Η εικονογράφηση είναι του Κωνσταντίνου Νάνου και της Αλεξάνδρας Μανουηλίδου, Β’1.
Κάποτε σκέφτηκα, πολλοί γράφουνε για αυτό που λέγεται αγάπη
Και εγώ κάθε φορά φανταζόμουν τις ιστορίες του κάθε ενός πίσω από τα λόγια
Πολλοί γράφουνε για έρωτες που καταλήγουν σε μίσος
Και εγώ κάθε φορά αναρωτιόμουνα πως γίνεται κάτι τόσο βαθύ και αληθινό να φέρει τόσο πόνο.
Πολλοί μιλάνε για το συναίσθημα επιφανειακά
Και φαίνεται ότι ποτέ δεν βρήκαν ότι πραγματικά τους γεμίζει
Και άλλοι γράφουν για απόσταση
Που από μόνη της η αγάπη δε μπορεί να «κλείσει».
Κι όμως, μέσα σε όλα αυτά,
η αγάπη επιμένει.
Εμφανίζεται εκεί που δεν την καλείς
και μένει περισσότερο απ’ όσο αντέχεις.
Σε φθείρει, σε κρατά σε εγρήγορση,
σε αναγκάζει να σταθείς απέναντι σε όσα διστάζεις.
Τι είναι όμως τελικά; Πρέπει να δειλιάζεις;
Η αγάπη είναι αυτόφωτη είναι κάτι που μπορεί να σε αλλάξει.
Είναι θάρρος. Είναι πίστη .
Κάτι που ίσως σε τυραννάει.
Είναι δύσκολη και απαιτητική. Αλλιώς δε θα είχε αξία.
Γιατί μόνο αν πονέσεις πράγματι βλέπεις τη δική της την ουσία.
Είναι γενναιότητα. Είναι ελπίδα.
Στα δύσκολα, σου μαθαίνει υπομονή.
Σε κάνει να νιώθεις ζωντανός, να έχεις πίστη στη ψυχή.
Τώρα που το σκέφτομαι η αγάπη πράγματι πονάει.
Αλλά στο τέλος ,αν υπάρχει τέλος,
είναι η ίδια που σε κρατάει.
Κυριακή Καραλή, Β1
