γράφει η μαθήτρια της Γ “ τάξης  Μαρία Μαββίδου

   Το σχολικό μας περιοδικό δίνει σε όλους τους μαθητές την ευκαιρία να δημοσιοποιήσουμε τις απόψεις για θέματα επικαιρότητας που απασχολούν τους νέους της ηλικίας μας. Ένα τέτοιο ζήτημα είναι και σχέσεις των εφήβων με τους γονείς τους.

   Στην εφηβεία ο νέος αποχωρίζεται ουσιαστικά τους γονείς του και εγκαταλείπει σταδιακά το αίσθημα  του παιδιού. Ενώ ήταν πάντα στο επίκεντρο της προσοχής των γονιών, τώρα θα πρέπει να αναλάβει ο ίδιος ευθύνες. Έτσι, ο έφηβος έχει την αίσθηση ότι είναι πολύ ώριμος, ώστε μπορεί να τα αντιμετωπίσει όλα μόνος του. Επίσης, η απομάκρυνση των νέων κατά την περίοδο της εφηβείας προκαλεί κρίση στους γονείς, οι οποίοι δεν ξέρουν πώς να τη διαχειριστούν. Ο έφηβος δοκιμάζει συμπεριφορές διαφορετικές από των γονιών του για να εδραιώσει έτσι τη δική του ταυτότητα. Έρχεται σε σύγκρουση μαζί τους, όταν αυτοί θέλουν να τον συμβουλέψουν και αρνείται τις γνώσεις τους, διότι τις θεωρεί παλιές   . Σε περίπτωση που οι γονείς είναι υπερπροστατευτικοί, τότε πιστεύει πως δεν έχει προσωπική ζωή, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται συγκρούσεις μέσα στην οικογένεια.

   Ο έφηβος και η οικογένεια βρίσκονται σε συνεχή αλληλεπίδραση με έντονες προστριβές, χαρακτηριστικές αυτής της περιόδου. Διεκδικεί με πάθος την αυτονομία του, την ίδια στιγμή που εξαρτάται άμεσα από την οικογένειά του, καθώς διακηρύσσει την ανεξαρτησία του αλλά ταυτόχρονα αναζητά τη σιγουριά και τη στήριξη που παρέρχονται από τους γονείς του.

   Από την άλλη πλευρά, πολλοί γονείς δυσκολεύονται να προβλέψουν τη συμπεριφορά των παιδιών τους βασιζόμενοι σε κληροδοτημένες συμπεριφορές. Πολλά παιδιά που ήταν εύκολο μέχρι πρότινος να συμμορφωθούν, θεωρούνται  επαναστάτες από τους γονείς τους. Μπορεί, λοιπόν, οι ίδιοι να βλέπουν ένα υπάκουο παιδί να μετατρέπεται σε έναν απρόβλεπτο έφηβο και αυτό τους ανησυχεί. Έτσι γίνονται πιο πιεστικοί και κυριαρχικοί, με αποτέλεσμα και  έφηβος να βλέπει την αυτονομία του να απειλείται και να δημιουργούνται εντάσεις στην οικογένεια. Και οι ίδιοι οι γονείς, όμως, αντιμετωπίζουν δυσκολίες σε αυτήν τη φάση. Συχνά, οι ενήλικες νιώθουν χαμηλή αυτοεκτίμηση, χαμηλότερη ικανοποίηση από τη ζωή, αυξημένα καταθλιπτικά συναισθήματα και αρνητικές σκέψεις γιατί  συνήθως βρίσκονται στη μέση ηλικία, όταν τα παιδιά τους περνούν στην εφηβεία, ώστε να νιώθουν απαισιόδοξοι και νιώθουν ότι η ζωή δε θα γίνει καλύτερη απ’ αυτή που ζουν.

   Άρα οι γονείς των εφήβων θα πρέπει να είναι σταθεροί και, ταυτόχρονα, ευέλικτοι. Όπως αλλάζει το παιδί, έτσι θα πρέπει και η στάση του γονιού να διαφοροποιείται σιγά-σιγά, προσφέροντας, όμως, πάντα σταθερότητα.

   Είναι φανερό, λοιπόν, ότι πάντα θα υπάρχουν συγκρούσεις και έριδες ανάμεσα στους γονείς και τα παιδιά κατά την περίοδο της εφηβείας. Οι γονείς από τη δική τους πλευρά οφείλουν να είναι προσαρμοστικοί δείχνοντας κατανόηση στα παιδιά τους, ενώ οι έφηβοι πρέπει να είναι συγκρατημένοι και ήρεμοι προς τους γονείς τους.

