Γράφουν οι μαθητές της Β Γυμνασίου,  Μπαλιόπουλος Νίκος ,Κάτανας Γιάννης ,Καπαγιαννίδου Ελένη

    Το μετρό είναι ένα μέσο μαζικής μεταφοράς που από τότε που ήρθε στις ζωές μας, τις έχει αλλάξει ριζικά. Ωραία όλα αυτά, αλλά γνωρίζουμε πραγματικά τι είναι το μετρό και πως δημιουργήθηκε;

   Η πρώτη φορά που χρησιμοποιήθηκε ο υπόγειος σιδηρόδρομος (μετρό), ήταν το 1863 στο Λονδίνο της Αγγλίας με το όνομα London Underground. Κατά την περίοδο του 19^ου αιώνα στις πολύ μεγάλες πόλεις υπήρχε τεράστιο κυκλοφοριακό πρόβλημα, οπότε ο Τσαρλς Πίρσον σκέφτηκε την κατασκευή ενός υπόγειου σιδηρόδρομου, κάτι το οποίο ακουγόταν περίεργο εκείνη την περίοδο, ο Πίρσον όμως το έκανε να δουλέψει. Η κατασκευή έγινε κυρίως με τη μέθοδο cut and cover, δηλαδή στα ελληνικά σκάψιμο και κάλυψη, με αυτή την μέθοδο έσκαβαν βαθιά το δρόμο, έστρωναν τις ράγες που θα περνούσε το τρένο και έχτιζαν μια οροφή, την οποία κάλυπταν ξανά με χώμα.

   Τα πρώτα τρένα ήταν ατμοκίνητα και όχι ηλεκτρικά, όπως στην σημερινή εποχή. Η ατμόσφαιρα ήταν αποπνικτική και το ατμοκίνητο τρένο προκαλούσε καπνό, δυσφορία, αναθυμιάσεις. Όμως, αυτή η κατάσταση δεν κράτησε για πολύ καθώς οι μηχανικοί που εργαζόταν για το μετρό βρήκαν μια νέα καινοτόμο λύση. Οι μηχανές διέθεταν ειδικό εξοπλισμό συμπύκνωσης ατμού. Οπότε αντί ο ατμός να βγαίνει κατευθείαν έξω, διοχετευόταν σε πλαϊνές δεξαμενές νερού, όπου συμπυκνωνόταν ξανά σε υγρό. Αυτή η μέθοδος μείωνε σημαντικά την ποσότητα του καπνού μέσα στις σήραγγες που κινούταν το τρένο. Μία άλλη αλλαγή που έκαναν για να μειωθεί ο καπνός ήταν αντί να καίγεται κάρβουνο για να κινείται, έκαιγαν ένα υλικό που ονομάζεται coke. Αυτό το υλικό παράγει πολύ λιγότερο καπνό από το κάρβουνο. Παρά τα μέτρα αυτά, η ατμόσφαιρα στις σήραγγες παρέμενε αποπνικτική λόγω του καπνού που έμενε  και της έλλειψης αερισμού. Η κατάσταση αυτή βελτιώθηκε όταν το δίκτυο άρχισε να ηλεκτροδοτείται, με το πρώτο ηλεκτρικό τρένο να χρησιμοποιείται το 1890.

   Το 19^ο αιώνα το μετρό του Λονδίνου γίνεται το πρώτο ηλεκτρικό μετρό του κόσμου. Τον 20^ο αιώνα και άλλες μεγάλες πόλεις υιοθέτησαν την ιδέα του μετρό, όπως το Παρίσι, η Νέα Υόρκη, το Βερολίνο. Αργότερα ξεκίνησε η εξάπλωση του σε όλο τον κόσμο, ενώ και άλλες πόλεις ξεκίνησαν να κατασκευάζουν το δικό τους μετρό. Σήμερα υπάρχουν μετρό σχεδόν σε όλο τον κόσμο ενώ τα περισσότερα είναι αυτόματα χωρίς οδηγό, όπως αυτό της Κοπεγχάγης ή της Θεσσαλονίκης.

