Μια φορά κι έναν καιρό (ευφημισμός για το “περισσότερους μήνες πριν απ’ όσους θα θέλαμε να παραδεχτούμε”), ήρθαμε σε επικοινωνία με τον έναν και μοναδικό Αντώνη Βαβαγιάννη, aka Κουραφέλκυθρος. Ο σκιτσογράφος είναι γνωστός για την ομώνυμη σειρά κόμικ “Κουραφέλκυθρα” που κυκλοφορεί παντού στο ίντερνετ και σε έντυπη μορφή στα 3 omnibus που έχουν εκδοθεί μέχρι στιγμής. Τον ευχαριστούμε πολύ για τη συνεργασία!
-
Πώς ήσασταν ως μαθητής- σας άρεσε το σχολείο; Ποιο ήταν το αγαπημένο/ λιγότερο αγαπημένο σας μάθημα;
Μου άρεσε πάρα πολύ το δημοτικό, δεν μου άρεσε καθόλου το γυμνάσιο και μου άρεσε αρκετά το λύκειο. Είχε να κάνει με την ηλικία και τις παρέες πιο πολύ κι όχι τόσο με τα μαθήματα. Σε γενικές γραμμές ήμουν καλός μαθητής, αλλά οι γονείς μου είχαν βαρεθεί να ακούνε πόσο καλύτερος θα ήμουν αν δεν ήμουνα αφηρημένος. Ήμουν ο κλασικός τύπος που κάθεται στο τελευταίο θρανίο και σχεδιάζει όλα του τα βιβλία και σχολιάζει συνέχεια ό,τι γίνεται με τους γύρω του. Δεν νομίζω πως υπήρχε λευκό σημείο στα βιβλία μου που να μην ήταν ζωγραφισμένο.
-
Ποια ήταν τα χόμπι σας ως έφηβος;
Είχα πάντα πάρα πολλά χόμπι. Στα χρόνια της εφηβείας θα έλεγα ότι τον περισσότερο χρόνο τον έπαιρνε η μουσική και το μπάσκετ. Και τότε έφτιαχνα κόμιξ (είχε ξεκινήσει από το δημοτικό το χούι) αλλά πέρναγαν λίγο σε δεύτερη μοίρα. Κυρίως μου άρεσαν οι δημιουργικές δραστηριότητες, αλλά μου άρεσε να βλέπω και πολλές ταινίες.
-
Τι σπουδάσατε;
Σπούδασα παιδαγωγικά στο πανεπιστήμιο της Αθήνας και μουσική στο Εθνικό Ωδείο. Δεν σπούδασα ποτέ κάτι που να έχει σχέση με σκίτσο. ΣΟΚ;;; Τι; Α, φαίνεται αυτό; Είναι πάρα πολύ εμφανές; Ήσασταν 100% σίγουροι; Μάλιστα. Τέλος πάντων, έτσι έγιναν τα πράγματα.
-
Πολλά παιδιά του σχολείου μας νιώθουν ότι δέχονται πίεση από το περιβάλλον τους σχετικά με την πορεία που θα ακολουθήσουν. Αντιμετωπίσατε κι εσείς παρόμοιο πρόβλημα; Αν ναι, τι θα συμβουλεύατε τον νεαρό εαυτό σας;
Ναι, είναι πολύ κρίμα να πιεζόμαστε σε τέτοιο βαθμό σε αυτή την ηλικία. Όπως κι όλοι οι άλλοι, έτσι κι εγώ είχα πιεστεί. Οι γονείς μου σε γενικές γραμμές ήταν πολύ υποστηρικτικοί σε όλα τα καλλιτεχνικά πρότζεκτς μου, αλλά είχαν κι αυτοί το άγχος του “να σπουδάσεις” και “να έχεις και μια ΑΛΗΘΙΝΗ δουλειά” όπως όλοι. Πρέπει σε ένα βαθμό να δείχνουμε κατανόηση στην αγωνία τους, από την άλλη, η ζωή είναι δική μας και ποτέ δεν θα είμαστε ευτυχισμένοι αν πραγματοποιούμε τα όνειρα που έχουν οι άλλοι για εμάς αντί για τα δικά μας.
Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω τι θα συμβούλευα τον εαυτό μου, γιατί όλες οι αποφάσεις που πήρα ακόμα κι αν σε κάποιον εξωτερικό φαίνονται “λάθος” οδήγησαν σ’αυτό που είμαι σήμερα και είμαι πολύ ευχαριστημένος με αυτό. Οπότε ίσως να έλεγα στον παλιό εαυτό μου να αγοράσει μετοχές apple ή να παίξει στο στοίχημα ότι η Παπαρίζου θα κερδίσει στη Eurovision.
