σε εσάς και τα ενδιαφέροντα σας. Τον προτείνω ανεπιφύλακτα και σας προτρέπω να τον επισκεφθείτε χωρίς δισταγμούς.

Ευγενίδης Αναγνώστου Αλέξανδρος & Εφορακόπουλος Χρήστος

Όλοι οι Έλληνες, Ελλαδίτες και Κύπριοι, γνωρίζουμε για την περιβόητη σχέση ανάμεσα στις δύο χώρες, Ελλάδα και Κύπρο. Δεν πρόκειται απλώς για δύο “φίλες” χώρες, αλλά για χώρες αδελφές με κοινή γλώσσα και παρελθόν. Παρατηρούμε, όμως, σήμερα μία τόσο στενή σχέση και στον τομέα αθλητισμού και εκπαίδευσης;

Ήδη, το 1950, ο Γυμναστικός Σύλλογος της Λευκωσίας ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα για το ενωτικό δημοψήφισμα. Έτσι, στελέχη του κινητοποιήθηκαν για τη συλλογή υπογραφών σε διακήρυξη, με την οποία θα αξιωνόταν η ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα.

Ύστερα, από τη σεζόν 1967-68, κατόπιν διαβουλεύσεων του τότε Γ.Γ. Αθλητισμού Κωνσταντίνου Ασλανίδη με την Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου, ο Ολυμπιακός Λευκωσίας ήταν η πρώτη κυπριακή ομάδα που αγωνίστηκε στο ελληνικό πρωτάθλημα, με το αντίστοιχο κυπριακό να μετατρέπεται άτυπα σε τέταρτο όμιλο της Β” Κατηγορίας. Με αυτό τον τρόπο ξεκινούσε ένα διαβόητο σχέδιο ενοποίησης των πρωταθλημάτων Ελλάδας και Κύπρου.

Το “Κύπελλο Μεγάλης Ελλάδος”, όπου συμμετείχαν ο Πρωταθλητής Ελλάδας και ο αντίστοιχος Πρωταθλητής Κύπρου, ήταν επίσης ένας θεσμός προς αυτή την κατεύθυνση.

Στο ελληνικό πρωτάθλημα συμμετείχαν πολλές κυπριακές ομάδες. Από όλες τις παραπάνω, μόνο ο ΑΠΟΕΛ της σεζόν 1973-74 κατάφερε να παραμείνει στην Α’ Εθνική, αλλά λόγω των γεγονότων που ακολούθησαν με την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το καλοκαίρι του 1974, το εγχείρημα της ένωσης Ελλάδας και Κύπρου μέσω του ποδοσφαίρου, ματαιώθηκε.

 Ωστόσο, μόλις λίγα χρόνια πριν, οι δύο χώρες «ενώθηκαν» ξανά και μάλιστα επίσημα. Την Τρίτη 28 Μαρτίου 2017, έγινε στα γραφεία του Κυπριακού Οργανισμού Αθλητισμού η τελετή της υπογραφής του πρωτοκόλλου συνεργασίας Ελλάδας-Κύπρου, από τον Πρόεδρο του ΚΟΑ, κ. Κλεάνθη Γεωργιάδη, και τον Υφυπουργό Πολιτισμού και Αθλητισμού της Ελλάδας, κ. Γεώργιο Βασιλειάδη, οι οποίοι στις ομιλίες τους στάθηκαν ιδιαίτερα στη σημαντικότητα αυτής της αθλητικής συνεργασίας.

Αξιέπαινη είναι η δήλωση ευχαριστιών από τον Πρόεδρο του ΚΟΑ στο Ελληνικό Κράτος για τη σταθερή και αμέριστη συμπαράσταση στην Κύπρο, διαβεβαιώνοντας ότι «θα κάνουμε ότι είναι δυνατόν για να αξιοποιήσουμε πλήρως το πρωτόκολλο αθλητικής συνεργασίας, το οποίο είναι σημαντικό και για τις δύο χώρες». Συνεχίζοντας τόνισε ότι «το πρωτόκολλο που υπογράφηκε αποτελεί την πυξίδα μας για μια ευρύτερη και πιο αποδοτική συνεργασία σε όλους τους τομείς του Αθλητισμού. Ενδεικτικά αναφέρεται η συνεργασία μεταξύ μας σε τομείς, όπως οι ανταλλαγές αθλητών, πληροφοριών, γνώσεων και εμπειριών σε ολόκληρο το φάσμα του αθλητισμού, τόσο σε αγωνιστικό, επιστημονικό αλλά και τεχνικό πλαίσιο».

Επιπροσθέτως, η Διεθνής συνάντηση εθνικών ομάδων της κατηγορίας Κ18 «Ελλάδας- Κύπρου» ήταν το πρώτο σπουδαίο γεγονός που φιλοξενήθηκε στο Πανθεσσαλικό  στάδιο του Βόλου.

Μήνυμα φιλίας στέλνουν, ακόμα, οι αντιπροσωπευτικές ομάδες βόλεϊ Γυναικών του Πανεπιστημίου Πατρών και Κύπρου σε δύο φιλικά παιχνίδια στην Πάτρα. Στις 25-26 Νοεμβρίου 2021, με επιτυχία ολοκληρώθηκαν οι Διεθνείς Φοιτητικοί Αγώνες Πετοσφαίρισης Γυναικών μεταξύ του Πανεπιστημίου Πατρών και του Πανεπιστημίου Κύπρου, στο κλειστό γήπεδο αθλοπαιδιών του Πανεπιστημιακού Γυμναστηρίου Πατρών. Στη συνέχεια, βέβαια, ακολούθησαν όχι μόνο βραβεύσεις στους εκπροσώπους των δύο Πανεπιστημίων, αλλά και απονομές στις αθλήτριες και στους διαιτητές της διοργάνωσης.

Στο πλαίσιο της έρευνας αυτής, πραγματοποιήθηκε συνέντευξη με τον Δημήτρη Βαλέρη, απόφοιτο του Δημοσίου Πανεπιστημίου Κύπρου, ο οποίος  μας παρέθεσε αναλυτικότερη πληροφόρηση, ως ένας Ελλαδίτης που σπούδασε στην Κύπρο.

“-Ποιες είναι οι διαδικασίες που ακολουθήσατε για την εισαγωγή σας στο πανεπιστήμιο; Ποια ήταν η εμπειρία σας;

-Εγώ πέρασα με μηχανογραφικό. Όπως είναι για την Ελλάδα, έτσι αντίστοιχα υπάρχει μηχανογραφικό για την Κύπρο. Συγκεκριμένα, από όλες τις θέσεις που έχουν για τους Κύπριους, το 10% το δίνουν σε άτομα από την Ελλάδα. Και ισχύει το αντίθετο.  Έρχονται Κύπριοι στις ελλαδίτικες σχολές, στα δημόσια πανεπιστήμια.

Μέχρι στιγμής στην Κύπρο, στο δημόσιο δεν υπάρχει αθλητική ακαδημία ή κάτι σχετικό, υπάρχει όμως στον ιδιωτικό τομέα. Άλλωστε, η Κύπρος έχει πάρα πολλές ιδιωτικές σχολές, μιας και ο τομέας της εκπαίδευσης διαφέρει αρκετά από της Ελλάδας. Στις ιδιωτικές ακαδημίες, είτε πληρώνεις τα δίδακτρα, τα οποία είναι αρκετά από ό,τι γνωρίζω, είτε με υποτροφία, είτε μπορείς να πας μέσω προσέγγισης. Συγκεκριμένα, γνωρίζω μία φοιτήτρια της γυμναστικής ακαδημίας της Κύπρου την οποία, επειδή ήταν αθλήτρια στο σχολείο, την προσέγγισαν από το ιδιωτικό πανεπιστήμιο, της δώσανε υποτροφία, πήγε να σπουδάσει και τώρα θα συνεχίσει σε κλάδο του sport science.

-Γιατί επιλέξατε να σπουδάσετε στην Κύπρο; Θεωρείτε ότι θα είχατε κάποιο πλεονέκτημα σε σχέση με το να σπουδάσετε στην Ελλάδα;

-Είδα ότι παίζει πολύ σημαντικό ρόλο το θέμα της οργάνωσης, οπότε, όταν έμαθα ότι υπάρχει τέτοια επιλογή, είτε στην Ελλάδα είτε στην Κύπρο, συνέκρινα πολύ το οργανωτικό κομμάτι. Από τη μία, στο ελληνικό πανεπιστήμιο η κατάσταση είναι λίγο πιο χαοτική με τις παρατάξεις και τις εμβόλιμες εξεταστικές.  Στην Κύπρο, έχουμε μία εξεταστική στο τέλος κάθε τετραμήνου και ενδιάμεσα διακοπές.

Επίσης, το θέμα των εγκαταστάσεων διαδραματίζει έναν σημαντικό ρόλο… Εγώ το συνέκρινα με την Ελλάδα πιο μετά, κατά τη διάρκεια της φοίτησής μου. Στην Κύπρο, παραδείγματος χάρη, όταν είχαμε ομαδικές εργασίες, μας δινόταν η ευκαιρία να μαζευτούμε σε εργαστήρια του πανεπιστημίου που βρίσκονται σε καλύτερο επίπεδο σε σχέση με την Ελλάδα, το οποίο φυσικά μας βοήθησε πολύ. Οπότε, παρ’ όλο που ήξερα πληροφοριακά για το καλύτερο επίπεδο του Πανεπιστημίου Κύπρου, συνειδητοποίησα τη διαφορά και κατά τη διάρκεια της φοίτησής μου, όταν επισκέφτηκα και το Καποδιστριακό πανεπιστήμιο. Οπότε, η οργάνωση ήταν ο κύριος λόγος που επέλεξα να σπουδάσω στην Κύπρο.