γράφουν οι μαθήτριες της Γ” Γυμνασίου,  Παναγιωτοπούλου Σωτηρία, Καλφούντζου  Ευαγγελία, Ταβλαντά Ευδοκία

   Με τον όρο εφηβεία εννοούμε μία φάση ανάπτυξης της ζωής μας από την παιδική μέχρι την ενηλικίωση. Σε αυτό το χρονικό στάδιο της ζωής του, ο έφηβος, περνάει από διάφορες περίεργες καταστάσεις και από << δοκιμασίες>> όπως είναι οι ραγδαίες μεταβολές στο βιοσωματικό, νοητικό, συναισθηματικό και κοινωνικό τομέα της ζωής του.

   Κατά την γνώμη μας η χρονική περίοδος της εφηβείας είναι μία από τις πιο όμορφες αλλά και πιο δύσκολες περιόδους της ζωής ενός νεαρού ανθρώπου. Οι τεράστιες ορμονικές αλλαγές προκαλούν μεταβολές στην διάθεση ή και μπερδεμένα συναισθήματα. Πολλές φορές οι καυγάδες και οι συγκρούσεις με τους γονείς στο σπίτι επιβαρύνουν την συναισθηματικά φορτισμένη κατάσταση που βρίσκονται οι έφηβοι με αποτέλεσμα να γίνονται οξύθυμοι. Ίσως το πρώτο πράγμα που έρχεται στους γονείς να κάνουν όταν βλέπουν έναν έφηβο να φωνάζει και να θυμώνει μαζί τους, είναι να μπουν στον πειρασμό να φωνάξουν περισσότερο για να ισχυροποιήσουν τη δύναμη τους. Στην πραγματικότητα η αντίδραση αυτή των γονιών προκαλεί το αντίθετο των επιθυμητών αποτελεσμάτων.

   Οι έφηβοι περνάνε έντονες ψυχολογικές μεταπτώσεις, κοινωνικές αλλαγές (αναζητούν την ταυτότητά τους, αναλαμβάνουν περισσότερες ευθύνες, αναζητούν νέες εμπειρίες, επηρεάζονται  περισσότερο από φίλους και επικοινωνούν με διαφορετικούς τρόπους) και συναισθηματικές αλλαγές ( επιδεικνύουν έντονες συναισθηματικές αντιδράσεις, είναι περισσότερο εγωκεντρικοί και είναι πιο ευαίσθητοι). Επίσης υπάρχουν αρκετές μεταβολές στις σχέσεις του εφήβου. Θέλει πλέον να περνάει λιγότερο χρόνο με την οικογένειά του και περισσότερο με την παρέα του, έχει περισσότερες διαφωνίες και βλέπει τα πράγματα με διαφορετικό τρόπο.

Συμπερασματικά η εφηβεία είναι ένα μεταβατικό στάδιο στην ζωή ενός ατόμου που σημαντικό ρόλο παίζει ο θεσμός της φιλίας και της οικογένειας.

 Γράφει η μαθήτρια της Β” Γυμνασίου,  Περλάτου Αναστασία

      Ο ρατσισμός προέρχεται από την λέξη «ράτσα», που σημαίνει φυλή. Με τη λέξη «ρατσισμός» εννοούμε την άποψη σύμφωνα με την οποία μια φυλή ή ένα έθνος είναι ανώτερα από όλες τις υπόλοιπες. Ακόμη με τον όρο αυτόν εννοούμε την άσχημη και προσβλητική συμπεριφορά προς κάποια άτομα, ομάδες και ολόκληρους λαούς.

        Τα είδη του ρατσισμού που συναντάμε στην καθημερινότητα είναι αρκετά. Εκτός από τον εθνικό-φυλετικό ρατσισμό διαπιστώνεται και ο θρησκευτικός, σύμφωνα με τον οποίο μια θρησκεία είναι η αληθινή και η καλύτερη, γι” αυτό πρέπει να επικρατήσει μόνη αυτή σε όλη τη γη.Επίσης, παρατηρείται και ο κοινωνικός ρατσισμός, που οι άνθρωποι συμπεριφέρονται εχθρικά και προσβλητικά σε άλλους, που είτε είναι διαφορετικοί από αυτούς είτε έχουν κάποια ιδιαιτερότητα, όπως τα άτομα με ειδικές ανάγκες, οι μετανάστες, οι ναρκομανείς και οι ομοφυλόφιλοι. Ακόμα ένα είδος ρατσισμού είναι αυτός που δεν αποδέχεται το γυναικείο φύλο, διότι οι άντρες πιστεύουν ότι οι γυναίκες είναι κατώτερες από αυτούς.