    Το 1869 λειτουργεί ο σιδηρόδρομος που σύνδεε την Αθήνα με τον Πειραιά ,ενώ το 1904 γίνεται ηλεκτρικός και η γραμμή μετονομάζεται Ηλεκτρικός ή Γραμμή 1.Η Ελλάδα τότε ήταν μία από τις χώρες που κατείχαν μετρό στην Ευρώπη.  Το 2000 θέτονται σε λειτουργία κάποια τμήματα από τις Γραμμές 2 και 3. Το δρομολόγιο της γραμμής 2 Σεπόλια-Σύνταγμα που είχε 7 σταθμούς, και το δρομολόγιο της γραμμής 3 Σύνταγμα-Εθνική Άμυνα που είχε και αυτή η γραμμή 7 σταθμούς. Μετά το 2004 εγκαινιάστηκαν και άλλοι σταθμοί πράγμα που είχε ως αποτέλεσμα το μετρό να φεύγει από το κέντρο και να πηγαίνει και προς τα προάστια της πόλης. Το μήκος όλου του μετρό είναι περίπου 450 χιλιόμετρα με πάνω από 40 σταθμούς.

   Όμως το 1918 προτείνεται η ιδέα για την κατασκευή δεύτερου μετρό στην Ελλάδα στην Θεσσαλονίκη. Η κατασκευή του μετρό Θεσσαλονίκης ξεκινάει το 1987 και ολοκληρώνεται το 2024, λόγω προβλημάτων που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια κατασκευής του. Κατά τις ανασκαφές του μετρό ανακαλύπτονται σημαντικά αρχαία ευρήματα που μπλοκάρουν την κατασκευή του. Μετά από όλα αυτά τα προβλήματα που είχαν δημιουργηθεί το μετρό Θεσσαλονίκης ξαναξεκινάει τις εργασίες του έπειτα από έξι χρόνια με τα εγκαίνια της πρώτης γραμμής να γίνονται τον Νοέμβριο του 2024 με την Γραμμή 1 που συνδέει το Νέο Σιδηροδρομικό Σταθμό με την Νέα Ελβετία. Το μήκος της βασικής γραμμής του είναι περίπου 11 χιλιόμετρα ενώ περιλαμβάνει 13 σταθμούς εκ των οποίων οι περισσότεροι περιέχουν μέσα σπουδαία αρχαία μνημεία που βρέθηκαν κατά την ανασκαφή του. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι ένα μικρό μουσείο.

Γράφουν οι μαθήτριες της Β Γυμνασίου, Παπαδοπούλου Αντωνία ,Παπαδοπούλου Μαρία ,Παπαδοπούλου Ιωάννα

Το σχολικό μας περιοδικό δίνει σε όλους την ευκαιρία να δημοσιοποιήσουμε τις απόψεις μας για θέματα επικαιρότητας που απασχολούν τους νέους της ηλικίας μας. Ένα τέτοιο θέμα είναι και το σχολείο που ονειρεύομαι.

Το σχολείο που ονειρεύομαι είναι ένας χώρος όπου κάθε μαθητής αισθάνεται ασφαλής, αποδεκτός και εμπνευσμένος. Δεν είναι απλώς ένα κτήριο με αίθουσες και βιβλία, είναι ένα περιβάλλον ζωντανό, γεμάτο δημιουργικότητα, όπου η μάθηση δεν περιορίζεται στα τετράδια αλλά απλώνεται σε κάθε πλευρά της καθημερινότητας. Πρώτα απ’ όλα, το σχολείο που φαντάζομαι δίνει προτεραιότητα στη συνεργασία και στην καλλιέργεια της κριτικής σκέψης. Οι μαθητές δουλεύουν ομαδικά, ανακαλύπτουν λύσεις σε πραγματικά προβλήματα και ενθαρρύνονται να εκφράζουν τη γνώμη τους ελεύθερα. Ο δάσκαλος δεν είναι απλώς εκείνος που «μεταδίδει» γνώση, αλλά ένας καθοδηγητής που βοηθά κάθε παιδί να ανακαλύψει τις δικές του δυνάμεις.

