Γράφουν οι μαθητές της Β”  Γυμνασίου Μπαλιόπουλος Νίκος, Κάτανας Γιάννης, Καπαγιαννίδου Ελένη, Παπαδοπούλου Ιωάννα

Η περίοδος των εξετάσεων είναι μια στρεσογόνα περίοδος για τους περισσότερους μαθητές, διότι καλούνται να αντιμετωπίσουν πάρα πολλά αρνητικά συναισθήματα μαζί. Κάποια από αυτά είναι:

• Φόβος Αποτυχίας: Ένα μεγάλο ποσοστό μαθητών φοβάται ότι δεν θα επιτύχει στις εξετάσεις, οπότε δε θα περάσει στην επόμενη τάξη, με αποτέλεσμα να οδηγείται στο στρες και τη λύπη.
• Αίσθηση ότι κρίνεται το μέλλον τους: Πολλοί μαθητές πιστεύουν ότι μία εξέταση καθορίζει τα πάντα ακόμα και το μέλλον τους ,ότι ένας χαμηλός βαθμός φέρνει το τέλος του κόσμου, πράγμα το οποίο δεν ισχύει καθόλου, διότι ως γνωστόν δεν ήρθε και η καταστροφή.
• Υψηλές Προσδοκίες: Από γονείς, καθηγητές, φίλους ακόμα και από τον ίδιο τον μαθητή υπάρχουν αρκετά υψηλές προσδοκίες. Ακόμα και αν δεν το λένε όλοι, η φράση «Πρέπει να τα πας καλά » είναι αρκετά σκληρή, με τους περισσότερους μαθητές όταν την ακούν να στρεσάρονται παραπάνω.
•  Σύγκριση με άλλους: Πολλοί άνθρωποι συγκρίνουν τους μαθητές και ιδιαίτερα τα αδέλφια, τα συγκρίνουν με βάση τους βαθμούς και τις επιδόσεις τους. Επίσης, κάνουν σχόλια του τύπου «Ο Γιώργος πήρε μεγαλύτερο βαθμό στην ιστορία από ότι εσύ». Όλα αυτά δημιουργούν στο παιδί άγχος και ανασφάλεια
• Κούραση λόγω έλλειψης ύπνου: Η κούραση κατά την περίοδο των εξετάσεων μπορεί να οφείλεται σε διάφορους παράγοντες, όπως το διάβασμα έως αργά. Λίγα και μικρά διαλείμματα και λιγότερη ξεκούραση οδηγούν και αυτά σε πανικό  και ανασφάλεια.
• Μεγάλη ύλη διαβάσματος: Τα σημερινά παιδιά δεν ανταποκρίνονται εύκολα σε πολύ μεγάλη πίεση. Η εξεταστέα ύλη είναι μεγάλη και το πρόγραμμα των εξετάσεων των μαθητών είναι πυκνό και όχι τόσο ευέλικτο, οπότε υπάρχει συνεχής πίεση χρόνου.
• Έλλειψη προετοιμασίας: Πολλά παιδιά δεν έχουν διαβάσει και  δεν έχουν προετοιμαστεί σωστά ή δε διάβασαν όσο θα ήθελαν με αποτέλεσμα να μην καταφέρουν να γράψουν τον βαθμό τον οποίον είχαν ως στόχο. Αυτό το φαινόμενο  οδηγεί τους μαθητές σε χαμηλούς βαθμούς.
• Κακές προηγούμενες εμπειρίες: Ένα μεγάλο ποσοστό μαθητών δεν έχουν μια καλή εμπειρία με τις ενδοσχολικές εξετάσεις με αποτέλεσμα  να θεωρούν ότι οι εξετάσεις είναι κάτι κακό, άχρηστο  και ότι το μόνο πράγμα που τους προσφέρουν είναι κάτι αρνητικό όπως νεύρα, άγχος  και πίεση . Αντίθετα, οι εξετάσεις και ειδικά οι πανελλήνιες μπορούν να σου ανοίξουν ένα  νέο «δρόμο».
• Έλλειψη αυτοπεποίθησης: Πολλοί μαθητές αμφιβάλλουν για τις ικανότητες τους ,ακόμα και αν είναι πολύ καλά προετοιμασμένοι. Συνήθως αυτοί οι μαθητές σκέφτονται ότι «δεν είμαι αρκετά καλός» οπότε με αυτές τους τις κινήσεις ενισχύουν το άγχος και επηρεάζουν την απόδοση τους αρνητικά. Μια λύση είναι να σκεφτόμαστε θετικά . Ένας βαθμός είναι!
• Έλλειψη σωστής οργάνωσης: Όταν ο κάθε μαθητής δε δημιουργεί ένα πρόγραμμα και δεν επιλέγει σωστούς τρόπους διαβάσματος ,όπως συχνές επαναλήψεις, το άγχος αυξάνεται κατακόρυφα. Υπάρχουν ανασφάλειες, όπως «δεν ξέρω τίποτα» ή «δεν ξέρω αν τα έχω μάθει σωστά για να τα γράψω» που βασανίζουν τους μαθητές. Μια ωραία πρόταση είναι οι μαθητές να δημιουργούν πρόγραμμα διαβάσματος ειδικά την περίοδο των εξετάσεων, ώστε να είναι πιο αποδοτικοί με το διάβασμα τους.