         Οι επιπτώσεις του ρατσισμού είναι άσχημες για τον άνθρωπο. Πολλά θύματα που δέχονται ρατσιστική συμπεριφορά αποκτούν ψυχολογικά προβλήματα στην πορεία, απομονώνονται και πέφτουν σε κατάθλιψη. Επίσης, παραβιάζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι ατομικές ελευθερίες, τη στιγμή που καθένας έχει δικαίωμα να πιστεύει σε όποιον και  ό,τι θέλει.

          Συμπεραίνοντας, ο ρατσισμός επιφέρει μόνο αρνητικές επιπτώσεις στον άνθρωπο και στην κοινωνία, οδηγώντας σε συγκρούσεις μεταξύ τους άτομα, ομάδες και λαούς. Για να αλλάξει αυτή η κατάσταση, πρέπει να καταλάβουμε ότι είμαστε όλοι ίσοι αλλά και διαφορετικοί.

Γράφουν οι μαθήτριες της Γ”  Γυμνασίου,   Χρηστίδου Θωμαή και   Κόντρα Άντζελa

  Στη σημερινή κοινωνία σχεδόν όλοι οι έφηβοι νιώθουν μεγάλη καταπίεση από το περιβάλλον τους, νομίζουν πως είναι μόνοι τους  στον κόσμο, χωρίς να βρίσκουν στήριξη, με αποτέλεσμα να βρίσκονται σε αδιέξοδο.  Κάποιες από τις συναισθηματικές αλλαγές τους είναι ότι ο έφηβος επιδεικνύει έντονες συναισθηματικές αντιδράσεις σε διάφορες στιγμές. Η διάθεσή του μπορεί να φαίνεται απρόβλεπτη. Αυτές οι εκρηκτικές συμπεριφορές πιθανό να οδηγούν σε συγκρούσεις. Ο εγκέφαλος του παιδιού μαθαίνει ακόμα πώς να ελέγχει τα

   Οι αλλαγές αυτές προκαλούν εντάσεις ανάμεσα σε γονείς και εφήβους. Οι τελευταίοι αντιδρούν υπερβολικά και πειράζονται με το παραμικρό και έτσι έρχονται σε αντιπαράθεση με γνωστούς, φίλους, συγγενείς. Οι γονείς, από την άλλη, δεν καταλαβαίνουν την κατάσταση που βιώνουν τα παιδιά τους, ώστε τους φορτώνουν και με άλλες υποχρεώσεις. Πιέζονται στο σπίτι αλλά και στο σχολείο,  χωρίς να έχουν στήριξη από κάποιον δικό τους.συναισθήματά του και να τα εκφράζει. Επίσης, είναι πιο ευαίσθητο ψυχοσυναισθηματικά. Καθώς ο νέος μεγαλώνει, βελτιώνεται στο να διαβάζει και να επεξεργάζεται τα συναισθήματα των άλλων. Ακόμη είναι περισσότερο εγωκεντρικός, τον απασχολεί η εμφάνισή του και πώς αυτή θα προσεχθεί  από τους συνομήλικούς του. Συχνά συγκρίνει την εξωτερική του εμφάνιση με αυτή των φίλων του. Έπειτα, περνά από το στάδιο του άτρωτου. Τέλος, η ικανότητα λήψης αποφάσεων συνεχίζει να αναπτύσσεται και το παιδί μαθαίνει ότι οι πράξεις του έχουν ανάλογες συνέπειες.

   Για να κατανοηθεί, λοιπόν, αυτή η συμπεριφορά θα πρέπει οι γονείς να συζητάνε με τα παιδιά τους και να ακούν τις ανησυχίες τους, δίνοντας στο παιδί να καταλάβει ότι του έχουν εμπιστοσύνη. Να μπορούν να συζητάνε και να συμβουλεύουν ο ένας τον άλλον.

