Η εικονογράφηση είναι της Μελίνας Κιτσικίδου, Β’2
Αγαπητό Άγαλμα της Ελευθερίας,
Έχουν περάσει σχεδόν δυο αιώνες από τη δημιουργία σου και εσύ ακόμα στέκεσαι αγέρωχο, με την δάδα ψηλά να μας φωτίζει και με τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας στο χέρι σου να μας καθοδηγεί, ώστε να αγωνιζόμαστε πάντα για Ελευθερία και Ανεξαρτησία. Όμως αγαπητό μου Άγαλμα, πιστεύεις πως ο κόσμος σε βλέπει πλέον για αυτό που πραγματικά αντιπροσωπεύεις; Την Ελευθερία; Άραγε, υφίσταται σήμερα αυθεντικά και καθολικά η πανανθρώπινη αυτή αξία, όπως ακριβώς την οραματίζονταν εκείνοι που σε δημιούργησαν;
Ζούμε σε έναν κόσμο στον οποίο θεωρητικά είμαστε ελεύθεροι. Παρόλα αυτά βρισκόμαστε ακόμα εγκλωβισμένοι σε νοερές φυλακές, ανίκανοι να εκφραστούμε και να λειτουργούμε με οδηγό την ελευθερία μας. Ο καθένας μας βαλτώνει στην προσπάθειά του να ικανοποιήσει προσδοκίες του συστήματος αντί οράματα δικά του. Χάνει τον εαυτό του μέσα στον φόβο και έτσι χάνεται μαζί και η ελευθερία. Γιατί το να είσαι ελεύθερος δε σημαίνει μόνο να πηγαίνεις όπου θέλεις και όταν θέλεις, να μιλάς και να λες αυτό που πιστεύεις, αλλά και να είσαι παντού και πάντα ο εαυτός σου.
Εσύ τι πιστεύεις άγαλμά μου, μιας και έχεις δει να έρχονται και να φεύγουν τόσες και τόσες γενιές ανθρώπων;
Ελπίζω ότι σύντομα θα αποκτήσεις και πάλι το νόημα που σου πρωτοδόθηκε. Ελπίζω πως το θάρρος μέσα μας θα ξυπνήσει ξανά και κάποια στιγμή θα είμαστε αντάξιοι του συμβολισμού σου!
Είθε να σε έχουμε όλοι οι λαοί της οικουμένης ως ύψιστο πρότυπο και διαχρονική αξία στις ζωές μας!
Με εκτίμηση οι θαυμαστές σου,
Στέλλα Γκοτζάι, Μαρία Εριτσιάν, Μελίνα Κιτσικίδου, Ανδρέας Κιοπελεκόπουλος, Β’2