                                                                                  Γράφουν οι μαθήτριες  της Β Γυμνασίου, Παπαδοπούλου Μαρία & ,Παπαδοπούλου Αντωνία

  Το σχολικό μας περιοδικό δίνει σε όλους την ευκαιρία να δημοσιοποιήσουμε τις απόψεις μας για θέματα επικαιρότητας που απασχολούν τους νέους της ηλικίας μας. Ένα τέτοιο θέμα είναι και τα πανηγύρια της Αλεξάνδρειας τότε και τώρα.

   Στην Αλεξάνδρεια Ημαθίας, που μέχρι τα μέσα του 20ού αιώνα ήταν γνωστή ως Γιδάς , τα πανηγύρια αποτελούσαν βασικό στοιχείο της κοινωνικής και πολιτιστικής ζωής των κατοίκων. Τα παλιά χρόνια τα πανηγύρια δεν ήταν απλώς γιορτές, αλλά μεγάλες συγκεντρώσεις που συνδύαζαν τη θρησκευτική πίστη, την οικονομική δραστηριότητα και το λαϊκό γλέντι.

 Ένα από τα σημαντικότερα και παλαιότερα πανηγύρια της περιοχής ήταν αυτό της Κοίμησης της Θεοτόκου, στις 14 και 15 Αυγούστου. Τις ημέρες αυτές συγκεντρωνόταν πλήθος κόσμου από την Αλεξάνδρεια ,αλλά και από τα γύρω χωριά. Αρχικά, τελούνταν οι θρησκευτικές ακολουθίες και η Θεία Λειτουργία και στη συνέχεια ακολουθούσε το πανηγύρι, με φαγητό, μουσική, χορό και κοινωνικές συναναστροφές που κρατούσαν μέχρι αργά. Ιδιαίτερη σημασία είχε και η ετήσια ζωοπανήγυρη, γνωστή στους παλιούς κατοίκους ως « παγκύρ’». Η ζωοπανήγυρη γινόταν συνήθως τον Δεκαπενταύγουστο και είχε έντονο εμπορικό χαρακτήρα. Κτηνοτρόφοι και έμποροι από όλη την ευρύτερη περιοχή έφερναν ζώα για πώληση ή ανταλλαγή, ενώ παράλληλα λειτουργούσε μεγάλη αγορά με προϊόντα, εργαλεία και είδη καθημερινής χρήσης. Για την εποχή εκείνη, το πανηγύρι αυτό αποτελούσε σημαντικό οικονομικό γεγονός, αλλά και ευκαιρία κοινωνικής επαφής.