-Άρα, οι σπουδές σας και η φοιτητική ζωή διευκολύνθηκαν μέσα από την διαμονή σας στην Κύπρο;

-Ναι. Γενικά, το οργανωμένο κλίμα και το σχετικά αυστηρό πρόγραμμα μαθημάτων στο πανεπιστήμιο με ώθησε πραγματικά να μην τεμπελιάζω και να μην τα παρατάω. Ακόμα, όμως, πολύ γενναιόδωρη είναι και η παροχή δωρεάν εστίας στους φοιτητές για τα δύο πρώτα φοίτησης από το Πανεπιστήμιο Κύπρου, όπως συνέβη και στην δική μου περίπτωση, καθώς και τα κουπόνια που μας δίνονταν, τα οποία κάλυπταν έως και την μισή διατροφή της ημέρας.

-Ποιες πιστεύετε ότι είναι οι σχέσεις Κύπρου-Ελλάδας στον τομέα του αθλητισμού;

-Αυτό που γνωρίζω εγώ, γενικά, είναι ότι υπάρχουν ανταλλαγές και εσωτερικά τουρνουά μόνο για τις δύο χώρες. Πιο παλιά, για παράδειγμα, στο ποδόσφαιρο (δεν ξέρω συγκεκριμένα, ίσως 40 χρόνια πίσω) γινόταν ανταλλαγή ομάδων από το ένα πρωτάθλημα στο άλλο, κάτι που δηλώνει ότι καλές σχέσεις υπάρχουν εδώ και πολλά χρόνια. Επίσης, αυτό που μου είπε μία γνωστή μου, η οποία έχει σπουδάσει στον τομέα του αθλητισμού στην Κύπρο, είναι ότι αυτό που η ίδια παρατηρεί, ειδικά τα τελευταία χρόνια, είναι η αύξηση των ανταλλαγών αθλητών από την Κύπρο στην Ελλάδα, και αντίστροφα. Οπότε, όσο περνάνε τα χρόνια, οι σχέσεις είναι όλο και καλύτερες, δεν γίνεται το αντίθετο.

-Στο πανεπιστήμιο όπου φοιτήσατε ήταν αναπτυγμένο το αθλητικό κομμάτι;

-Ναι. Οι εγκαταστάσεις ήταν απίστευτες… Δηλαδή, εμείς πηγαίναμε μονίμως. Σκέψου είχε τρία-τέσσερα γήπεδα τένις, τρία ποδοσφαίρου, μπάσκετ, κλειστό γυμναστήριο, όπου εκτός από όργανα γυμναστικής και άρση βαρών είχε squash (σκουός), πινγκ-πονγκ, εγκαταστάσεις για αθλήματα εσωτερικού χώρου. Ό,τι ήθελες, πραγματικά. Και εννοείται, δωρεάν, άμα ήσουν φοιτητής.

-Γνωρίζετε αν διοργανώνονται ελληνοκυπριακοί αγώνες χωρίς τη συμμετοχή άλλων χωρών;”

-Η κοπέλα στην οποία αναφέρθηκα προηγουμένως δε γνωρίζει για τα υπόλοιπα αθλήματα, αλλά η ίδια, όντας αθλήτρια στίβου, λέει ότι κάθε χρόνο γίνεται μία διοργάνωση συνάντησης Ελλάδας και Κύπρου για ηλικίες κάτω των 18. Είπε ότι εκείνη έχει συμμετάσχει τρεις φορές και ότι είναι μία εξαιρετική διοργάνωση με ένα φιλικό ανταγωνισμό μεταξύ των δύο χωρών. Οπότε εγώ υποθέτω πως θα υπάρχει και για τα άλλα αθλήματα πέρα από τον στίβο.”

Μέσα από συμπληρωματική έρευνα που προέκυψε από τη συνέντευξη, βρήκαμε το εξής. Η διοργάνωση στην οποία αναφέρθηκε ο κος Βαλέρης στην τελευταία ερώτηση δεν αφορά μόνο τον στίβο. Μάλιστα, διοργανώνονται κάθε χρόνο οι Πανελλήνιοι Σχολικοί Αγώνες Λυκείων Ελλάδας και Κύπρου σε διάφορα αθλήματα όπως η χειροσφαίριση, η καλαθοσφαίριση, αλλά και στα αγωνίσματα: άλμα σε ύψος, ακοντισμός, άλμα επί κοντώ, βάδην, δισκοβολία, εμπόδια, άλμα εις μήκος, σφαιροβολία.

Ακόμα μία συνέντευξη πραγματοποιήθηκε με την Παναγιώτα Θεμιστοκλέους, φοιτήτρια στη ΣΕΦΑΑ της Αθήνας, η οποία απάντησε τις ίδιες ερωτήσεις, αυτή τη φορά, ως Κύπρια που σπούδασε στην Ελλάδα.

“-Ποιες είναι οι διαδικασίες που ακολουθήσατε για την εισαγωγή σας στο πανεπιστήμιο; Ποια ήταν η εμπειρία σας;

-Μπήκα στη σχολή της επιλογής μου με Παγκύπριες εξετάσεις, με 4 μαθήματα πρόσβασης: Νέα ελληνικά, βιολογία, Αγγλικά και πρακτική δοκιμασία. Ήταν μία απαιτητική και στρεσογόνα εμπειρία και απαιτούταν πολύ διάβασμα.

-Γιατί επιλέξατε να σπουδάσετε στην Ελλάδα; Θεωρείτε ότι θα είχατε κάποιο πλεονέκτημα σε σχέση με το να σπουδάσετε στην Κύπρο;

-Έκανα αυτή την επιλογή, γιατί υπάρχουν περισσότερες ευκαιρίες σε όλους τους τομείς στην Ελλάδα, μαζί με καινούριες εμπειρίες. Επίσης, είχα την ευκαιρία να βγω έξω από το comfort-zone μου και, έτσι, να ανεξαρτητοποιηθώ.

-Ποιες πιστεύετε ότι είναι οι σχέσεις Κύπρου-Ελλάδας στον τομέα του αθλητισμού; Γνωρίζετε αν διοργανώνονται ελληνοκυπριακοί αγώνες χωρίς τη συμμετοχή άλλων χωρών;

-Υπάρχουν καλές σχέσεις αθλητισμού Ελλάδας-Κύπρου, αφού γίνονται και Πανελλήνιοι αγώνες με συμμετοχή Κύπρου και Ελλάδας στις αθλητικές διοργανώσεις στα Λύκεια, κάποιες φορές στη Κύπρο και κάποιες φορές στη Ελλάδα.

Μετά από μια μικρή έρευνα διαπιστώσαμε ότι οι Πανελλήνιοι σχολικοί αγώνες Λυκείων πραγματοποιούνται κάθε χρόνο με τη συμμετοχή της πρωταθλήτριας Κυπριακής σχολικής ομάδας στο “final four”. Παραδοσιακά δε, οι αγώνες του τελικού στην πετοσφαίριση γίνονται στην Κύπρο.

Εν κατακλείδι, θεωρούμε πως είναι πολύ ωφέλιμο και για τις δύο χώρες να υπάρχει μία τόσο γόνιμη συνεργασία, τόσο στον τομέα του αθλητισμού, όσο και της εκπαίδευσης. Είναι πολύ σημαντικό να δίνεται η ευκαιρία σε μαθητές, φοιτητές, αθλητές να αλληλεπιδράσουν με συνομηλίκους και συναθλητές τους από την αντίστοιχη χώρα, αλλά και να προωθούνται τέτοιες σπουδαίες αξίες, όπως η ευγενής άμιλλα, ειδικά στην σύγχρονη εποχή, όπου ο αθλητισμός δυστυχώς συνδέεται άμεσα με την εμπορευματοποίηση και τα υλικά συμφέροντα, και όχι με το πνεύμα συνεργασίας και φιλίας.

Σύνταξη:

Μ. Κορφιάτη, Ε. Κλωσσά, Ε. Κατσατούρα, Μ. Καλούδη,

Γ2, Β.Π.Γ.,

σχολ. έτος: 2021-2022

ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΗ ΘΕΣΗ

Η Κύπρος είναι νησιωτικό κράτος της ανατολικής Μεσογείου και το τρίτο μεγαλύτερο σε πληθυσμό και έκταση στη Μεσόγειο. Γεωγραφικά βρίσκεται νότια της Τουρκίας, δυτικά του Λιβάνου και της Συρίας, βορειοδυτικά του Ισραήλ, βόρεια της Αιγύπτου και νοτιοανατολικά της Ελλάδας. Πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της Κύπρου είναι η Λευκωσία. Γεωγραφικά η Κύπρος ανήκει στη νοτιοδυτική Ασία, ωστόσο, ιστορικά, πολιτιστικά και ιστορικά έχει κοινούς δεσμούς με την Ευρώπη και ιδιαίτερα με την Ελλάδα.

