Στην παρούσα συνέντευξη ζητήσαμε από τον Διευθυντή του σχολείου μας να μας πει λίγα λόγια για τον διοικητικό, εκπαιδευτικό και παιδαγωγικό του ρόλο στο Γυμνάσιό μας.

Η συνέντευξη εξελίχτηκε ως εξής:

-Κύριε Διευθυντή, αρχικά θα θέλαμε να σας ευχαριστήσουμε για τον πολύτιμο χρόνο που μας αφιερώνετε και να σας ζητήσουμε να μας πείτε  λίγα πράγματα για εσάς.

Εγώ ευχαριστώ για την ευκαιρία που μου δίνετε.

Καταρχάς, κοντεύω σιγά σιγά στα 50. Το πρώτο μου πτυχίο είναι Μαθηματικού και ως μαθηματικός διορίστηκα στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Τώρα, διαθέτω κάποια άλλα προπτυχιακά, μεταπτυχιακά και κάποιες άλλες σπουδές που πηγαίνουν σε επίπεδο διδακτορικού, αλλά στέκομαι στο ότι είμαι κι εγώ μπαμπάς με τέσσερα παιδιά και αισθάνομαι πολύ ωραία που βρίσκομαι σε ένα σχολείο που έχει καλά παιδιά, που επιθυμούν να συνεργαστούν και να βελτιωθούν στη ζωή τους.

Πώς επιλέξατε το επάγγελμα του εκπαιδευτικού;

Είναι λίγο τυχαίο και λίγο συνειδητό. Το επάγγελμα του εκπαιδευτικού είναι ένα λειτούργημα και έχεις να κάνεις κάθε μέρα με νέα παιδιά, με νέες ιδέες, με διαμόρφωση χαρακτήρων. Είναι ένα στοίχημα, που κάθε χρονιά ανανεώνεται και αυτό είναι από τα χαρακτηριστικά που κι εγώ εκτιμώ πολύ στο επάγγελμά μας.

Ποιες δεξιότητες πιστεύετε πως πρέπει να διαθέτει ένας εκπαιδευτικός για να γίνει διευθυντής;

Να έχει πολύ μεγάλη υπομονή και επιμονή,  να αγαπάει πάρα πολύ τα παιδιά, να είναι οργανωτικός,  να συνεργάζεται και το κυριότερο είναι ότι θα πρέπει στις μέρες μας να έχει και ψηφιακές δεξιότητες, γιατί τα συστήματα όλα έχουν περάσει σε ψηφιακό επίπεδο.

 Ποια είναι τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζει ένα σχολείο;

Τα προβλήματα είναι πολλά και είναι καθημερινά. Τα χωρίζουμε, αν θέλουμε, σε δύο κατηγορίες. Η πρώτη έχει να κάνει με το οικονομικό, με το κτηριακό, το κομμάτι της λειτουργίας του σχολείου, δηλαδή με τα ρεύματα, με τα νερά και όλα αυτά και η  δεύτερη είναι το παιδαγωγικό κομμάτι, που είναι και το πιο σημαντικό. Εκεί έχουμε να κάνουμε με παιδιά, με γονείς, με μαθητές. Τώρα τελευταία, οι καιροί είναι λίγο δύσκολοι και θα πρέπει να λειτουργούμε περισσότερο παιδαγωγικά αλλά, δυστυχώς, ο χρόνος μας δε φτάνει, γιατί εξαντλείται σε μεγάλο βαθμό στα λειτουργικά.