  Τα παλιά πανηγύρια της Αλεξάνδρειας είχαν έντονο λαϊκό χαρακτήρα. Η μουσική ήταν παραδοσιακή, τα γλέντια αυθόρμητα και η συμμετοχή σχεδόν καθολική. Οι κάτοικοι περίμεναν το πανηγύρι όλο τον χρόνο, καθώς ήταν μια από τις λίγες ευκαιρίες διασκέδασης, ξεκούρασης και συνάντησης συγγενών και φίλων. Με το πέρασμα των χρόνων και την εξέλιξη της πόλης, πολλά από αυτά τα πανηγύρια άλλαξαν μορφή ή περιορίστηκαν, όμως η μνήμη τους παραμένει ζωντανή. Τα παλιά πανηγύρια της Αλεξάνδρειας Ημαθίας αποτελούν σημαντικό κομμάτι της τοπικής ιστορίας και μαρτυρούν τον τρόπο ζωής, τις ανάγκες και τις αξίες των ανθρώπων μιας άλλης εποχής.

   Στη σημερινή εποχή τα πανηγύρια στην Αλεξάνδρεια Ημαθίας εξακολουθούν να αποτελούν σημαντικό κομμάτι της τοπικής ζωής, αν και έχουν αλλάξει μορφή σε σχέση με τα παλιά χρόνια. Ο χαρακτήρας τους παραμένει κυρίως θρησκευτικός και πολιτιστικός, με έμφαση στη διατήρηση της παράδοσης και στη συγκέντρωση της τοπικής κοινωνίας. Εκτός από το πανηγύρι του Δεκαπενταύγουστου ,ένα πανηγύρι της πόλης είναι και αυτό του Αγίου Αλεξάνδρου, που γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 30 Αυγούστου. Τις ημέρες αυτές πραγματοποιούνται εκκλησιαστικές ακολουθίες, όπως ο πανηγυρικός εσπερινός και η Θεία Λειτουργία, στις οποίες συμμετέχουν πολλοί κάτοικοι, αλλά και επισκέπτες από τις γύρω περιοχές. Η γιορτή αυτή έχει έντονο θρησκευτικό χαρακτήρα και θεωρείται από τις πιο σημαντικές για την πόλη. Κατά τη διάρκεια του χρόνου γίνονται επίσης πανηγύρια σε διάφορους ιερούς ναούς και παρεκκλήσια της Αλεξάνδρειας και της γύρω περιοχής, όπως στους Αγίους Κύριλλο και Μεθόδιο. Αυτές οι γιορτές είναι συνήθως πιο μικρές, αλλά παίζουν σημαντικό ρόλο στη ζωή της τοπικής κοινότητας, γιατί δίνουν την ευκαιρία στους κατοίκους να συναντηθούν και να τιμήσουν τις θρησκευτικές τους παραδόσεις.

 Παράλληλα με τα θρησκευτικά πανηγύρια, σήμερα οργανώνονται και πολιτιστικές εκδηλώσεις από τοπικούς συλλόγους,  λαογραφικούς και πολιτιστικούς. Σε αυτές τις εκδηλώσεις παρουσιάζονται παραδοσιακοί χοροί, μουσική και τραγούδια, ενώ συχνά ακολουθεί γλέντι με συμμετοχή του κόσμου. Τα σύγχρονα αυτά πανηγύρια δεν έχουν τον εμπορικό χαρακτήρα που είχαν παλαιότερα, αλλά δίνουν μεγαλύτερη έμφαση  στη διατήρηση των εθίμων. Σήμερα, τα πανηγύρια στην Αλεξάνδρεια Ημαθίας λειτουργούν κυρίως ως τρόπος κοινωνικής επαφής και πολιτιστικής έκφρασης. Μέσα από αυτά, οι κάτοικοι διατηρούν ζωντανή την παράδοση, τιμούν την ιστορία του τόπου τους και ενισχύουν το αίσθημα της κοινότητας, προσαρμοσμένοι όμως στις ανάγκες και τον τρόπο ζωής της σύγχρονης εποχής.

                                           Γράφουν οι μαθήτριες Όλγα Μαχαίρα, Ανθή Δούκα,Μαρία Κουμαντζιά, Γεωργίνα Μουτροπούλου.