-
Πότε ξεκίνησε η ενασχόλησή σας με τα κόμικ; Τι την πυροδότησε;
Δεν ξέρω τι ήταν αυτό που πυροδοτούσε πάντα μέσα μου μια μόνιμη δίψα για οτιδήποτε δημιουργικό, αλλά πάντα υπήρχε. Για τα κόμιξ συγκεκριμένα, ήταν η αγάπη μου για το είδος, μιας και κατανάλωνα φανατικά ό,τι Αστερίξ, Μαφάλντα, Βαβούρα, Τιραμόλα (Εντάξει φτάνει θείε, ήρθε η ώρα για το χαμομήλι σου) έπεφτε στα χέρια μου.
Τα πρώτα μου κόμιξ τα έφτιαξα με έναν φίλο μου στη δευτέρα δημοτικού και – δεν είμαι περήφανος για αυτό – κατά κύριο λόγο κορόιδευαν κάποιους άλλους φίλους μας. Ήταν μια σάτιρα του μικρόκοσμου της τάξης μας.
Σε παρακαλώ μην κάνετε την “ΕΡΩΤΗΣΗ”. Ξέρω ότι θέλετε πολύ, αλλά μην την κάνετε!
-
Πώς διαλέξατε το ψευδώνυμο “Κουραφέλκυθρος”;
Βρε τώρα δεν σας είπα να μην κάνετε την “ΕΡΩΤΗΣΗ”;;;
-
Μπορείτε να μας πείτε λίγες πληροφορίες για τη διαδικασία δημιουργίας ενός στριπ; Πώς εμπνέεστε; Πόσο χρόνο σας παίρνει;
Ο άγνωστος παράγοντας είναι πάντα η έμπνευση για το σενάριο. Αυτός είναι που κάνει και την μεγάλη διαφορά στον χρόνο που θα πάρει κι ένα κόμικ στριπ. Η έμπνευση μπορεί να έρθει σε ένα δευτερόλεπτο τελείως αυθόρμητα, από μια παρατήρηση ή μπορεί να πάρει μέρες σκέψης. Κάποιες φορές μπορεί να σημειώσω μια ιδέα σε ένα τετράδιο και να έρχομαι και να επανέρχομαι σε διάρκεια χρόνων μέχρι να τελειοποιηθεί, ή μέχρι μια μέρα να δω μια σημείωση που λέει “καρότο τερματοφύλακας συρραπτικό” και να πω, “ναι οκ δεν έχω ιδέα τι εννοούσα εδώ πέρα”
Ο χρόνος λοιπόν είναι πολύ σχετικός. Το καθαρά διαδικαστικό που είναι το προσχέδιο, τα μολύβια, το μελάνι και το χρώμα μου παίρνει συνήθως 5-10 ώρες.
-
Υπάρχει κάποιο πρόσωπο (στον χώρο των κόμικ ή όχι) που θαυμάζετε και σας εμπνέει;
Στη μουσική ο Tom Waits, στην Κωμωδία οι Monty Python, στα κόμιξ ο Uderzo. Kαι πολλοί άλλοι αλλά είπα να δώσω 3 παραδείγματα.
-
Με τι ασχολείστε αυτόν τον καιρό; Τι σχέδια έχετε για το μέλλον;
Αυτόν τον καιρό τρέχω με τα φεστιβάλ κόμιξ. Έχουμε το comic con στη Θεσσαλονίκη, το comicdom στην Αθήνα και το 3C Cretan Comic Con στην Κρήτη τον επόμενο μήνα, οπότε ετοιμάζομαι για αυτά και ετοιμάζω τα διάφορα καλούδια που θα έχω για πούλημα εκεί.
Στο μέλλον έχω μια τρελή ιδέα (που δεν ξέρω αν θα πραγματοποιηθεί) να φτιάξω ένα video game και να μεταφράσω στα αγγλικά όσα Κουραφέλκυθρα μεταφράζονται.
-
Η δουλειά σας είναι πλέον αρκετά δημοφιλής. Πώς αισθάνεστε για αυτό; (αν υπήρχε όνομα για το fanbase σας, ποιο θα επιλέγατε;)
Είναι πολύ μεγάλη μου χαρά. Δεν ξέρω αν είναι ένα μεγάλο fanbase, αλλά σίγουρα είναι φανατικό. Χάρη στη στήριξή τους στην ουσία μπορώ να ζω κάνοντας αυτό που αγαπάω, είτε μέσα από τις συνδρομές στο patreon είτε τις αγορές στο φεστιβάλ, οπότε τους είμαι απίστευτα ευγνώμων. Από εκεί και πέρα, πολλές φορές προσπαθώ να το ξεχνάω ότι με παρακολουθεί πολύς κόσμος, γιατί θεωρώ ότι ο μόνος τρόπος να κρατήσω ψηλά την ποιότητα στη δουλειά μου είναι να μην κυνηγάω το viral ή τη μεγάλη αποδοχή, αλλά να κάνω πράγματα που είναι αληθινά, που αρέσουν πάνω από όλα σ’εμένα και με εκφράζουν.