ΚΛΙΜΑ-ΘΕΡΜΟΚΡΑΣΙΕΣ

Το κλίμα της Κύπρου έχει ένα αρκετά ζεστό κλίμα με πολλή ηλιοφάνεια αλλά και αρκετές βροχές, με μέση καταγεγραμμένη θερμοκρασία 24 °C  την ημέρα και 14 °C  τη νύχτα. Το καλοκαίρι ο καιρός θερμαίνεται σημαντικά αφού η μέση παράκτια θερμοκρασία είναι περίπου 39 °C. Αντιθέτως, η μείωση της θερμοκρασίας τους χειμερινούς μήνες δεν είναι τόσο ραγδαία με μέση θερμοκρασία 17-18°C την ημέρα και 8-9°C τη νύχτα. Γενικότερα, οι διακυμάνσεις της θερμοκρασίας είναι πιο έντονες (ψυχρότεροι χειμώνες και θερμότερα καλοκαίρια) στο κέντρο της Κύπρου, σε αντίθεση με τις ακτές. Η μέση ετήσια βροχόπτωση είναι 500 χιλιοστόμετρα ενώ ανάλογα από την περιοχή κυμαίνεται από 300 μέχρι 1100 χιλιοστόμετρα. Η ανομοιότητα αυτή στην μέση ποσότητα βροχόπτωσης δεν είναι μόνο γεωγραφική αλλά και διαχρονική καθώς συχνά δεν παρατηρούνται περίοδοι χωρίς βροχόπτωση για 2 με τρία χρόνια.

ΓΕΩΛΟΓΙΑ

Η Κύπρος αποτελεί ένα νησί όπου η γεωλογία υπήρξε πρωταρχικός παράγοντας στη διαμόρφωση του φυσικού περιβάλλοντός της και αποτέλεσε καθοριστικό παράγοντα στην ιστορική και πολιτιστική εξέλιξή του, τόσο κατά την αρχαιότητα όσο και κατά τους νεότερους χρόνους. Η δημιουργία του νησιού ήταν το αποτέλεσμα μιας σειράς μοναδικών και πολύπλοκων γεωλογικών διεργασιών. Σχηματίστηκε με υποθαλάσσια ηφαιστειακή δράση στο βυθό ενός μεγάλου αρχαίου ωκεανού, γνωστού ως Τηθύς θάλασσα, πριν 90 εκατομμύρια χρόνια και αργότερα αναδύθηκε 2000 μέτρα πάνω από την επιφάνεια. Η Κύπρος στην αρχαιότητα ήταν φημισμένη για τον ορυκτό της πλούτο και ιδιαίτερα για τον το χαλκό της. Σαφείς μαρτυρίες για τη σπουδαιότητα της Κύπρου ως κέντρο παραγωγής χαλκού είναι η πληθώρα των αναφορών των αρχαίων συγγραφέων όπως του Ομήρου, του Αριστοτέλη, του Πλούταρχου και άλλων. Τα πετρώματα της είναι πολύ σπάνια με πλούσια και μοναδική γεωλογία.  Μάλιστα, διεξάγονται έρευνες για να διαπιστωθεί αν τα πετρώματα της Κύπρου είναι ανάλογα με αυτά του πλανήτη Άρη. Μερικά από αυτά, εκτός του Χαλκού, είναι ο χρυσός, ο άργυρος, μεικτά θειούχα πετρώματα, χρωμίτης, ώχρα, υφαλογενής ασβεστόλιθος, γύψος, αμίαντος, ασβέστης, άργιλος και ψαμμίτης.

ΧΛΩΡΙΔΑ

 Η Κύπρος, λόγω της εξαιρετικά σημαντικής και πλεονεκτικής από απόψεως χλωρίδας γεωγραφικής της θέσης καθώς και των θαυμάσιων κλιματολογικών της συνθηκών, ήταν φυσικό να αναπτύξει και να συγκεντρώσει μια μεγάλη ποικιλία ειδών της χλωρίδας και των τριών ηπείρων που την περιβάλλουν. Ταυτόχρονα έχουν αναπτυχθεί στις ιδιαίτερες κυπριακές συνθήκες και πολλά είδη ή και υποείδη φυτών που δεν απαντώνται πουθενά αλλού στον κόσμο, που είναι δηλαδή μοναδικά.

 Στην Κύπρο ο αριθμός των αυτοφυόμενων ειδών ξεπερνά τα 1.800. Από αυτά, συνολικά 125 είδη και υποείδη είναι ενδημικά φυτά της Κύπρου, δηλαδή φυτά που δεν απαντώνται σε κανένα άλλο μέρος του κόσμου. Έτσι η Κύπρος συγκαταλέγεται μεταξύ των χωρών της Μεσογείου που έχουν τους μεγαλύτερους αριθμούς ενδημικών γηγενών φυτών (και πιθανότατα είναι η πρώτη). Νεότερες έρευνες έχουν εντοπίσει και μερικά άλλα είδη που είναι επίσης ενδημικά.

ΠΑΝΙΔΑ

Σύμφωνα με το Υπουργείο Γεωργίας και Φυσικών Πόρων μέχρι σήμερα στον κυπριακό χώρο έχουν καταγραφεί 30 είδη θηλαστικών, 25 είδη αμφιβίων και ερπετών , 370 είδη πουλιών , 250 είδη ψαριών και 6000 περίπου είδη εντόμων. Μερικά από τα ζώα που συναντάμε είναι η αλεπού,  ο σκαντζόχοιρος, η νυχτερίδα, δύο είδη ενδημικών φιδιών, το κυπριακό φίδι και το κυπριακό νερόφιδο, η πράσινη χελώνα και η καρέτα-καρέτα.

]]> https://schoolpress.sch.gr/varvakeio2/archives/452/feed 3 https://schoolpress.sch.gr/varvakeio2/archives/447 https://schoolpress.sch.gr/varvakeio2/archives/447#comments Sun, 27 Feb 2022 13:54:02 +0000 ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ http://schoolpress.sch.gr/varvakeio2/?p=447 [...]]]> Μολονότι τα σχολικά βιβλία της ιστορίας είναι εμπλουτισμένα με πληροφορίες για πολυάριθμα γεγονότα και προσωπικότητες αρκετών εποχών, ήρωες που θυσιάστηκαν για την ελευθερία της Κύπρου, παραμένουν άγνωστοι για πολλούς  Έλληνες μαθητές. Ορισμένοι είναι οι : Γρηγόρης Αυξεντίου, Ευαγόρας Παλληκαρίδης και Μιχαλάκης Καραολής. Τα συγκεκριμένα άτομα, συνέβαλαν σε μεγάλο βαθμό στην απελευθέρωση της Κύπρου την περίοδο της Αγγλικής κατοχής, οπότε θα ήταν σωστό να τους μάθουμε.
Ο Γρηγόρης Αυξεντίου, ήταν ένας Ελληνοκύπριος και υπαρχηγός της ΕΟΚΑ ο οποίος ήταν γνωστός και με τα ψευδώνυμα Ζήδρος και Σταυραετός του Μαχαιρά. Γεννημένος στο χωριό Λύση, φοίτησε στο Δημοτικό Σχολείο και έπειτα σε Γυμνάσιο της Αμμοχώστου. Αφού έφτασε στην Ελλάδα, με σκοπό να σπουδάσει σε μια πανεπιστημιακή σχολή στην οποία τελικά δεν έγινε δεκτός, αποφάσισε να ενταχθεί στον Ελληνικό στρατό και να μπει στην Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών Πεζικού, από την οποία αργότερα απολύθηκε. Μετά την απόλυσή του, υπηρέτησε για ένα χρονικό διάστημα λίγων μηνών στα σύνορα Ελλάδας-Βουλγαρίας και επέστρεψε στην Κύπρο, ώστε να εργαστεί μαζί με τον πατέρα του και να αρραβωνιαστεί. Μέσω διασυνδέσεων, εντάχθηκε στην ΕΟΚΑ, όπου και ανέλαβε την δεύτερη υψηλότερη θέση, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν συμμετείχε όσο και οι άλλοι αγωνιστές για την απελευθέρωση της Κύπρου. Έπειτα, το 1955 μετατέθηκε στην επαρχία Κερύνειας, όπου και θυσιάστηκε ενώ μαχόταν, 2 χρόνια αργότερα. Συμπερασματικά, αν κάποιος λάμβανε υπόψη του τις γνώσεις του και τους τρόπους με τους οποίους αγωνιζόταν, θα μπορούσε να υποθέσει πως συνέβαλε σε μεγάλο βαθμό στην απελευθέρωση της Κύπρου από τους Άγγλους.

