Η εικονογράφηση είναι της Αναστασίας Ίμπρο, Β’2
Η σπασμένη κορνίζα κείτονταν στο πάτωμα, με τα γυαλιά της θρυμματισμένα σαν τις αναμνήσεις που κάποτε φύλαγε. Μέσα της, η φωτογραφία ενός ζευγαριού είχε σκιστεί στα δύο, σαν να μην άντεξε το βάρος όσων συνέβησαν ανάμεσά τους. Τα πρόσωπά τους, άλλοτε γεμάτα ζωή και υποσχέσεις, τώρα χωρισμένα από ένα τραχύ σκίσιμο, έμοιαζαν ξένα, σχεδόν αγνώριστα. Ήταν σαν ο χρόνος να πάγωσε τη στιγμή της ευτυχίας μόνο και μόνο για να την καταστρέψει αργότερα.
Η σιωπή του χώρου γινόταν ασήκωτη, σαν να κουβαλούσε κάθε ανείπωτη λέξη και κάθε χαμένη ευκαιρία. Η κορνίζα δεν ήταν πια ένα απλό αντικείμενο· ήταν μάρτυρας μιας αγάπης που ράγισε, που λύγισε, και τελικά διαλύθηκε. Και εκεί, ανάμεσα στα σπασμένα κομμάτια και τη σκισμένη εικόνα, έμενε μόνο ένα κενό, το κενό που καμία ανάμνηση δεν μπορούσε πια να γεμίσει…
Αναστασία Ίμπρο, Ελευθερία Καραμάνου, Ναταλία Κεσίδου, Χρύσα Κνάβα, Μέγκι Τολλάκου, Β’2
