Η εικονογράφηση είναι του Κωνσταντίνου Νάνου, Β’1
Το παρακάτω κείμενο είναι εμπνευσμένο από το διήγημα του Κων. Θεοτόκη «Η Τιμή και το Χρήμα» που διαβάσαμε στην τάξη.
Μα τι είναι έρωτας; Τι είναι αυτό το συναίσθημα που μένει βαθιά μέσα μας και σιγά αλλά σταθερά ανεβάζει τον σφυγμό της καρδιάς μας; Το έντονο αυτό συναίσθημα είναι το εσωτερικό βάρος που κρατάει τον καθένα μας καθηλωμένο στο αντικείμενο του πόθου, αν δεν εκπληρώσουμε την επιθυμία του. Με ένα μόνο θέλημα: να βρει το άλλο του μισό και να γίνουν πια ένα. Είναι το συναίσθημα που σου ζεσταίνει την καρδιά και ταυτόχρονα σου την ραγίζει. Ο έρωτας, λοιπόν, ένα σύνθετο βίωμα πάθους, λαγνείας, ηδονής και λαχτάρας που όταν έρχεται σε επαφή με την τρυφερότητα την αγάπης, τον ρομαντισμό, την αφοσίωση, δημιουργούν τον πιο ισχυρό δεσμό που ποιητές και καλλιτέχνες έχουν υμνήσει και υμνούν εδώ και αιώνες. Ο έρωτας όμως πονάει, η αγάπη όχι.
Μια ιστορία έρωτα και αγάπης μπορούμε να βρούμε στο Κείμενο «Η τιμή και το Χρήμα» του Κων. Θεοτόκη. Πρόκειται για την ιστορία του Αντρέα και της Ρήνης που πάλευαν για την αγάπη τους, ώστε να δώσει η μητέρα της τάλαρα για μια πιο βολική ζωή. Ο Αντρέας, ένας άντρας με κύρος και όνομα αγάπησε μία κοπέλα όμορφη, ταπεινή και καλή γυναίκα, σύμφωνα με τις παραδόσεις της εποχής. Ερωτεύτηκαν με πάθος «κάτω από το φως του φεγγαριού». Παρά τη μεγάλη φτώχεια που τους έζωνε αποφάσισαν να παντρευτούν. Για κακιά τους τύχη όμως τους πιάνει στα πράσα η μητέρα της Ρήνης. Φωνές, κραυγές και λύπες κυριάρχησαν και βάρυναν το κλίμα. Πλέον η αξία της Ρήνης είχε χαθεί σύμφωνα με τις παραδόσεις εκείνης της εποχής. Πάνω στην ένταση της στιγμής, ο Αντρέας αρπάζει την ευκαιρία και ζητάει τη Ρήνη σε γάμο, υπό έναν όρο: να του δώσει ως προίκα πολλά τάλαρα. Έτσι ώστε ο Αντρέας να μπορέσει να ξεπληρώσει τα χρέη του και να απελευθερωθεί από το κακό ριζικό που τον κυνηγάει παντού. Η μητέρα το θεώρησε αυτό παράλογο· σκέφτηκε πως δεν του χρωστούσε τίποτα, αφού μάλιστα στέρησε την αξία της κόρης της.
Αφού τελείωσε όλη αυτή η ένταση, ο Αντρέας πήρε σπίτι του τη Ρήνη αφήνοντάς την έγκυο. Μια μέρα, όμως, η μητέρα της Ρήνης πήρε ξανά την κατάσταση στα χέρια της και μη έχοντας άλλο υπομονή, λάβωσε τον Αντρέα. Φοβούμενη τις συνέπειες του εκπλήρωσε την επιθυμία του για λεφτά. Εκείνος τότε έφτασε χαρούμενος σπίτι τους, για να μεταφέρει τα καλά νέα στην αγαπημένη του. Αυτή, όμως, πλέον με καθαρό μυαλό βλέπει την εγωιστική πράξη του Αντρέα και καταλαβαίνει το λάθος που έκανε. Έτσι, αρνείται την πρότασή του να παντρευτούν. Πλέον η Ρήνη δεν είναι θολωμένη από τον έρωτα και συνειδητοποιεί πως η μητέρα της είχε δίκιο.
Άραγε, θα πάψει να τον αγαπά; θα κουβαλάει μέσα στην ψυχή της τον έρωτα αυτόν που τόσο άδοξα τελείωσε; άλλωστε κυοφορεί τον καρπό αυτού του έρωτα: το παιδί τους. Μόνο εκείνη μπορούσε να γνωρίζει τις απαντήσεις στα ερωτήματα. Μόνο ο ερωτευμένος, μόνο αυτός που αγαπά ξέρει.
Διότι ο έρωτας είναι στιγμή, είναι φωτιά και παρόρμηση που καίει την καρδιά χωρίς να ρωτά. Θολώνει το μυαλό, φυλακίζει την ψυχή και αφήνει πληγές που ο χρόνος αργεί να γιατρέψει. Ή δεν γιατρεύει ποτέ.
Θωμάς Μαρκόπουλος, Β1