Επόμενος αγωνιστής είναι ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης ο οποίος υπήρξε μια γνωστή  προσωπικότητα εκείνης της εποχής και  ένας από τους νεότερους σε ηλικία αγωνιστές της ΕΟΚΑ. Κατά την διάρκεια των σπουδών του, σπούδασε στις έξι τάξεις του δημοτικού με άριστους βαθμούς, κάτι το οποίο δηλώνει, το πόσο θα μπορούσε να είχε συμβάλει περισσότερο στην επανάσταση  από τους Άγγλους. Την περίοδο κατά την οποία γίνονταν προετοιμασίες για την στέψη της βασίλισσας Ελισάβετ, ο Ευαγόρας, στην ηλικία των 15 χρονών κατεβάζει και σκίζει την αγγλική σημαία η οποία ήταν κρεμασμένη στο Ιακώβιο Γυμναστήριο με αποτέλεσμα να ξεσπάσει διαμάχη ανάμεσα σε στρατιώτες και αστυνομικούς, με τους μαθητές. Η διαμάχη αυτή, οδηγεί στην σύλληψή του, αλλά έπειτα οι αστυνομικοί τον αφήνουν ελεύθερο, λόγω της ηλικίας του. Μετά από δύο χρόνια, ενώ είναι 17 χρονών, εγκαταλείπει το σχολείο και εντάσσεται στην ΕΟΚΑ.

Την ίδια περίοδο, συμμετέχει σε μια διαδήλωση και συλλαμβάνεται πάλι, αλλά η δίκη μεταφέρεται σε μια άλλη ημερομηνία. Πριν την μέρα της δίκης αφήνει ένα σημείωμα στην τάξη του στο οποίο ουσιαστικά τονίζει πως δεν θέλει όσοι τον γνωρίζουν να λυπούνται για τον θάνατό του και πως του αρκεί να είναι ελεύθερος.  Έναν χρόνο αργότερα, συλλαμβάνεται για οπλοφορία, ενώ μεταφέρει όπλα και τρόφιμα μαζί με δύο άλλους αγωνιστές. Όμως η σύλληψη αυτή οδηγεί και στον θάνατό του, επειδή δέχεται τις κατηγορίες και μολονότι πολλά άτομα, ορισμένα από τα οποία ήταν σε σχετικά υψηλές θέσεις, ζητούν να του δοθεί χάρη,  η Αγγλική διπλωματία και ο Χάρτινγκ απορρίπτουν αυτό το αίτημα. Μετά τον θάνατό του γράφτηκε και το ποίημα του Φώτη Βαρέλη, ο οποίος περιγράφει σε αυτό γεγονότα που λογικά ακολούθησαν μετά από αυτόν. Επομένως, ο Ευαγόρας υπήρξε ένας από τα νεότερα άτομα που θυσιάστηκαν για την απελευθέρωση της Κύπρου, μόλις στα 19 χρόνια και επηρέασε ακόμα περισσότερα να συνεχίσουν τον αγώνα για την ελευθερία.

Έπειτα, ένας εξίσου σημαντικός αγωνιστής, ήταν ο Μιχαλάκης Καραολής, ο οποίος κατάφερε αφού φοίτησε στο Δημοτικό, να αποφοιτήσει από την Αγγλική Σχολή με υποτροφία. Έπειτα, άρχισε να δουλεύει στον Φόρο εισοδήματος, ενώ ταυτόχρονα ήταν μέλος του ΑΠΟΕΛ. Το 1955 έγινε η ένταξή του στην ΕΟΚΑ και η σχεδίαση της απόπειρας δολοφονίας του Ηροδότου Πουλλή, ο οποίος είχε κατηγορηθεί ως προδότης. Κατά την διάρκεια της απόπειρας, ο Καραολής ενώ προσπαθούσε να διαφύγει, αναγκάστηκε να αφήσει το ποδήλατό του στον χώρο, με αποτέλεσμα αυτό να αναγνωριστεί και ο ίδιος να ταυτοποιηθεί και να συλληφθεί από τις αρχές. Έπειτα από μερικούς μήνες οδηγήθηκε στην αγχόνη. Συμπερασματικά, αν και η περίοδος κατά την οποία ήταν αγωνιστής δεν καταλαμβάνει μεγάλο μέρος της ζωής του, κατάφερε να κινητοποιήσει πολλά άτομα, τα οποία θα συνέχιζαν τον αγώνα.

Μετά από την παρουσίαση και των τριών αγωνιστών, φαίνεται καθαρά η συμβολή τους στον αγώνα, ο καθένας με παρόμοιο τρόπο με τον άλλο και ο πατριωτισμός τους. Οι τρεις αγωνιστές θυσίασαν τις ζωές τους για να απελευθερωθεί η Κύπρος και αξίζει να παραμείνουν στην ιστορία, όπως και πολλοί άλλοι που δεν είναι τόσο γνωστοί. Τέλος, πρέπει να μάθουμε περισσότερες πληροφορίες για γεγονότα που συνέβησαν και άτομα που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη σύγχρονη ιστορία, ώστε να μην μένουν παρόμοιοι ήρωες άγνωστοι.

Σταυρινός Χριστόφορος-Γεώργιος (Γ4)

 Ο Μιχαήλ Σάββας Καραολής γεννήθηκε στις 13 Φεβρουαρίου του 1933  στο Παλαιοχώρι Πιτσιλιάς, στη Λευκωσία και καταγόταν από εύπορη οικογένεια της Κύπρου. Σπούδασε με υποτροφία σε Αγγλική Σχολή της Λευκωσίας, κατέχοντας έτσι ένα υψηλό μορφωτικό επίπεδο για την εποχή του, πράγμα που θα τον ευνοούσε αρκετά στην επαγγελματική του πορεία, όπως και έγινε τελικά έγινε όταν διορίστηκε δημόσιος υπάλληλος  στο Γραφείο Εσωτερικών Προσόδων στη Λευκωσία. Παράλληλα ήταν αθλητής στίβου του ΑΠΟΕΛ και αποτέλεσε ένα από τα πρώτα μέλη της ΕΟΚΑ (Εθνική Οργάνωση Κυπρίων Αγωνιστών) που ιδρύθηκε στη Λευκωσία, με σκοπό την αποτίναξη του βρετανικού ζυγού, στοχεύοντας στην ένωση με τη μητέρα-πατρίδα Ελλάδα.

Ο Καραολής συμμετείχε σε επιχειρήσεις δολιοφθορών, όπως η τοποθέτηση βόμβας στο κυβερνητικό κτίριο στο οποίο εργαζόταν, όμως το γεγονός με το οποίο το όνομά του έμεινε στην ιστορία, ήταν ο φόνος του Ελληνοκυπρίου αστυνομικού Ηρόδοτου Πουλλή. Μαζί με τον συνεργάτη του  Ανδρέα Παναγιώτου, ανέλαβε στις 18 Αυγούστου του 1955, μέρα Κυριακή, τη δολοφονία του “προδότη” αστυνομικού, που συνεργαζόταν με τις αγγλικές αρχές, με σκοπό να αποσπάσει πληροφορίες για την ΕΟΚΑ. Η δολοφονία που πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια ανοιχτής εκδήλωσης της αριστεράς και στέφθηκε με επιτυχία. Ο Καραολής κυνηγήθηκε από τους παρευρισκόμενους, που πίστευαν πως ο φόνος έγινε εξαιτίας της διαδήλωσης, όμως εκείνος που πραγματικά είχε τραβήξει τη σκανδάλη ήταν ο συνεργάτης του. Φοβούμενος έτσι μη θεωρηθεί ένοχος, φρόντισε να εξαφανιστεί. Το γεγονός μάλιστα ότι δεν εμφανίστηκε στη δουλειά του την επόμενη μέρα, κίνησε τις υποψίες της κυβέρνησης. Συνελήφθη τελικά στις 3 Σεπτεμβρίου του 1955, σε χωράφια μεταξύ Λευκονοίκου και Τζιάους ταξιδεύοντας για να συναντήσει τον Γρηγόριο Αυξεντίου, στου οποίου την ομάδα ήθελε να ενταχθεί.

Η δίκη του Καραολή ξεκίνησε στη Λευκωσία στις 24 Σεπτεμβρίου της ίδιας χρονιάς, με τον Γλαύκο Κληρίδη, έναν από τους πολλούς δικηγόρους που τον υπερασπίστηκαν, και ως εκπρόσωπο της αγγλικής κυβέρνησης τον  Ραούφ Ντεκτάς, τότε προσωρινό γενικό εισαγγελέα. Θα πρέπει να τονιστεί σε αυτό το σημείο πως η κυβέρνηση είχε παρουσιάσει στο δικαστήριο ψευδομάρτυρες.Η δίκη έληξε την 28η Οκτωβρίου, το δικαστήριο τον βρήκε ένοχο και τον καταδίκασε σε θάνατο.Το γεγονός αυτό μάλιστα ξεσήκωσε τον λαό, όχι μόνο τον κυπριακό και τον ελληνικό, αλλά και πολλών άλλων χωρών.  Ο Καραολής μέχρι την τελευταία στιγμή υποστήριζε πως ήταν αθώος. Μετά από βασανιστήρια που υπέστη από τους στρατιώτες, απαγχονίστηκε στις Κεντρικές Φυλακές της Λευκωσίας μαζί με πολλούς άλλους συμπατριώτες του, μεταξύ αυτών ο Ανδρέας Δημητρίου.