Λένε πως η αγάπη χρειάζεται λέξεις για να επιβιώσει, αλλά όποιος έχει ζήσει χρόνια μέσα σε ένα σπίτι με συντροφιά το κατοικίδιο του, έχει εντελώς διαφορετική άποψη. Ουσιαστικά, είναι μία αμοιβαία σχέση στοργής και συντροφικότητας που προσφέρει σημαντικά οφέλη τόσο στη σωματική ,όσο και στην ψυχική υγεία του ανθρώπου. Είναι σαν ο άνθρωπος να γίνεται κηδεμόνας του κατοικίδιου του προσφέροντας του αγάπη, φροντίδα και ασφάλεια, ενώ το κατοικίδιο ανταποδίδει  με ανιδιοτελή αγάπη και πίστη.

Η αλληλεπίδραση με τα κατοικίδια μειώνει το στρες , την κατάθλιψη  και γεμίζει τον άνθρωπο με ευτυχία και όρεξη για ζωή. Επιπλέον, τα κατοικίδια παρακινούν τους κηδεμόνες τους σε  σωματική άσκηση με αποτέλεσμα να ενθαρρύνουν την σωματική δραστηριότητα του ιδιοκτήτη τους. Το να αναλάβεις  τη φροντίδα ενός ζώου καλλιεργεί συναισθήματα προσφοράς και υπευθυνότητας  ,ιδίως στα παιδιά. Επίσης, η ύπαρξη του κατοικίδιου, ειδικά σκύλου, βοηθά σημαντικά στην κοινωνικοποίηση και διευκολύνει τη συναναστροφή με άλλους ανθρώπου.

Συνοψίζοντας, ένα κατοικίδιο αποτελεί μεγάλο κομμάτι στην ζωή του ανθρώπου. Για να ζήσει κάποιος με την κατάλληλη και πιο αξιόπιστη συντροφιά , έστω για λίγα χρόνια, δεν είναι απαραίτητο να έχει δίπλα του κάποιον που να μιλά ,αλλά κάποιον που θα δείχνει παντοτινή αγάπη και ας μην καταλαβαίνει λέξη σου.

Γράφουν οι μαθήτριες της Β΄ Γυμνασίου Παπαγεωργίου Μορφούλα και Τσολάκη Σοφιαλένα

Οι αρχαίοι Ρωμαίοι γιόρταζαν την Πρωτοχρονιά την 1η Μαρτίου. Γι’ αυτό και οι μήνες Σεπτέμβριος–Δεκέμβριος έχουν ονόματα που σημαίνουν 7ος–10ος (septem, octo, novem, decem). Το 45 π.Χ., με το Ιουλιανό ημερολόγιο του Ιουλίου Καίσαρα, η 1η Ιανουαρίου καθιερώθηκε επίσημα ως αρχή του έτους και έτσι έμεινε μέχρι σήμερα.

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ                                                                                                                                                                         Ο πρώτος μήνας του χρόνου πήρε το όνομά του από το θεό των Ρωμαίων, τον Ιανό (Janus). Ο Ιανός ήταν θεός με δύο πρόσωπα, τα οποία κοίταζαν σε αντίθετες κατευθύνσεις, γι’ αυτό τον αποκαλούσαν και Janus bifrons, δηλαδή διπρόσωπο Ιανό. Τα δυο του πρόσωπα συμβόλιζαν την αρχή και το τέλος, τη νιότη και το γήρας, την είσοδο και την έξοδο. Γι’ αυτό και του αφιέρωσαν τον Ιανουάριο, που, σαν πρώτος μήνας του χρόνου, κοίταζε προς τον προηγούμενο χρόνο και προς τον επόμενο.

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ                                                                                                                                                                    Το όνομά του προέρχεται από το λατινικό ρήμα februare, που σημαίνει καθαρίζω, εξαγνίζω. Ήταν αφιερωμένος στο θεό του Άδη Φέβρουο και στους νεκρούς, γι’ αυτό και στη διάρκειά του οι Ρωμαίοι διοργάνωναν τελετές καθαρμών και εξαγνισμών. Με το παλαιότερο ρωμαϊκό ημερολόγιο ήταν ο τελευταίος μήνας του χρόνου και οι άνθρωποι έπρεπε να μπουν στον καινούργιο χρόνο καθαροί και αμόλυντοι.

