Λέμε σε κάποιον που γελάει πολύ τη φράση «να σου βγει σε καλό», επειδή έχουμε την προκατάληψη, τον φόβο ότι μπορεί να του βγει σε κακό.
Καθένας μπορεί να δώσει τη δική του ερμηνεία, βάσει αυτής της φράσης. Αλλά αυτό είναι που κάνουμε σχεδόν όλοι οι άνθρωποι, είναι να δίνουμε επιφανειακές ερμηνείες πάνω σε αυτές ακριβώς τις φράσεις.Τις συναντάμε στην πορεία της ζωής μας, ως αδιαπραγμάτευτες σκέψεις, αποδεδειγμένα κοινωνικά πορίσματα, που τις περισσότερες, αν όχι όλες τις φορές τις έχουμε ακούσει από τους μεγαλύτερους, γονείς, συγγενείς, δασκάλους, καθηγητές.
Έτσι, υιοθετούμε άκριτα, οτιδήποτε μας δίνουν και μαθαίνουμε να πορευόμαστε με αυτό. Η ιδεολογία μας και μετέπειτα ο τρόπος ζωής μας, συνήθως καθορίζεται από αυτή την ιδεολογία.Η πρόκληση είναι να μπορέσουμε να πατήσουμε pause και να δούμε τι ακριβώς λέει αυτή η έκφραση, το εσωτερικό νόημά της, αντί να την υιοθετήσουμε και να τη λέμε απερίσκεπτα.
Και ποιος λέει ότι δεν μπορούμε να γελάμε όσο θέλουμε, να είμαστε ευτυχισμένοι, να χαιρόμαστε τη ζωή; Αφήνουμε την ίδια μας τη ζωή σε εκφράσεις και λέξεις που πληγώνουν χωρίς να το ξέρουμε. Που μας στερούν την ίδια τη χαρά. Που μας κάνουν συναισθηματικά φτωχούς. Που δε μας αφήνουν να πετάξουμε, να φτάσουμε στον στόχο μας. Τι θα γινόταν αν απελευθερωνόμασταν από αυτά τα νοηματικά δεσμά; Θα δίναμε άλλη σημασία, άλλη αξία στη ζωή μας. Η οπτική ζωής θα είχε εντελώς διαφορετικό νόημα. Το νόημα που θα επιλέγαμε εμείς οι ίδιοι.
Επομένως, κανείς δεν μπορεί να μας στερήσει τη χαρά, το γέλιο μας… Το χειρότερο που θα μπορούσε να μας συμβεί, είναι να κάνουμε το διπλανό μας να γελάσει και έτσι να γελάσουμε και εμείς ακόμα περισσότερο, δημιουργώντας μία όμορφη ανάμνηση. Να γελάμε… όσο γίνεται περισσότερο γιατί ΘΑ μας βγει σε καλό.