 Ο Ανδρέας Δημητρίου γεννήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 1934 στον Άγιο Μάμα Λεμεσού και καταγόταν από πολύ φτωχή οικογένεια. Φοίτησε στο Νυχτερινό Γυμνάσιο Αμμοχώστου και εργάστηκε σε κατάστημα εκρηκτικών και κυνηγετικών ειδών. Αργότερα διετέλεσε γραμματέας της Συντεχνίας Αχθοφόρων και ήταν, όπως και ο Μιχαήλ Καραολής, ενεργό μέλος της ΕΟΚΑ. Συμμετείχε μάλιστα σε νεαρή ηλικία σε επιχειρήσεις αρπαγής εξοπλισμού από τις αγγλικές αρχές του Αμμοχώστου, με τον οποίο εφοδιάστηκαν αντάρτικες ομάδες. Στις 22 Νοεμβρίου του 1955 κατηγορήθηκε για τον πυροβολισμό και τραυματισμό του πράκτορα Σίντνεϊ Τέιλορ. Έπειτα από δίκη, καταδικάστηκε σε θάνατο. Λίγο πριν την απόφαση της θανατικής του ποινής είπε: «Λυπάμαι που δε θα δω την Κύπρο μας ελεύθερη. Όμως δε με φοβίζει ο θάνατος, γιατί η ζωή είναι περιττή μέσα στην σκλαβιά. Γεια σας.»

Ο απαγχονισμός του 23χρονου Μιχαήλ Καραολή και του 22χρονου Ανδρέα Δημητρίου στις Κεντρικές Φυλακές της Λευκωσίας τη 10η Μαΐου του 1956, προκάλεσε παγκόσμια αντίδραση. Πολλοί διαδηλωτές ξεχύθηκαν στους δρόμους ζητώντας την ένωση της Ελλάδας με την Κύπρο. Μετά τις εκτελέσεις των δυο νέων, ακολούθησαν ακόμη άλλες επτά που ολοκληρώθηκαν με τον απαγχονισμό του του Ευαγόρα Παλληκαρίδη. Προς τιμήν των δύο ηρώων, πολλοί δρόμοι της Ελλάδας και της Κύπρου φέρουν τα ονόματά τους.

ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ

 Ο Γρηγόρης Πιερή Αυξεντίου, ο οποίος αποτέλεσε μια από τις πιο σημαντικές προσωπικότητες κατά τον Απελευθερωτικό Αγώνα έναντι στην Αγγλική Κατοχή του νησιού του, γεννήθηκε κοντά στην Κυπριακή πόλη της Αμμοχώστου τον Φεβρουάριο του 1928. Μετά από την αποφοίτηση του από το σχολείο, πήγε στην Ελλάδα με την ελπίδα να σπουδάσει στην σχολή Ευελπίδων, κάτι που εν τέλει δεν έκανε λόγω της αποτυχίας του στις εισαγωγικές εξετάσεις της σχολής. Αντ’ αυτού φοίτησε στην Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών Πεζικού και κατετάγη στον στρατό, μελετώντας ταυτόχρονα φιλολογία για τις εισαγωγικές εξετάσεις της Φιλοσοφικής  σχολής Αθηνών. Το 1952 επέστρεψε στην Κύπρο, όπου και αρραβωνιάστηκε.

 Κατά την διαμονή του στην Μεγαλόνησο, έγινε ένας από τους πρώτους που μυήθηκαν τον αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α.,  κάτι που οριστικοποίησε  το 1955 όταν έδωσε τον Λόγο της Στρατιωτικής του Τιμής ενώπιον του αρχηγού της οργάνωσης,  Γρίβα. Κάτω από το ψευδώνυμο «Ζήδρος» αγωνίστηκε σκληρά και γρήγορα κατέκτησε την θέση του υπαρχηγού της Ε.Ο.Κ.Α. για τις προσφορές του στον σκοπό. Στις 3 Μαρτίου του 1957, αφού προδόθηκε το κρησφύγετο του, έγινε μάχη στην τοποθεσία. Εν τέλει, οι Άγγλοι έκαψαν ολοσχερώς το κρησφύγετο και τον ίδιο που βρισκόταν μέσα.  Η ταφή έγινε την επόμενη ημέρα στις Φυλακές της Λευκωσίας στο «Νεκροταφείο των Φυλακισμένων Μνημάτων».

  ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣ

Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης ήταν ακόμα ένα μέλος της ΕΟΚΑ που υποστήριξε την αντίσταση έναντι στην Αγγλική κατοχή όχι μόνο ως στρατιώτης αλλά και ως ποιητής. Γεννήθηκε στην Πάφο το 1938 και παρ” όλη την μικρή του ηλικία, δεν χρειάστηκε πολύς καιρός για να αναδειχθεί η ευφυΐα του, περνώντας όλες τις τάξεις του δημοτικού με άριστα. Στην νεαρή ηλικία των 15 έπαιρνε ήδη μέρος σε διαδηλώσεις κατά των Άγγλων, ενώ έσκισε και την αγγλική σημαία που αναρτήθηκε για τον εορτασμό της στέψης της βασίλισσας Ελισάβετ.

Σε ηλικία 17 ετών, Ευαγόρας Παλληκαρίδης μυήθηκε τον σκοπό της απελευθέρωσης από την Αγγλική κυριαρχία και έγινε μέλος της ΕΟΚΑ. Η συμμετοχή του όμως, σε μια ακόμα διαδήλωση οδήγησε στην δεύτερη σύλληψη και πρώτη του δίκη η οποία προσωρινά αναβλήθηκε. Μετά από την Τρίτη σύλληψη του μερικές μόλις μέρες αργότερα, η ημερομηνία της δικής ορίστηκε τον Φεβρουάριο του 1956. Στην εν λόγω δίκη δηλώνει ένοχος για κατοχή  όπλων και συμμετοχή σε παράνομες δραστηριότητες. Απαγχονίζεται τον Μάρτιο του επόμενου χρόνου σε ηλικία μόλις 19 ετών. Το μνήμα του βρίσκεται και αυτό στα «Φυλακισμένα μνήματα» στη Λευκωσία.

Εριέττα Σεργάκη και Χρήστος Ψάρρας  (Γ4)

Παρόλο που η μέρα ανεξαρτησίας ήταν η 16η του Αυγούστου οι καλοκαιρινές διακοπές ανέτρεψαν τα δεδομένα. Έτσι, επειδή ο εορτασμός της Κυπριακής ανεξαρτησίας ήταν μια μέρα μετά τον δεκαπενταύγουστο και δυσκόλευε τους πάντες,  αποφασίστηκε στις 11 Ιουλίου 1963 να οριστεί η 1η Οκτωβρίου ως ημέρα Ανεξαρτησίας της Κύπρου.

Στο σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας γίνεται  διάκριση  των εξουσιών σε   εκτελεστική, που  ασκείται από τον Πρόεδρο, τον Αντιπρόεδρο και το υπουργικό συμβούλιο, σε δικαστική που ασκείτε  από τα δικαστήρια της Δημοκρατίας και τέλος σε  νομοθετική που ασκείται από τη  Βουλή των Αντιπροσώπων και τις Κοινοτικές Συνελεύσεις. Οι συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου και το σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας προβλέπουν ακόμα τη δημιουργία  δύο αιρετών Κοινοτικών Συνελεύσεων, μιας ελληνικής και μιας τουρκικής, των οποίων ο ρόλος ήταν η λύση  όλων των εκπαιδευτικών, πολιτιστικών και θρησκευτικών θεμάτων των δύο κοινοτήτων.

Οι Συμφωνίες της Ζυρίχης και του Λονδίνου                                  

Οι Συμφωνίες της Ζυρίχης και του Λονδίνου ανέδειξαν την Κύπρο ως ένα “εξαρτημένο-ανεξάρτητο” κράτος υπό την κηδεμονία της Μ. Βρετανίας, της Ελλάδας και της Τουρκίας. Στη σημερινή εποχή βέβαια εκείνες οι συμφωνίες δεν υπερασπίζονται από κανέναν, λόγω χρεοκοπίας στην πράξη και λόγω οδυνηρών αποτελεσμάτων, παρόλο που εκείνη την εποχή θριάμβευσαν. (Στις 11/2/1959 υπογράφτηκε η συμφωνίας της Ζυρίχης.)

Το περιεχόμενο των Συμφωνιών                                                     

Στα βασικότερα σημεία τους οι συμφωνίες προέβλεπαν:

- Τη δημιουργία ανεξάρτητου κυπριακού κράτους υπό την προστασία της Μ. Βρετανίας, της Ελλάδας και της Τουρκίας, με την ελληνική και την τουρκική ως επίσημες γλώσσες,. Την ανεξαρτησία της Κυπριακής Δημοκρατίας θα εγγυόνταν  αυτά τα τρία κράτη.

- Τον αποκλεισμό οποιασδήποτε ένωσης του κυπριακού κράτους με κάποιο άλλο.   Με βάση τις αρχές των συμφωνιών, δε θα ήταν δυνατό να τροποποιηθεί κανένα βασικό σημείο του κυπριακού συντάγματος.

- Η προεδρική δημοκρατία ορίστηκε ως σύστημα διακυβέρνησης της Κύπρου με Πρόεδρο Ελληνοκύπριο και αντιπρόεδρο Τουρκοκύπριο. Οι δύο ρόλοι αυτοί ήταν υπεύθυνοι για θέματα εξωτερικής πολιτικής, Ενόπλων Δυνάμεων, ασφάλειας κλπ.

- Το Υπουργικό Συμβούλιο θα απαρτιζόταν από επτά Ελληνοκύπριους και τρεις Τουρκοκύπριους.

