Ορέστης:

            Είμαι σίγουρος ότι κάτι πήγε στραβά, το είχα δει στο βλέμμα της, οι αναμνήσεις της δεν είχαν σβήσει.  Θυμάται τι είχε ζήσει.  Και αν αυτό ήταν αλήθεια ποτέ ξανά δε θα ήταν ασφαλής.  Είχε λειτουργήσει με όλους τους άλλους γιατί όχι και μ’ αυτή, που σήμαινε τόσα για μένα;  Μπορεί να είχα καταφέρει να τους προστατεύσω και να σβήσω τις αναμνήσεις τους, αλλά δεν ήμουν σίγουρος ότι θα μπορούσα να το ξανακάνω.  Υποτίθεται ότι όλα θα πήγαιναν καλά, θα ζούσα λίγο καιρό μαζί τους και μετά θα πήγαινα μαζί του και εξαφανιζόμουν.  Έπρεπε να μισώ όλα τα ανθρώπινα συναισθήματα, να μη νιώθω τίποτα γι’ αυτά τα παιδιά.  Μέσα σ’ αυτούς τους λίγους μήνες ένιωσα ότι ανήκω εκεί, δε μπορούσα να αποχωριστώ αυτή τη ζωή γι’ αυτόν το λόγο.  Θα ήταν όλοι σε κίνδυνο, αν δεν έσβηνα τις αναμνήσεις τους από εκείνο το βράδυ.  Αλλά δεν έπρεπε να μείνω μαζί τους, έπρεπε να φύγω.  Η καρδιά μου όμως δεν ήταν πρόθυμη να με ακολουθήσει.  Είχε για πρώτη φορά αισθανθεί πράγματα που ήταν αδύνατο να αισθανθεί.  Τα νήματα των ζωών μας είχαν ενωθεί.   Τώρα που απέτυχα να την κάνω να ξεχάσει τα πάντα, μέχρι την τελευταία μου πνοή θα την προστάτευα.

Δεν ήμουν ο μόνος που ήξερε ότι θυμόταν.  Το ένιωθα, κάποιος την παρακολουθούσε συνέχεια. Γιατί όμως να συμβαίνει αυτό;  Πως γίνεται να ήξεραν;  Δεν είχε δει πολλά, ώστε να θέλουν να τη βγάλουν από τη μέση.  Είχε λιποθυμήσει πριν από τη μάχη μας.  Ήξερα ότι ήθελαν να τους βλάψουν για να πάω μαζί τους.  Γι’ αυτό είχαν εισχωρήσει στις σκέψεις των φίλων μου, για να συμβούν όλα αυτά.  Μετά από εκείνο το βράδυ ήξεραν ότι δεν θα πήγαινα ποτέ πια μαζί τους.  Τους είχα αναγκάσει  να υποσχεθούν ότι δε θα ξαναενοχλούσαν κανέναν από αυτούς.

Αφού τους είχα νικήσει, δε μπορούσαν να παραβούν αυτή την υπόσχεση.  Όμως την παρακολουθούσαν, της δημιουργούσαν φόβους, προσπαθούσαν να την κάνουν να νιώθει φρικιό, για να μην ανήκει πια στα άτομα που δε μπορούσαν να βλάψουν.  Θα μπορούσαν όμως να εισχωρήσουν μέσα στις σκέψεις της. Ήταν πανίσχυροι και άκαρδοι, είχαν κάνει πολύ χειρότερα.  Γιατί δεν το προσπαθούσαν;

Τόσα πολλά γιατί πάντα μπορούσα να ξέρω το επόμενο βήμα όλων, μα τώρα το μόνο που ήξερα ήταν ότι ήταν σε κίνδυνο και ότι έπρεπε να κάνω τα πάντα για να την προστατεύσω με δυνάμεις ή χωρίς.

Όμως ήμουν αρκετά αδύναμος και δε μπορούσα να τη βοηθήσω, να προσπαθήσω να την προστατέψω μπαίνοντας στα όνειρά της, κρατώντας την κοντά μου.  Είχαν το πλεονέκτημα.  Μπορούσαν  τόσο εύκολα να την τραβήξουν μακριά μου, αλλά δεν το έκαναν.  Θα το είχα αισθανθεί.  Απομακρύνονταν από μόνη της.  Φοβόταν, ένιωθε ότι αν μου έλεγε τα πάντα και με εμπιστευόταν θα με έχανε, όπως και όλους τους άλλους.  Είχε αλλάξει.  Ότι είχε γίνει εκείνο το βράδυ την είχε μεταμορφώσει και απομακρύνει.

Μου θύμιζε τον εαυτό μου πριν έρθω εδώ.  Όταν ακόμα αναζητούσα τα κομμάτια του εαυτού μου, που με έκαναν διαφορετικό και απομονωμένο.  Αυτή η μοναξιά μου είχε στερήσει ότι ανθρώπινο υπήρχε πάνω μου.  Με είχε κάνει να τους ακολουθήσω και να ξεχάσω τη ζεστασιά των συναισθημάτων.  Είχα γίνει δυνατός.  Τους είχα δείξει ότι οι ικανότητές μου ήταν απεριόριστες.  Γι’ αυτό μου έδωσαν και κάποιες ελευθερίες.  Γι’ αυτό τους γνώρισα.  Με είχαν σώσει, δε θα άφηνα κανέναν να τους βλάψει.  Ότι και να ήθελαν από την καλύτερή μου φίλη δεν ήμουν διατεθειμένος να τους αφήσω να το πάρουν.

Είχα ξυπνήσει από την ψευδαίσθηση στην οποία με είχαν κάνει να ζω εξαιτίας της.  Ίσως να μην χρειαζόταν τόση προστασία όσο πίστευα ότι θα χρειάζονταν. Τους ήξερα καλά.  Το γεγονός ότι απλά την παρακολουθούσαν και δεν έκαναν κάποια άλλη κίνηση , σήμαινε ότι κάτι πιο δυνατό από αυτούς τους σταματούσε.  Ακόμα και αν ήταν ασφαλής όμως, δε μπορούσα να την αφήσω να βγει από τη ζωή μου.  Τη χρειαζόμουν για να παραμείνω αυτό που ήμουν.  Όμως ποτέ κανείς δεν ξέρει τι επιφυλάσσει η ζωή.

…συνεχίζεται

Αντωνία Ποδότα