Στο σχολείο που ονειρεύομαι, η τεχνολογία χρησιμοποιείται δημιουργικά: διαδραστικοί πίνακες, εργαστήρια ρομποτικής, πρόσβαση σε ψηφιακά εργαλεία , καρέκλες με μαξιλάρι ,ώστε να κάθονται οι μαθητές αλλά κα οι ίδιοι οι καθηγητές με άνεση, το μάθημα να γίνεται με tablet ή laptop.Όμως όλα αυτά δεν αντικαθιστούν τη χαρά της ανθρώπινης επαφής απλώς εμπλουτίζουν τη μάθηση. Οι αίθουσες είναι φωτεινές, ζεστές και φιλόξενες, γεμάτες χρώματα και χώρο για ιδέες. Η αυλή είναι μεγάλη και κατάλληλη για παιχνίδι, άθληση, δηλαδή δεν υπάρχει μεγάλο μέρος τσιμέντου αλλά μόνο χόρτα. Οι μαθητές μαθαίνουν να αγαπούν τη φύση μέσα από κήπους, φυτά και δράσεις για το περιβάλλον, όπως είναι η  φύτευση δέντρων. Επίσης,  γίνονται δράσεις για ψυχοθεραπεία όπως για παράδειγμα πως μπορούμε να βοηθήσουμε ανθρώπους που δεν είναι καλά ψυχολογικά ή όταν έχουν προβλήματα με την οικογένειά τους .

Τέλος, το σχολείο των ονείρων μου δεν περιορίζεται μόνο στα μαθήματα: είναι γεμάτο τέχνη, μουσική, θέατρο, αθλητισμό και δημιουργικά εργαστήρια. Είναι ένα μέρος όπου οι μαθητές δεν φοβούνται το λάθος, γιατί ξέρουν ότι αποτελεί μέρος της μάθησης.

Γράφει η μαθήτρια της Β” τάξης Λιολιοπούλου Άννα

Οι εποχές μεταβάλλονται συνεχώς, ο χρόνος τρέχει ασταμάτητα και γοργά και το θερμό, γλυκό καλοκαιράκι μας πλησιάζει. Το ημερολόγιο, κρεμασμένο πίστα στους τοίχους κάθε σπιτικού, αναγράφει πάνω του την λέξη «Μάιος» , και ο δείκτης ημερών, αυτός ο αναγραμμένος κύκλος οδεύει σταδ

ιακά προς το τέλος τούτου του μήνα. Σιγά σιγά, η πεντάμορφη εποχή της άνοιξης ολοκληρώνεται, μα μαζί της, ολοκληρώνεται και μια ακόμη καθιερ

ωμένη σχολική χρονιά. Όλα έρχονται στο τέλος τους, μα ώστε κάτι καινούριο να ανατείλει και να κυριαρχήσει.

Γράφουν οι μαθήτριες της Β τάξης Κατρανίτσα Μαρία, Λακασά Ανδρονίκη

Το Dark web είναι ένα μέρος του διαδικτύου που δεν είναι προσβάσιμο μέσω των συνηθισμένων μηχανών αναζήτησης, όπως το Google. Το Dark web αποτελεί ένα ξεχωριστό τμήμα του διαδικτύου, το οποίο δεν είναι ορατό στους περισσότερους χρήστες και απαιτεί ειδικές τεχνολογίες για την πρόσβαση.