- Θα ψηφιζόταν μία Βουλή όπου το 70% των εδρών θα το είχαν οι Ελληνοκύπριοι και το 30% οι Τουρκοκύπριοι και θα ψήφιζαν ξεχωριστά η καθεμία από τις δύο κοινότητες. Επίσης, για θέματα θρησκευτικά, εκπαιδευτικά και πνευματικά θα αποφάσιζαν δύο ακόμη Βουλές, μία ελληνοκυπριακή και μία τουρκοκυπριακή.

- Θα διχοτομούνταν οι πιο μεγάλοι δήμοι της Κύπρου.

- Η Κυπριακή Δημοκρατία θα διέθετε στρατό δύο χιλιάδων ανδρών, εκ των οποίων  το 60% θα ήταν Ελληνοκύπριοι και το 40% Τουρκοκύπριοι. Τα Σώματα Ασφαλείας θα αποτελούνταν από ίσο ποσοστό ανδρών αλλά εδώ η αναλογία θα ήταν 70% προς 30% αντίστοιχα με δύο αρχηγούς, έναν από κάθε κοινότητα.

- Η Μ. Βρετανία θα εδραιωνόταν στις περιοχές Ακρωτήρι, Επισκοπή, Παραμάλι, Δεκέλεια, Πέργαμος, Άγιος Νικόλαος και Ξυλοφάγου. Θα είχε επίσης το δικαίωμα να χρησιμοποιεί το λιμάνι της Αμμοχώστου και το αεροδρόμιο της Λευκωσίας. Επιπλέον, το νησί θα παρείχε και ελληνική και τουρκική στρατιωτική δύναμη για την εγγύηση τήρησης των συμφωνιών.

 Συνεκδοχικά από τα παραπάνω, καταλαβαίνουμε ότι το κυπριακό κράτος της «εξαρτημένης – ανεξαρτησίας» που δημιουργήθηκε ήταν στηριγμένο στην αρχή της διχοτόμησης. Οι προεργασίες για τη συγκρότηση του κυπριακού κράτους μετά την υπογραφή των συμφωνιών,  ολοκληρώθηκαν με την ανακήρυξη της Κυπριακής Δημοκρατίας. Στην πραγματικότητα όμως, άρχισε μια διαδικασία για την ολοκλήρωση της διχοτόμησης, όπου τον Αύγουστο του ‘74 κατά την τουρκική εισβολή, το κυπριακό έδαφος διαχωρίστηκε στη νόμιμη Κυπριακή δημοκρατία, διεθνώς αναγνωρισμένη και στην κατεχόμενη από τα τουρκικά στρατεύματα βόρεια Κύπρο.

Από τους μαθητές:

• Σφηναρολακη Σοφία (Γ4)
• Ρέγκλης Άρης (Γ4)

]]> https://schoolpress.sch.gr/varvakeio2/archives/436/feed 0 https://schoolpress.sch.gr/varvakeio2/archives/430 https://schoolpress.sch.gr/varvakeio2/archives/430#comments Sun, 27 Feb 2022 13:07:29 +0000 ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ http://schoolpress.sch.gr/varvakeio2/?p=430 [...]]]>     Η δράση της Εθνικής Οργάνωσης Κυπρίων Αγωνιστών (ΕΟΚΑ) ήταν καθοριστική για την απαλλαγή από τους Άγγλους. Πιο συγκεκριμένα, πρόκειται για μια ελληνοκυπριακή και αντάρτικη οργάνωση που την περίοδο 1955-1959 αγωνίστηκε για την αυτοδιάθεση της Κύπρου, για την απελευθέρωσή της από τους Βρετανούς και για την ένωσή της  με την Ελλάδα.   Αρχηγός της οργάνωσης ήταν ο Γεώργιος Γρίβας ή αλλιώς όπως ήταν γνωστός Διγενής. Ο Γρίβας γεννήθηκε στην Κύπρο, αλλά είχε ζήσει πολλά χρόνια στην Ελλάδα ως στρατιωτικός και πολιτικός. Η ΕΟΚΑ ήταν ιδιαίτερα συντηρητική, κυριαρχούσε το θρησκευτικό συναίσθημα, ενώ παράλληλα ήταν έντονο το αίσθημα περί ενότητας του έθνους.

Η Κύπρος χωρίστηκε από τον Γρίβα σε 19 τομείς  και ο καθένας ελεγχόταν από έναν τομεάρχη.  Ο τρόπος δράσης της ήταν το σαμποτάζ με βόμβες και νάρκες, ενώ παράλληλα προκειμένου να επιτύχει το στόχο της προσπαθούσε με τη βία να πάρει με το μέρος της τους κατοίκους της Κύπρου. Ιδιαίτερα σημαντική ήταν  για την επιτυχία της και η συμμετοχή της νεολαίας και κυρίως των μαθητών, οι οποίοι με διάφορες ενέργειες κατά της αγγλικής αποικιοκρατίας, είχαν κατορθώσει να περιορίσουν τη δράση του βρετανικού στρατού.

Ύστερα από μία αποτυχημένη προσπάθεια για συνεννόηση, στη Διασκεπτική Συνέλευση του 1948, ένα δημοψήφισμα οργανώθηκε, το 1950,  από την εκκλησία της Κύπρου μεταξύ των Ελληνοκυπρίων. Οι Τουρκοκύπριοι όμως, είχαν αντίθετη άποψη, ως προς την ένωση Ελλάδας με Κύπρου, άρα και αντίθετη στάση απέναντι στο δημοψήφισμα. Το δημοψήφισμα λοιπόν απέτυχε, κάτι που οδήγησε πολλούς ανθρώπους στην ιδέα πως έπρεπε να λάβει μέρος μία ένοπλη μάχη. Mε έδρα την Αθήνα λοιπόν, μία επιτροπή δημιουργήθηκε, που είχε ως επικεφαλής τον Μακάριο και στόχο να προωθήσει τον κοινό σκοπό.  Αρχηγός του τότε στρατού ήταν ο Γεώργιος Γρίβας.

Στα μεσάνυχτα της 31^ης Μαρτίου προς 1^η Απριλίου ο αγώνας ξεκίνησε και οι πρώτες επιθέσεις ήταν βομβιστικές σε διάφορους σταθμούς, όπως το αστυνομικό τμήμα και άλλα και αυτό συνέβη σε 4 μεγαλουπόλεις της Κύπρου, τις Λευκωσία, Λεμεσό, Λάρνακα και Αμμόχωστο. Η μεγαλύτερη ζημιά προκλήθηκε από τον Μάρκο Δράκο και την ομάδα του στη Λευκωσία όπου και κατάφερε να δημιουργήσει καταστροφές αξίας 150,000$. Οι Άγγλοι ξαφνιάστηκαν από τις επιθέσεις αυτές των Κύπριων.

Οι επόμενες επιθέσεις συνέβησαν τον Ιούνιο του ’55. Έως εκείνη την στιγμή η ΕΟΚΑ είχε παραμείνει ήσυχη έχοντας λάβει εντολές από τον Μακάριο. Η επίθεση συνέβη στις 18 Ιουνίου σε χώρους αναψυχής των Βρετανών και κράτησαν έως και τις 28 Ιουνίου. Άλλη μία επίθεση έγινε το φθινόπωρο του 1955. Οι Βρετανοί εν τω μεταξύ εξόρισαν και τον Μακάριο, ύστερα από μία αποτυχημένη προσπάθεια συνεννόησης για την επίλυση των προβλημάτων το 1956 μεταξύ Μακαρίου-Χάρτινγκ, κάτι το οποίο έδωσε μεγάλη ελευθερία στον Γ.Γρίβα για επόμενες επιθέσεις.

Η εξορία του Μακαρίου οδήγησε στην εντατικοποίηση της δράσης της ΕΟΚΑ με εκτελέσεις και βομβιστικές επιθέσεις να αποτελούν τις κύριες ενέργειές της. Ωστόσο,οι ταραχές και η βία που επικρατούσε είχαν ως αποτέλεσμα τον διαχωρισμό της Λευκωσίας, που στη συνέχεια οδήγησε στη Πράσινη Γραμμή. Την άνοιξη του 1956 ο Χάρντινγκ προσπάθησε να εξαλείψει την ΕΟΚΑ και παρά τις προσπάθειες για συνθηκολόγηση οι διαπραγματεύσεις κατέληξαν σε αποτυχία. Τους επόμενους μήνες οι δράσεις της αυξήθηκαν περισσότερο και ο Χάρντινγκ  αυστηροποίησε ακόμα περισσότερο τους νόμους. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την επιτυχία των Βρετανών τόσο στο πεδίο των πληροφοριών όσο και  στην εξάρθρωση των ανταρτών που βρίσκονταν στα βουνά. Πιο συγκεκριμένα, ο ήρωας Γρηγόρης Αυξεντίου που είχε διακριθεί στον ανταρτοπόλεμο και οι σύντροφοί του έπειτα από μια συγκλονιστική μάχη έχασαν τη ζωή τους. Λίγο αργότερα εκτελέστηκε και ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης, ένας από τους σημαντικότερους αντάρτες της ΕΟΚΑ. Οι σημαντικές απώλειες οδήγησαν στην εκεχειρία τον Μάρτιο του 1957 με σκοπό την αναδιοργάνωση της ΕΟΚΑ. Την περίοδο αυτή ξεκίνησε η εσωτερική σύγκρουση όπου η ΕΟΚΑ και η ΑΚΕΛ, οργανώσεις που επιθυμούσαν την απελευθέρωση της Κύπρου και την ένωσή της με την Ελλάδα, ήρθαν σε αντιπαράθεση.  Ο Οκτώβρης ήρθε με την παραίτηση του Χάρντινγκ ως κυβερνήτη της Κύπρου, έχοντας όμως καταφέρει ήδη σημαντικό χτύπημα στην ΕΟΚΑ.