Εφηβεία-Οικογένεια

Το σχολικό μας περιοδικό δίνει σε όλους τους μαθητές την ευκαιρία να δημοσιοποιήσουμε τις απόψεις για θέματα επικαιρότητας που απασχολούν τους νέους της ηλικίας μας. Ένα τέτοιο ζήτημα είναι και σχέσεις των εφήβων με τους γονείς τους.

Στην εφηβεία ο νέος αποχωρίζεται ουσιαστικά τους γονείς του και εγκαταλείπει σταδιακά το αίσθημα  του παιδιού. Ενώ ήταν πάντα στο επίκεντρο της προσοχής των γονιών, τώρα θα πρέπει να αναλάβει ο ίδιος ευθύνες. Έτσι, ο έφηβος έχει την αίσθηση ότι είναι πολύ ώριμος, ώστε μπορεί να τα αντιμετωπίσει όλα μόνος του. Επίσης, η απομάκρυνση των νέων κατά την περίοδο της εφηβείας προκαλεί κρίση στους γονείς, οι οποίοι δεν ξέρουν πώς να τη διαχειριστούν. Ο έφηβος δοκιμάζει συμπεριφορές διαφορετικές από των γονιών του για να εδραιώσει έτσι τη δική του ταυτότητα. Έρχεται σε σύγκρουση μαζί τους, όταν αυτοί θέλουν να τον συμβουλέψουν και αρνείται τις γνώσεις τους, διότι τις θεωρεί παλιές   . Σε περίπτωση που οι γονείς είναι υπερπροστατευτικοί, τότε πιστεύει πως δεν έχει προσωπική ζωή, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται συγκρούσεις μέσα στην οικογένεια.

Ο έφηβος και η οικογένεια βρίσκονται σε συνεχή αλληλεπίδραση με έντονες προστριβές, χαρακτηριστικές αυτής της περιόδου. Διεκδικεί με πάθος την αυτονομία του, την ίδια στιγμή που εξαρτάται άμεσα από την οικογένειά του, καθώς διακηρύσσει την ανεξαρτησία του αλλά ταυτόχρονα αναζητά τη σιγουριά και τη στήριξη που παρέρχονται από τους γονείς του.

Από την άλλη πλευρά, πολλοί γονείς δυσκολεύονται να προβλέψουν τη συμπεριφορά των παιδιών τους βασιζόμενοι σε κληροδοτημένες συμπεριφορές. Πολλά παιδιά που ήταν εύκολο μέχρι πρότινος να συμμορφωθούν, θεωρούνται  επαναστάτες από τους γονείς τους. Μπορεί, λοιπόν, οι ίδιοι να βλέπουν ένα υπάκουο παιδί να μετατρέπεται σε έναν απρόβλεπτο έφηβο και αυτό τους ανησυχεί. Έτσι γίνονται πιο πιεστικοί και κυριαρχικοί, με αποτέλεσμα και  έφηβος να βλέπει την αυτονομία του να απειλείται και να δημιουργούνται εντάσεις στην οικογένεια. Και οι ίδιοι οι γονείς, όμως, αντιμετωπίζουν δυσκολίες σε αυτήν τη φάση. Συχνά, οι ενήλικες νιώθουν χαμηλή αυτοεκτίμηση, χαμηλότερη ικανοποίηση από τη ζωή, αυξημένα καταθλιπτικά συναισθήματα και αρνητικές σκέψεις γιατί  συνήθως βρίσκονται στη μέση ηλικία, όταν τα παιδιά τους περνούν στην εφηβεία, ώστε να νιώθουν απαισιόδοξοι και νιώθουν ότι η ζωή δε θα γίνει καλύτερη απ’ αυτή που ζουν.

Άρα οι γονείς των εφήβων θα πρέπει να είναι σταθεροί και, ταυτόχρονα, ευέλικτοι. Όπως αλλάζει το παιδί, έτσι θα πρέπει και η στάση του γονιού να διαφοροποιείται σιγά-σιγά, προσφέροντας, όμως, πάντα σταθερότητα.

Είναι φανερό, λοιπόν, ότι πάντα θα υπάρχουν συγκρούσεις και έριδες ανάμεσα στους γονείς και τα παιδιά κατά την περίοδο της εφηβείας. Οι γονείς από τη δική τους πλευρά οφείλουν να είναι προσαρμοστικοί δείχνοντας κατανόηση στα παιδιά τους, ενώ οι έφηβοι πρέπει να είναι συγκρατημένοι και ήρεμοι προς τους γονείς τους.

Μαρία Μαββίδου