ΜΑΡΤΙΟΣ                                                                                                                                                                              Κατά το αρχαίο ρωμαϊκό ημερολόγιο, ήταν ο πρώτος μήνας του χρόνου και ονομαζόταν Primus. Μετά το 46 π.Χ. ονομάστηκε Μάρτιος, έγινε ο τρίτος μήνας του χρόνου, αφιερωμένος στον θεό Μαρς που αρχικά ήταν ο θεός της γονιμότητας και των αγρών, αλλά αργότερα ταυτίστηκε με τον Άρη, θεό του πολέμου. Ήταν πατέρας του Ρέμου και του Ρωμύλου και γενάρχης των Ρωμαίων. Είναι ο πρώτος μήνας της άνοιξης και στις 21 Μαρτίου είναι η εαρινή ισημερία.

ΑΠΡΙΛΙΟΣ
Είναι ο τέταρτος μήνας του χρόνου. Το όνομά του προέρχεται από το λατινικό ρήμα aperio, που σημαίνει ανοίγω, γιατί τότε ανοίγει ο καιρός και ανθίζουν τα λουλούδια. Ήταν αφιερωμένος στη θεά Αφροδίτη. Τον λέμε «Ανοιξιάτη», «Λαμπριάτη», από τη μεγάλη γιορτή του Πάσχα, και «Αϊγιωργίτη», από τη γιορτή του Αγίου Γεωργίου. Την Πρωταπριλιά συνηθίζουμε να λέμε αθώα ψέματα και να κάνουμε ανώδυνες φάρσες, ένα έθιμο που μας έχει έρθει από τη δυτική Ευρώπη.

ΜΑΪΟΣ                                                                                                                                                                                    Ο πέμπτος μήνας του χρόνου πήρε το όνομά του από τη ρωμαϊκή θεότητα Maja (Μάγια). Το όνομα Maja προήλθε από τη λέξη μαία (τροφός), τη μητέρα του θεού Ερμή, στον οποίο ήταν αφιερωμένος. Είναι ο μήνας των λουλουδιών και την 1η Μαΐου πλέκουμε στεφάνια με λουλούδια και τα κρεμάμε στις εξώπορτες, μέχρι που στις 24 Ιουνίου τα καίμε στις φωτιές του Αϊ–Γιάννη.

ΙΟΥΝΙΟΣ
Ο έκτος μήνας του έτους ήταν αφιερωμένος από τους Ρωμαίους στη θεά Juno (Ήρα), σύζυγο του Jupiter (Δίας), προστάτιδα του οίκου και του γάμου. Κατά μία άλλη εκδοχή, πήρε το όνομά του από τον Λεύκιο Ιούνιο Βρούτο. Αυτός ανέτρεψε τον βασιλιά Ταρκύνιο τον Υπερήφανο το 510 π.Χ., εγκαθίδρυσε το θεσμό της Υπατείας, θεμελίωσε τη Δημοκρατία και έγινε ο πρώτος Ύπατος της Ρώμης. Στις 21 Ιουνίου είναι το θερινό ηλιοστάσιο, οπότε ξεκινά επίσημα το καλοκαίρι.

ΙΟΥΛΙΟΣ
Ο έβδομος μήνας του έτους έχει 31 ημέρες και είναι αφιερωμένος στον Ιούλιο Καίσαρα, ο οποίος θεωρείται ένας από τους τρεις μεγάλους στρατηλάτες του αρχαίου κόσμου. Ήταν εξαιρετικά ευφυής πολιτικός, στρατιωτικός, νομοθέτης, ρήτορας, ιστορικός, ανέβηκε σε όλα τα αξιώματα και άφησε σημαντικό έργο. Τον Ιούλιο οι Ρωμαίοι τον έλεγαν Quintilis, επειδή κατά το ημερολόγιο του Νουμά Πομπιλίου ήταν ο πέμπτος μήνας του έτους, με πρώτο τον Μάρτιο.

