Η εικονογράφηση είναι του Κωνσταντίνου Νάνου, Β’1
Της ψυχής μου το σύμβολο είναι το πλοίο.
Το δικό μου το πλοίο είναι στη στεριά.
Παλιά, ταξίδευε αδιάκοπα, αγέροχα
Μα τώρα, το φως του έσβησε πια.
Παλιά, το δικό μου το πλοίο με αυτοεπεποίθηση
όργωνε τα πέλαγα, τους ωκεανούς.
Μα τώρα, ξέμεινε πιο έξω λόγω του καιρού.
Μπόρες, χαλάζι, ήλιος μαζί όλα μια φθορά
Δύσκολο ένα τέτοιο πλοίο να ξανά βγει στα ανοιχτά.
Παλιά, δε το ένοιαζε, ήταν γενναίο
Μα, όσο περνάν τα χρόνια έρχεται το μοιραίο.
Το ξύλο μουλιάζει, το πανί σκίζεται, με τον άνεμο πετά μακριά
Το κατάστρωμα ματώνει, προσεύχονται κρυφά.
Το καράβι μου βουλιάζει, το ξέβρασε το νερό
Προσπαθεί πια να ταιριάξει στον νέο κόσμο αυτό.
Κυριακή Καραλή, Β΄1