Η ανωνυμία που παρέχει το Dark web είναι ένας από τους κύριους λόγους που προσελκύει χρήστες. Αυτή η ανωνυμία μπορεί να είναι χρήσιμη για ανθρώπους που ζουν σε χώρες με περιορισμούς στην ελευθερία του λόγου, καθώς τους δίνει την δυνατότητα να εκφράζονται χωρίς φόβο. Ωστόσο, η ίδια αυτή ανωνυμία μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για σκοπούς που δεν είναι νόμιμοι.

Στο Dark web μπορεί κανείς να βρει διάφορες δραστηριότητες, μερικές από αυτές είναι νόμιμες, ενώ άλλες όχι. Μερικά παραδείγματα παράνομων δραστηριοτήτων είναι η πώληση ναρκωτικών, η διακίνηση προσωπικών δεδομένων και άλλες μορφές εγκληματικότητας.  Παράλληλα, το Dark Web χρησιμοποιείται και για νόμιμους σκοπούς, όπως η προστασία της ιδιωτικότητας ή η ασφαλής επικοινωνία σε χώρες με περιορισμούς στην ελευθερία του λόγου.

Είναι σημαντικό να είμαστε προσεκτικοί, όταν ασχολούμαστε με το Dark web. Η πρόσβαση σε αυτό χωρίς πλήρη γνώση του τι συνεπάγεται η χρήση του, μπορεί να οδηγήσει σε κινδύνους  τόσο για την ασφάλεια όσο και για την ηθική του χρήστη. Η κατανόηση των κινδύνων του είναι απαραίτητη για να αποφύγουμε ανεπιθύμητες συνέπειες.

Γράφουν οι μαθήτριες της Β΄ γυμνασίου Ζεϊμπέκη Άννα Μαρία, Ζεϊμπέκη Κωνσταντίνα , Μισηροπούλου Πασχαλίνα

Η έξαρση της έμφυλης βίας, και συγκεκριμένα των γυναικοκτονιών, είναι ένα σοβαρό κοινωνικό φαινόμενο που έχει προκαλέσει μεγάλη ανησυχία και προβληματισμό στην κοινωνία και τις αρχές. Ο όρος «γυναικοκτονία» αναφέρεται στη δολοφονία γυναίκας λόγω του φύλου της, συχνά ως αποτέλεσμα έμφυλης βίας και ανισοτήτων που υπάρχουν στην κοινωνία.

Η γυναικοκτονία είναι η πιο ακραία και θλιβερή μορφή έμφυλης βίας, και σε πολλές περιπτώσεις συνδέεται με παραμέτρους όπως η καταπίεση, ο έλεγχος και η υποτίμηση των γυναικών, οι οποίες πολλές φορές αντιμετωπίζουν βία και εκφοβισμό σε προσωπικές τους σχέσεις. Μπορεί να προκύψει ως αποτέλεσμα ψυχολογικής, σωματικής ή οικονομικής κακοποίησης που κλιμακώνεται με τον χρόνο.

Στην Ελλάδα, τα τελευταία χρόνια, παρατηρείται μια αυξανόμενη τάση στη δημόσια συζήτηση για τη γυναικοκτονία και την έμφυλη βία γενικότερα. Παρόλο που έχουν γίνει βήματα προς την κατεύθυνση της ενημέρωσης και της πρόληψης, η καταπολέμηση του φαινομένου απαιτεί τη συστηματική δράση των κρατικών φορέων, αλλά και την ευαισθητοποίηση και κινητοποίηση της κοινωνίας, ώστε να δημιουργηθεί ένα περιβάλλον όπου οι γυναίκες δεν θα φοβούνται για τη ζωή τους και τις επιλογές τους.

Η αντιμετώπιση του φαινομένου είναι επείγουσα, καθώς οι γυναίκες, σε πολλές περιπτώσεις, κινδυνεύουν να χάσουν τη ζωή τους, απλώς επειδή είναι γυναίκες, και η κοινωνία δεν πρέπει να παραμένει αμέτοχη σε αυτό το ζήτημα