 Ποιον ρόλο πιστεύετε ότι παίζει η ποινή στους μαθητές που παραβιάζουν τους σχολικούς κανόνες;

Η ποινή από τη φύση της είναι παιδαγωγικού χαρακτήρα, δηλαδή δε θέλουμε κάποιον να τον τιμωρήσουμε. Εδώ δεν είναι ένα σωφρονιστικό ίδρυμα. Πρέπει να καταλάβει ένα παιδί, όταν κάνει κάτι αρνητικό, ότι υπάρχουν κάποιες συνέπειες και, όταν κάνει κάτι θετικό, υπάρχει μια επιβράβευση. θα πρέπει να το νουθετούμε, να το συμβουλεύουμε. Άρα, η ποινή έχει παιδαγωγικό χαρακτήρα και εκεί εστιάζουν και οι καθηγητές και ο διευθυντής και οι υποδιευθυντές και όλοι.

 Ποια είναι η πολιτική του σχολείου για την υποστήριξη των μαθητών με ειδικές ανάγκες ή μαθησιακές δυσκολίες;

Νομίζω ότι είναι μια από τις πιο σημαντικές ερωτήσεις, γιατί τις μαθησιακές δυσκολίες των  παιδιών στις μέρες μας είναι πολύ πιο εύκολο να  τις εντοπίσουμε, να τις αποτυπώσουμε και να μπορέσουμε να βοηθήσουμε. Στο δικό μας το σχολείο   λειτουργεί ένα τμήμα ένταξης εξαιρετικά. Όπως και σε πολλά άλλα σχολεία, υπάρχει μια ομάδα, που ονομάζεται ΕΔΥ, η οποία απαρτίζεται από καθηγητές, από ψυχολόγο, κοινωνικό λειτουργό και τους διευθυντές. Η ομάδα αυτή φροντίσαμε -τουλάχιστον τα χρόνια που είμαι εγώ διευθυντής- να λειτουργεί πολύ στενά, πολύ αποτελεσματικά και ουσιαστικά και έτσι να μπορούμε να βοηθάμε όλα τα παιδιά και να αισθάνονται ότι ισότιμα συμμετέχουν κάπου. Είναι το πρώτιστο που πρέπει να κάνουμε.

 Ποιον ρόλο πιστεύετε ότι πρέπει να έχει η συνεργασία μεταξύ σχολείου και οικογένειας;

Το έχετε ακούσει κι εσείς πολλές φορές, γιατί είστε στη Γ΄ τάξη,  ότι το σχολείο είναι προέκταση της οικογένειας. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι, όταν μια οικογένεια λειτουργεί αποτελεσματικά, εμείς είμαστε εδώ για να συνεχίσουμε και να βοηθάμε, ώστε να ενισχύεται η αποτελεσματικότητα στη λειτουργία. Όταν όμως υπάρχουν οικογένειες οι οποίες αντιμετωπίζουν κάποιες δυσκολίες, δηλαδή τα λιμάνια των παιδιών είναι σε τρικυμία, οφείλουμε να βοηθάμε τους γονείς και να δίνουμε λύσεις, έτσι ώστε τα παιδιά - γιατί δεν είναι μόνο δικά τους παιδιά, είναι και δικά μας πνευματικά παιδιά - να μπορούν να αντιμετωπίζουν τα προβλήματά τους. Άρα πρέπει να συνεργαζόμαστε κάθε μέρα, σε κάθε επίπεδο.

Ποιες είναι οι βασικές προτεραιότητες και στόχοι του σχολείου για τη φετινή χρονιά;

Το σχολείο έχει κάποιους στόχους, που παραμένουν κάθε χρόνο, αλλά προσπαθούμε να τους εκπληρώνουμε στο μεγαλύτερο βαθμό. Το σχολείο πρέπει να είναι περισσότερο αποτελεσματικό. Σε ό,τι έχει να κάνει με τους παιδαγωγικούς μας στόχους, πρέπει να ενισχύσουμε τη συμπερίληψη, για να γίνει ένα συμπεριληπτικό σχολείο, ένα σύγχρονο σχολείο. Αλλά ,εκτός αυτού, προσπαθούμε τα δύο τελευταία χρόνια να το κάνουμε ένα σχολείο που να αναπτύσσει καινοτομίες, να έχει εξωστρέφεια, τα παιδιά να συμμετέχουν σε προγράμματα, γιατί δεν μπορεί ένα σχολείο να ζει σε ένα αποστειρωμένο περιβάλλον. Πρέπει να συνεργάζεται με την κοινωνία, καθώς τα παιδιά μας είναι και αυριανοί πολίτες, πρέπει να δουν πού ανήκουν και πώς μπορούν εκεί να αναπτυχθούν και να ανθίσουν. Άρα, το σχολείο τι κάνει; Προσπαθεί να συνεργαστεί με όλους εκείνους τους φορείς που μπορεί για το καλό των παιδιών.