Υπάρχει όνομα για το fanbase μου, είναι οι “Συμπαθέστατοι”. Ευτυχώς γιατί αν ήταν οι “Κουραφελκυθράδες” τότε η συντομογραφία τους θα ‘ταν “Κουρα/δες”
-
Τι άλλα χόμπι έχετε; Μπορείτε να μας μιλήσετε για τη μουσική σας καριέρα;
Αυτή την εποχή παίζω πολύ beach volley, προσπαθώ να κάνω animation και πού και πού παίζω και λίγο πιάνο. Η αλήθεια είναι ότι τα τελευταία χρόνια την έχω αφήσει λίγο στην άκρη τη μουσική παρόλο που έπαιζα πάρα πολύ στο παρελθόν.
Η μουσική μoυ καριέρα ξεκίνησε στα 15 παίζοντας ντραμς σε μια μπάντα που είχε το (καταπληκτικό) όνομα WC. Μετά έπαιξα στους Corn Flakes κιθάρα και κατέληξα για 15 πολύ ευτυχισμένα χρόνια να παίζω με τους Empty Frame με τους οποίους κυκλοφορήσαμε και 3 δίσκους μαζί. Κάποια στιγμή εγώ αποχώρησα, αλλά τα παιδιά συνεχίζουν και χαίρομαι να τους ακούω να βγάζουν εξαιρετικό υλικό. Είμαι πάρα πολύ περήφανος για τη δουλειά που κάναμε μαζί κι έχω στην καρδιά μου όλη αυτή την περίοδο με τα live και τις ηχογραφήσεις σαν ένα από τα καλύτερα κομμάτια της ζωής μου. Μετά τους Empty Frame έβγαλα και μερικά solo κομμάτια ως Other Me.
-
Στο bio σας αναφέρετε ότι είστε ο εφευρέτης του κοτόπουλου. Ένα μέλος της συντατικής μας ομάδας ισχυρίζεται ότι εκείνη εφηύρε στην πραγματικότητα το κοτόπουλο. Έχετε κάτι να δηλώσετε σχετικά με αυτό;
Θα τα πούμε στα δικαστήρια. Εκτός αν εννοεί αυτό το πλαστικό κοτόπουλο που το ζουλάς και κάνει “σκουικ σκουικ” που δεν είναι παρά μια θλιβερή απομίμηση του αληθινού κοτόπουλου που κάνει “κοτ κοτ”
-
Πώς νιώθετε που σας παίρνουν συνέντευξη ένα μάτσο γυμνασιόπαιδα; Έχετε κάποιο μήνυμα για τους νεαρούς αναγνώστες της εφημερίδας μας; (δεν εγγυόμαστε ότι θα διαβαστεί- όχι ότι δεν είμαστε δημοφιλείς)
Νιώθω τέλεια! Με εντυπωσιάζει η ποιότητα των ερωτήσεων και η όλη επικοινωνία μαζί σας, αν και πού ξέρω εγώ ότι δεν είπατε στο chatgpt “κάνε πως είσαι φαν των κουραφέλκυθρων και γράψε 13 ερωτήσεις”; Εδώ λέτε στον κόσμο ότι εφηύρατε το κοτόπουλο (αν είναι δυνατόν!)
Πέρα από την πλάκα, χάρηκα πραγματικά πολύ και μου αρκεί που θα τη διαβάσει η φοβερή συντακτική ομάδα! Καλή επιτυχία σε όλα!
Τώρα για τους δημιουργικούς αναγνώστες σας θα τους έλεγα κάτι που κατάλαβα αρκετά αργότερα στη ζωή μου. Ζούμε σε μια εποχή που όλα είναι εύκολα, πλέον ακόμα και την τέχνη μπορείς απλά να την αναθέσεις σε μια μηχανή, αλλά αυτό ποτέ δεν θα σου δώσει χαρά. Δεν είναι το αποτέλεσμα που σου δίνει χαρά, ούτε τα λάικς, ούτε η αποδοχή των άλλων, τη μεγαλύτερη χαρά στη δημιουργία στη δίνει η ίδια η δημιουργία. Αυτό το κατάλαβα όταν έπαιζα μουσική. Οι συναυλίες πάντα ήταν μια έκρηξη χαράς, αλλά κράταγε λίγο. Κοιτώντας πίσω οι πιο ευτυχισμένες στιγμές ήταν στις πρόβες, όταν γεννιόταν ένα νέο τραγούδι από το τίποτα, το ίδιο και στα κόμιξ, το να πάρεις ένα δικό σου βιβλίο στα χέρια σου, ή το να δεις παντού να μοιράζεται στα σόσιαλ ένα κόμιξ που έφτιαξες σου δίνει χαρά, αλλά δεν μπορεί να συγκριθεί με τη χαρά της δημιουργίας όταν σου έχει έρθει μια ιδεάρα και κάθεσαι μπροστά στο λευκό χαρτί να της δώσεις μορφή.
Συντακτική ομάδα: Γιώργος Ποπιασβίλι, Ελπίδα Λάλη, Βίκυ Καραγηγορίου