 Έπειτα από την παραίτηση του Χάρντινγκ, νέος κυβερνήτης της Κύπρου διορίστηκε ο Χιου Φουτ.  Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής του, επιχείρησε να αντιμετωπίσει το αδιέξοδο που είχε βρεθεί πολιτικά η Κύπρος. Δυστυχώς, όμως, κατά την περίοδο αυτή συνέβησαν διάφορες αιματηρές συγκρούσεις, ενώ παράλληλα συνεχίστηκαν οι συγκρούσεις ανάμεσα στην ΕΟΚΑ και την Αριστερά.  Λίγο αργότερα,  δημιουργήθηκε η ΤΜΤ, η οποία ήταν μια τρομοκρατική οργάνωση υπό τον έλεγχο της Τουρκίας με σκοπό την αντιμετώπιση της ΕΟΚΑ και την διαίρεση της Κύπρου. Το αποκορύφωμα των ταραχών συνέβη  το καλοκαίρι του 1958, όπου υπήρξαν περίπου 100 νεκροί και σχεδόν 200 τραυματίες.  Τελικά, με τη συμφωνία της Ελλάδας, της  Τουρκίας και της  Μ. Βρετανίας για το Κυπριακό στη Ζυρίχη τον Φεβρουάριο του 1959, η δράση της ΕΟΚΑ σταμάτησε. Πιο συγκεκριμένα, με βάση ένα σύνταγμα, ανακηρύχθηκε η ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας ως ανεξάρτητο κράτος. Η δράση της ΕΟΚΑ έλαβε επίσημα τέλος στις 9 Μαρτίου του 1959.

Μετά την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, ο Μακάριος σχημάτισε την κυβέρνηση με διάφορα μέλη της ΕΟΚΑ. Παρόλα αυτά,  πολλοί από αυτούς επιδίωκαν ακόμη την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Με την ίδρυση και άλλων οργανώσεων, όπως η Ακρίτας,  η βία μεταξύ των διαφορετικών κοινοτήτων δεν άργησε να εμφανιστεί. Η διακοινοτική αυτή βία κλιμακώθηκε ακόμα περισσότερο όταν ο Μακάριος προχώρησε σε αλλαγές στο σύνταγμα, εξέλιξη που δυσαρέστησε ιδιαίτερα τους Τουρκοκύπριους. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι  ο Γρίβας με την αρωγή της χούντας ίδρυσε το 1971 την ΕΟΚΑ Β’, καθώς ο Μακάριος δεν υπερασπίστηκε την ιδέα  περί ένωσης της Κύπρου με την Ελλαδα. Τα μέλη της ΕΟΚΑ Β’ επιτέθηκαν στον Μακάριο και λίγο αργότερα προχώρησαν σε πραξικόπημα εναντίον του που συνοδεύτηκε από την διχοτόμηση της Κύπρου που ισχύει μέχρι και σήμερα.

Την περίοδο 1955-1959 που έδρασε η ΕΟΚΑ, σημειώθηκαν  πολλές απώλειες σε όλες τις αντιμαχόμενες πλευρές. Πιο συγκεκριμένα, αν και οι εκτιμήσεις σχετικά με τους θανάτους διαφέρουν, σκοτώθηκαν περίπου 250 μέλη της ΕΟΚΑ,  360  Βρετανοί και αστυνομικοί και  200 Ελληνοκύπριοι. Κάποια από τα σημαντικότερα μέλη της ΕΟΚΑ είναι ο Γρηγόρης Αυξεντίου, ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης, ο Μιχαλάκης Καραολής και ο Ανδρέας Δημητρίου.

Η ΕΟΚΑ λοιπόν  αγωνίστηκε, όπως προαναφέραμε, για την απελευθέρωση της Κύπρου από τους Βρετανούς και για την ένωση της με την Ελλάδα. Δυστυχώς όμως, αν και συγκρότησαν Κυπριακή Δημοκρατία, δεν κατόρθωσαν να υλοποιήσουν το όνειρο της ένωσης. Για την επίτευξη των στόχων της, όμως, χρησιμοποίησε αρκετές φορές και  αθέμιτα μέσα, σκοτώνοντας και πολλούς αθώους πολίτες. Παρόλα αυτά, έχει μείνει στην ιστορία ως μια ηρωική οργάνωση που αγωνίστηκε για την απαλλαγή από τους Άγγλους και για την ένωση με την Ελλάδα κατά τη χρονική περίοδο 1955-1959. Στις μέρες μας, στην ελληνοκυπριακή κοινότητα η οργάνωση εξυμνείται, χωρίς να αναφέρονται τα αρνητικά της στοιχεία, ενώ στην τουρκοκυπριακή κοινότητα, η ΕΟΚΑ αποκαλείται ως τρομοκρατική οργάνωση.

 Ταρασίδης Νίκος (Γ4)

]]> https://schoolpress.sch.gr/varvakeio2/archives/430/feed 0 https://schoolpress.sch.gr/varvakeio2/archives/428 https://schoolpress.sch.gr/varvakeio2/archives/428#comments Sun, 27 Feb 2022 12:21:19 +0000 ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ http://schoolpress.sch.gr/varvakeio2/?p=428 [...]]]> Αγγελίδη Λένια, Ανδρέου Νεφέλη, Βασιλείου Πολυάνθη, Γουρδουπάρη Νεφερτίτη

Αρχαία χρόνια

Γύρω στον 7ο π.Χ. αιώνα έχουμε το πρώτο ποίημα κυπριακής παραγωγής του ποιητή Εύκλου. Αργότερα έχουμε τα «Κύπρια Έπη» ένα προοίμιο της Ιλιάδας από τον Στασίνο ή κατα άλλους από τον Ηγυσία.

Η Ελληνιστική Εποχή αντιπροσωπεύεται από λυρική ποίηση. Σημαντικοί λογοτέχνες ήταν οι: Κλέων ο Κουριέυς, Καστορίων, Σολεύς, Ερμείας, Ζήνων και Κιτιεύς.

Φραγκοκρατία (1191-1489)

Τον 12ο αιώνα κύρια πρόσωπα αποτελούν ο Νεόφυτος και ο Έγκλειστος, Κύπριος μοναχός που έγραψε 16 συγγράμματα θρησκευτικού περιεχομένου, με 9 από αυτά να διασώζονται.

Στα τέλη του 13ου αιώνα έχουμε την μετάφραση σε κυπριακή διάλεκτο των Νομικών Κώδικων των Φράγκων, γνωστοί και ως Ασσίζες. Αυτή είναι και η πρώτη γραπτή διαλεκτική μορφή της ελληνικής γλώσσας.

Ενετοκρατία (1489-1571)

Κατά τη συγκεκριμένη περίοδο (προ Σαιξπηρικά) γράφτηκαν από τα κορυφαία επιτεύγματα της κυπριακής λογοτεχνίας όπως τα 156 σονέτα.

Τουρκοκρατία (1571-1878)

Από αυτή την περίοδο ξεχωρίζουν ο ιστοριογράφος Νεόφυτος Ροδινό, ο χρονογράφος Αρχιμανδρίτης Κυπριανός, ο Ιωάννης Καρατζιάς και ο Επαμεινώνδας Φραγκούδη.

Αγγλοκρατία(1878-1960 )

Ο Βασίλης Μιχαηλίδης έκδωσε την 1η του ποιητική συλλογή και στη συνέχεια έγραψε τρία κορυφαία ποιήματα στην κυπριακή διάλεκτο: «Η 9η Ιουλίου του 1821», «Η Χιώτισσα», «Η ανεράδα»

Στην αγγλοκρατία του 19ου αιώνα εμφανίζονται άλλοι δύο λογοτέχνες. Ο Δημήτρης Λιπέρτης που εμφανίστηκε στα γράμματα με την ποιητική του συλλογή «Χαλαρωμένη Λύρα» (1891), με ποιο γνωστό του ποίημα το « καταφέρουμεν μέραν νύχταν», και ο διηγηματογράφος Δημοσθένης Σταυρινίδης με τα «Κυπριακά διηγήματα» (1898).

Με την έλευση του 20ου αιώνα έχουμε αύξηση της παραγωγής με πεζογράφους και την πρώτη γυναίκα Κύπρια πεζογράφο Μαρία Ρουσσιά. Από ποιητές εμφανίζονται οι Παύλος Λιασίδης, Κυριάκος Καρνέρας, Χριστόφορος Παλαίσιης, και άλλοι.

Κυπριακή Δημοκρατία (1960-2020)

Με την ανεξαρτησία της Κύπρου αρχίζει να μειώνεται και ο αναλφαβητισμός και να αυξάνεται η λογοτεχνική παραγωγή με όλο και περισσότερους αντιπροσώπους, όπως επίσης και γυναίκες με χαρακτηριστικές μορφές την Ήβη Μελεάγρου, την Λίνα Σολομωνίδου και την Μαρία Πυλιώτου.