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ
Ο Αύγουστος οφείλει το όνομά του στον αυτοκράτορα Οκταβιανό, ο οποίος τιμήθηκε από τη Σύγκλητο με το προσωνύμιο Αύγουστος, που σημαίνει σεβαστός. Η ηγεμονία του ήταν η αφετηρία μιας σχετικά ειρηνικής περιόδου για την αυτοκρατορία, που έγινε γνωστή ως Pax Romana. Δημιούργησε μεγάλο έργο, όπως κατασκευή οδικού δικτύου, μεταρρύθμιση του φορολογικού συστήματος, ώθηση στα γράμματα και τις τέχνες, συγκρότηση μόνιμου στρατού κλπ. Ο Οκταβιανός ήταν ανιψιός του Ιούλιου Καίσαρα και εξίσου σημαντική προσωπικότητα με εκείνον.

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ
Ο Σεπτέμβριος κατείχε την έβδομη θέση στη σειρά των μηνών, όπως δείχνει και το όνομά του, καθώς septem στα λατινικά σημαίνει επτά. Όταν όμως καθιερώθηκε το ιουλιανό ημερολόγιο με πρώτο μήνα του έτους τον Ιανουάριο, ο Σεπτέμβριος έγινε ένατος. Η 1η του Σεπτέμβρη θεωρείται η αρχή του εκκλησιαστικού έτους, αποτελεί την Αρχή της Ινδίκτου, από την λατινική λέξη indictio (επιβολή φόρου), την οποία εισήγαγε ο Καίσαρας Αύγουστος όταν διέταξε να γίνει γενική απογραφή των κατοίκων του ρωμαϊκού κράτους και να εισπραχθούν φόροι την 1η του Σεπτέμβρη.

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ
Από την λέξη octo, που σημαίνει οκτώ, πήρε ο Οκτώβριος το όνομά του, μιας και στο παλαιό ρωμαϊκό ημερολόγιο ήταν ο όγδοος μήνας. Το 46 π.Χ. με την αλλαγή του ημερολογίου έγινε ο δέκατος μήνας, αλλά κράτησε το όνομά του. Το Ιουλιανό ημερολόγιο είχε απόκλιση μίας ημέρας κάθε 128 χρόνια από το πραγματικό τροπικό έτος και έτσι το 1582 καταμετρήθηκαν 10 ημέρες απόκλισης.

ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ
Είναι ο ενδέκατος μήνας του έτους σύμφωνα με το τωρινό ημερολόγιο, αλλά κατά το παλαιό ρωμαϊκό ημερολόγιο ήταν ο ένατος μήνας, γι’ αυτό και το όνομά του προέρχεται από τον αριθμό εννέα, που στα λατινικά είναι novem. Είναι ο τελευταίος μήνας του φθινοπώρου και ο μήνας που αρχίζει η συγκομιδή της ελιάς, ενώ τελειώνει η σπορά και τα κοπάδια κατεβαίνουν στα χειμαδιά τους να ξεχειμωνιάσουν. Το πρώτο δεκαπενθήμερο του Νοέμβρη βασιλεύει η Πούλια (πλειάδες), γεγονός που σηματοδοτεί τον ερχομό του χειμώνα.

ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ                                                                                                                                                                      Ο τελευταίος μήνας του έτους, ο πρώτος του χειμώνα, ο δέκατος του παλιού ρωμαϊκού ημερολογίου, από όπου πήρε και το όνομά του. Decem στα λατινικά είναι το δέκα. Είναι ένας μήνας γεμάτος από γιορτές, του Αγίου Νικολάου, του Αγίου Σάββα, της Αγίας Βαρβάρας, του Αγίου Σπυρίδωνα, του Αγίου Ελευθερίου και άλλες, με μεγαλύτερη την γιορτή της γέννησης του Χριστού, τα Χριστούγεννα, στις 25 του μήνα.