Ποια είναι η πιο έντονη ανάμνηση από τα δικά σας μαθητικά χρόνια;

Εδώ παύει να ισχύει ο ρόλος του Διευθυντή και μου έρχονται στο μυαλό οι μικροπονηριές που θέλαμε να κάνουμε. Αν ήταν κανένα μάθημα λίγο έτσι πιο δύσκολο, για εμένα ήταν τα Αρχαία, δυσανασχετούσαμε, ψάχναμε να βρούμε λίγο χρόνο, να μπούμε πιο αργά και να φύγουμε λίγο πιο νωρίς. Όταν είχαμε γυμναστική, πάντοτε ήμαστε πάρα πολύ χαρούμενοι. Να πούμε, βέβαια, ότι είναι έντονες οι  αναμνήσεις, γιατί τότε δεν υπήρχε το κινητό, δεν υπήρχαν τα κομπιούτερ και η κοινωνική δικτύωση. Ήταν πραγματικές οι σχέσεις και, στο ενδιάμεσο, την ώρα που πηγαίναμε στο σχολείο ή επιστρέφαμε, είχαμε τη δυνατότητα με τους φίλους μας να συζητάμε και να μοιραζόμαστε τους προβληματισμούς μας. Τώρα, μετά από τόσα χρόνια, τα αναπολώ βιώνοντας την καθημερινότητα των δικών μου των παιδιών και των μαθητών μας. Άρα, είναι πολύ όμορφες οι αναμνήσεις που έχω.

 Και, για να κλείσει ωραία η κουβέντα, ποιο είναι το τραγούδι που θα αφιερώνατε στους μαθητές σας; 

Νομίζω ότι, όπως το ξέρετε κι εσείς,  είμαστε πολύ ΄΄φαν΄΄ της ποντιακής μουσικής. Άρα, λοιπόν, θα πάρουμε ένα τραγούδι από τα ποντιακά, το οποίο λέει «Μάθα γράμματα Γιωρίκα, άνθρωπος να ’ίνεσαι, να μην τυραννιέσαι», που σημαίνει, άμα το μεταφέρουμε στην κοινή νεοελληνική, ότι είναι καλό να μαθαίνεις γράμματα, έτσι ώστε να γίνεις άνθρωπος, να αναπτύξεις τον χαρακτήρα σου, τις ιδέες σου, την προσωπικότητά σου. Και είναι και επίκαιρο αυτό, γιατί τότε οι άνθρωποι θέλανε να φύγουν από τα χωράφια και τη δύσκολη ζωή και να κινηθούν κάπου αλλού. Εμείς όμως γιατί θέλουμε τα δικά μας τα παιδιά να μάθουν γράμματα; Για να αντιμετωπίσουν τη ζωή όσο πιο ώριμα γίνεται, για το καλό τους. Γιατί είναι οι κίνδυνοι πολλοί και θέλουμε προσωπικότητες δυναμικές και ολοκληρωμένες.

Σας ευχαριστούμε πολύ!

Κι εγώ σας ευχαριστώ πάρα πολύ!!!

Στο σημείο αυτό η συζήτησή μας τελείωσε. Ήταν πράγματι μια ανθρώπινη, εποικοδομητική επικοινωνία που ,να επισημάνουμε, έγινε σε ένα κλίμα θετικό, ευχάριστο, άνετο.