Τον Νοέμβριο του 1967 ξέσπασε νέα κρίση στην Κύπρο. Είχε αρχίσει να ετοιμάζεται από τον Ιούλιο, όταν ο νέος διοικητής του τουρκικού θύλακα της Κοφίνου απαγόρευσε τις περιπολίες της κυπριακής αστυνομίας στο μεικτό χωριό Άγιος Θεόδωρος. Παράλληλα, η τουρκική στρατιωτική διοίκηση εγκατέστησε πολυβολεία στην περιοχή, παρακούοντας τις αντίθετες υποδείξεις αξιωματούχων της UNFICYP απ’ όπου ένοπλοι πυροβολούσαν αυθαίρετα σε οχήματα κατά μήκος της παρακείμενης κεντρικής επαρχιακής οδού Λευκωσίας-Λεμεσού.

Η UNFICYP ζήτησε από την κυπριακή κυβέρνηση να λάβει παράταση η αναστολή των περιπολιών και σύντομα έγινε πρόταση για επανάληψη των περιπολιών, με αυτή να απορρίπτεται από τους Τούρκους. Ενώπιον του αδιεξόδου, ζητήθηκε κάλυψη των αστυνομικών περιπόλων, από τη στρατιωτική ηγεσία. Ο στρατηγός Γρίβας αρχικά διαφώνησε με την ανάμιξη της Εθνικής Φρουράς, ενημερώνοντας το ΓΕΕΘΑ και το Υπουργείο Εσωτερικών και Άμυνας της Κύπρου. Αυτή όμως παρακάμφθηκε από τον τότε υπουργό Άμυνας της Ελλάδας, ο οποίος ενέκρινε την κάλυψη των αστυνομικών περιπολιών από την Εθνική Φρουρά. Το Γενικό Επιτελείο Εθνικής Φρουράς κατάρτισε το Σχέδιο «Γρόνθος», το οποίο προέβλεπε τη βέλτιστη συντριβή της τουρκοκυπριακής αντίστασης, με σκοπό να μη δοθεί χρόνος στην τουρκική αεροπορία να επέμβει.

Μετά από αυτό, οι περιπολίες επαναλήφθηκαν στις 14 Νοεμβρίου, χωρίς αρχικά να υπάρχει αντίδραση από τους Τουρκοκύπριους. Ωστόσο, το μεσημέρι της 15ης Νοεμβρίου, η περίπολος δέχθηκε πυρά έξω από τον Άγιο Θεόδωρο. Αμέσως σήμανε συναγερμός στο ΓΕΕΦ και μπήκε σε εφαρμογή το Σχέδιο «Γρόνθος». Οι μονάδες της Εθνικής Φρουράς έδρασαν άμεσα, και μέσα σε λίγες ώρες οι δυνάμεις της μπήκαν στον Άγιο Θεόδωρο, κατέλαβαν τα πολυβολεία και εξουδετέρωσαν όλες τις εστίες αντίστασης. Το αποτέλεσμα αυτού ήταν, ο θύλακας να καταληφθεί στο σύνολό του και να πιαστούν πολλοί Τούρκοι και Τουρκοκύπριοι αιχμάλωτοι. Η επιχείρηση στοίχισε στους Τούρκους 22 νεκρούς και 9 τραυματίες, ανάμεσα στους οποίους βρίσκονταν και άμαχοι.

Το τουρκικό τελεσίγραφο

Η επιχείρηση προκάλεσε την έντονη αντίδραση της Άγκυρας, η οποία έστειλε διάβημα στην Αθήνα διαμαρτυρόμενη για τα μέσα που χρησιμοποιήθηκαν. Η Τουρκία απείλησε να επέμβει «προς αποκατάσταση της ισορροπίας», ακόμη και μετά την απόσυρση των Κυπριακών δυνάμεων από τον θύλακα το πρωί της 16ης Νοεμβρίου. Στις 17 Νοεμβρίου, επανήλθε με νέο τελεσίγραφο προς την ελληνική κυβέρνηση, όπου ζητούσε: α) την αποχώρηση όλων των ελληνικών τμημάτων, β) την ανάκληση του στρατηγού Γρίβα και των Ελλήνων αξιωματικών, γ) τη διάλυση της Εθνικής Φρουράς και δ) την καταβολή αποζημιώσεων στις οικογένειες των Τουρκοκυπρίων που σκοτώθηκαν.

Ο Αμερικανός πρόεδρος Johnson επενέβη για να αποτρέψει εμπλοκή των στρατιωτικών δυνάμεων των δύο χωρών, και την ίδια μέρα των συγκρούσεων ο Αμερικάνος πρέσβης πίεσε την Αθήνα να ανακαλέσει τον Γρίβα, με αποτέλεσμα την ανάκληση του στις 20 Νοεμβρίου. Οι Τούρκοι ωστόσο εξακολουθούσαν να μην είναι ικανοποιημένοι, και μετακίνησαν στρατεύματα δηλώνοντας ότι ετοιμάζονται για επέμβαση. Ως αποτέλεσμα, η Αθήνα αρνήθηκε να διαπραγματευτεί με αυτούς.

Η αμερικανική στάση

Ο Αμερικάνος πρόεδρος αντιδρώντας σε αυτή τη κρίση, έστειλε ως απεσταλμένο τον πρώην υφυπουργό Άμυνας, με αποστολή να αποτρέψει την εκδήλωση ελληνοτουρκικού πολέμου. Η αμερικανική στάση διαμορφώθηκε με την σκέψη πως μια λύση βασισμένη στην αποχώρηση της ελληνικής μεραρχίας από την Κύπρο ήταν βραχυπρόθεσμα θετική και απομάκρυνε την πιθανότητα εμπλοκής στο μέλλον.

Σημαντικό ζήτημα ήταν η διατήρηση των προσχημάτων, καθώς πιέσεις εξακολουθούσαν να υπάρχουν από τους Τούρκους για αποχώρηση των ελληνικών δυνάμεων. Μετά από διαβουλεύσεις, τελικά προέκυψε συμφωνία, στις 29 Νοεμβρίου, η οποία προνοούσε ότι όλες οι πρόσθετες δυνάμεις που έδρευαν στην Κύπρο θα αποχωρούσαν από το νησί μέσα σε διάστημα σαράντα πέντε ημερών. Προκειμένου να ικανοποιηθεί και η ελληνική πλευρά, περιλήφθηκε πρόνοια με βάση την οποία θα επαναβεβαιωνόταν η ακεραιότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η στάση της Λευκωσίας

Η κυπριακή κυβέρνηση δεν έφερε ένσταση στην αποχώρηση της ελληνικής μεραρχίας, δηλώνοντας ότι η απόφαση ανήκε αποκλειστικά στην ελληνική κυβέρνηση. Η κυπριακή ηγεσία δεν ενίσχυσε την Εθνική Φρουρά, αντιθέτως διέσπασε τις δυνάμεις της σχηματίζω νέο Επικουρικό Σώμα και ενισχύοντας περαιτέρω την Αστυνομία με σύγχρονο εξοπλισμό. Ήταν προφανές ότι η Λευκωσία δεν εμπιστευόταν την Αθήνα, της οποίας η θέση αποδυναμωνόταν επίσημα, ενώ οι όροι του Κυπριακού μεταβάλλονταν δραστικά και ολοένα και πιο απροκάλυπτα υπέρ της Άγκυρας.

Η τελική συμφωνία

Στις 4 Δεκεμβρίου 1967 τελείωσε η κρίση, με την αποδοχή της έκκλησης του Γενικού Γραμματέα από τις κυβερνήσεις Ελλάδας, Τουρκίας και Κύπρου. Βάσει αυτής, η μεραρχία αποχώρησε εντός του ορισθέντος χρονοδιαγράμματος. Στην Ελλάδα, η υποχώρηση της στρατιωτικής κυβέρνησης και η απόσυρση της μεραρχίας δυσαρέστησε σημαντική μερίδα αξιωματικών χαμηλού και μέσου βαθμού, καθώς εκτιμούσαν ότι με τα σχέδια και τις στρατιωτικές δυνατότητες που διέθετε η Ελλάδα εκείνη την περίοδο μια τουρκική επέμβαση θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί επιτυχώς.

Η αποχώρηση της ελληνικής μεραρχίας μείωσε σοβαρά την αμυντική ικανότητα της Κύπρου, χωρίς να εξασφαλίσει καμία δέσμευση σεβασμού της κυριαρχίας και εδαφικής ακεραιότητάς της. Στα μάτια των Τούρκων, η Ελλάδα δεν είχε τη θέληση ή την ικανότητα να υπερασπίσει τη νήσο. Ήταν εμφανές ότι το στρατιωτικό καθεστώς προέκρινε τη δική του σωτηρία από εκείνη της Κύπρου, καθώς η πιθανότητα ενός ελληνοτουρκικού πολέμου θα είχε ως αποτέλεσμα την ανατροπή του. Έτσι, μια τουρκική απόβαση στην Κύπρο είχε πια πολλές περισσότερες πιθανότητες να πετύχει, άρα και να πραγματοποιηθεί.

Ευάγγελος Σπιθάκης  – Αλέξανδρος Τσαπάρας ( Γ4)